สุเทพปัดคำสั่งยิงม็อบแฉตัดต่อเอกสารศอฉ.

“สุเทพ” แฉเอกสารลับ ศอฉ.สั่งทหารใช้ปืนจริงยิงผู้ชุมนุม 10 เม.ย.นั้นมีการตัดต่อวันที่เตรียมฟ้องกลับ

นายสุเทพ เทือกสุบรรณ สส.สุราษฎร์ธานี พรรคประชาธิปัตย์ อดีตผู้อำนวยการศูนย์อำนวยการแก้ไขสถานการณ์ฉุกเฉิน (ศอฉ.) แถลงชี้แจงกรณีสื่อมวลชนบางฉบับตีพิมพ์เอกสารลับของ ศอฉ. ที่มีคำสั่งให้ทหารใช้อาวุธปืนยิงประชาชนที่ชุมนุมในวันที่ 10 เม.ย. 2553 ว่า ไม่เป็นความจริง และมีการตัดต่อเอกสารคำสั่งดังกล่าว

“สำเนาเอกสารคำสั่งที่หนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งนำมาแสดง ได้ตัดวันที่สั่งการออกไป ซึ่งความจริงแล้วคำสั่งปฏิบัติการ วันที่ 13 เม.ย. 2553 ไม่ใช่วันที่ 10 เม.ย. เป็นการสั่งการหลังเกิดเหตุคนชุดดำที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มผู้ชุมนุมนำอาวุธสงครามมายิงเจ้าหน้าที่ ประชาชน จนมีผู้เสียชีวิต 26 คน บาดเจ็บ 800 คน” นายสุเทพ กล่าว

อย่างไรก็ตาม ศอฉ.สั่งการให้เจ้าหน้าที่ใช้ปืนลูกซอง ซึ่งเป็นอาวุธไม่ร้ายแรง สามารถควบคุมการยิงได้ ซึ่งคำสั่งนี้ระบุเรื่องการควบคุมวิถีกระสุน ไม่มุ่งต่อชีวิตเป้าหมาย จึงมีคำสั่งชัดเจนว่า การใช้อาวุธให้เล็งยิงส่วนล่างตั้งแต่เข่าลงมา

“เชื่อว่ามีกระบวนการไล่เช็กบิลผม แต่พร้อมจะพิสูจน์ข้อเท็จจริงและถ้าจำเป็นเพื่อให้เกิดการพิสูจน์ข้อเท็จจริง ก็อาจต้องฟ้องกลับ” นายสุเทพ กล่าว

ทั้งนี้ เมื่อมีรัฐบาลใหม่ที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดเชื่อมโยงกับบรรดาผู้ก่อเหตุ และผู้ต้องหาก่อการร้ายหลายคนก็ได้เป็น สส.ในสังกัดพรรครัฐบาล ผู้ต้องหาก่อการร้ายบางคนอาจได้เป็นรัฐมนตรีในรัฐบาลชุดนี้

“รัฐบาลเป็นผู้กุมอำนาจรัฐจะสั่งการให้สอบสวนดำเนินคดีต่อผม ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบสั่งการในการแก้ไขปัญหาบ้านเมืองในเหตุการณ์ที่ผ่านมา ซึ่งผมพร้อมที่จะพิสูจน์ข้อเท็จจริงตามกระบวนการยุติธรรมทุกข้อหา” นายสุเทพ กล่าว

วันเดียวกันที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (มธ.) ท่าพระจันทร์ ได้จัดเสวนาทางวิชาการ “งานวันรพี 2554” เรื่อง “นิรโทษกรรม... ทางออกหรือทางตัน” โดยนายกิตติศักดิ์ ปรกติ อาจารย์คณะนิติศาสตร์ มธ. กล่าวว่า การออกกฎหมายนิรโทษกรรมนั้นสามารถกระทำได้ เพราะประวัติศาสตร์ประเทศไทยมีการนิรโทษมาหลายครั้ง

อย่างไรก็ตาม การนิรโทษกรรมนั้นมันขัดหลักนิติรัฐ เพราะเมื่อใดที่มีการยกเว้นก็จะมีการหาช่องทางยกเว้นการกระทำผิดแบบซ้ำๆ อย่างแยบยลต่อไปเรื่อยๆ และจะอ้างแบบนี้อีก แต่มีข้อยกเว้นว่าการนิรโทษกรรมนั้นเป็นการคุ้มครองรัฐธรรมนูญเพื่อใช้แก้ไขรูรั่วของกฎหมายบางข้อที่ไม่ชัดเจนนั้น ซึ่งต้องดำเนินการโดยแลกเปลี่ยนและเรียนรู้ โดยต้องดำเนินการให้เป็นธรรม