ทุกปัญหาแก้ไขได้ด้วยสติปัญญานั่นเอง(ตอน ๑)

ปุจฉา : ในสถานการณ์การเมืองที่ไม่นิ่ง ผันผวน

โดย..พระอาจารย์อารยะวังโส 

ซึ่งเป็นผลมาจากระบบในสังคมที่ล้มเหลว หมู่ชนอ่อนแอ จนทำให้เสียสติใหญ่ไหลตามกระแสไปอย่างขาดความถูกต้องชอบธรรม ดังผลแห่งการเลือกตั้งที่แสดงออกมาซึ่งอาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ถูกต้องของสังคม ซึ่งเมื่อผลปรากฏเป็นเช่นนี้ ควรทำอย่างไรต่อการอยู่ร่วมในสังคมที่ขาดเสถียรภาพ ขาดความชอบธรรม ขาดความถูกต้อง ใคร่ขอทราบแนวคิดของพระอาจารย์ เพื่อการปรับสภาพจิตใจให้สามารถดำรงอยู่ในสังคมแบบนี้ได้ อย่างไม่สูญเสียคุณภาพและคุณค่าของความเป็นพุทธศาสนิกชน

จาก อุบาสิกาแก้ว/เชียงใหม่

วิสัชนา : ขอเจริญพรสาธุชนผู้มีศรัทธาในพระพุทธศาสนา จากปุจฉาที่ตั้งขึ้นของอุบาสิกาแก้ว/เชียงใหม่ คงจะตรงใจหลายท่าน จริงๆ แล้วลักษณะคำถามดังกล่าว อาตมาไม่ค่อยเขียนตอบ เพราะจะต้องเลี้ยวเข้าไปข้องแวะกับการเมืองที่ยังมีสภาพอ่อนไหว...อ่อนแอ ด้วยสภาพสังคมที่เปราะบางทางจิตใจ มีความหวาดระแวง วิตกกังวลสูง จึงออกจะสุ่มเสี่ยงต่อการตอบปัญหาในลักษณะแบบนี้ โดยเฉพาะหากพาดพิงถึงบุคคลอื่นๆ หรือองค์กรทางการเมืองในทางเป็นลบ... แต่เมื่อได้ขัดเกลาคำถามให้เหมาะสมและพิจารณาดูแล้วก็เห็นว่า ควรวิสัชนาไปตามธรรม!! จึงนำมาตั้งเป็นปุจฉาเพื่อเชิญชวนสาธุชนทำปัญญาตามแนววิสัชนาไปพร้อมๆ กัน ขอผู้อ่านพึงติดตามทำความเห็นด้วยใจที่เป็นกลางๆ ดำรงไว้ซึ่งสติปัญญาที่นึกคิดพิจารณาไปตามธรรม... สมควรโดยธรรมเถิด...

ก่อนจะเจาะลงไปในประเด็นของปัญหาในปุจฉา ใคร่ขอให้สาธุชนพิจารณาความมีอยู่จริงในสภาวธรรมชาติ ซึ่งปรากฏมีอยู่ในทุกกาลสมัย คือ ความไม่เที่ยง... ของสรรพธรรมทั้งหลายในโลกใบนี้ ซึ่งสรุปรวมลงที่ ไม่ว่าเราหรือเขา ก็ต้องเป็นไปตามกฎความจริงดังกล่าวเช่นนี้ ไม่สามารถยึดมั่นถือมั่นอะไรๆ ในโลกนี้ได้เลย!! จึงควรดำรงชีวิตอยู่อย่างมีสติปัญญา... รู้เข้าใจและรู้จักปล่อยวาง ไม่ยึดติดในสภาพธรรมทั้งหลายแห่งโลกนี้ ไม่ว่าจะรักหรือจะชัง!! โดยต้องยอมรับในกฎความจริงที่เรียกว่า กรรมนิยาม ซึ่งปรากฏมีอยู่ในธรรมชาติอย่างเป็นปกติ ที่ดำรงแสนยานุภาพในการให้ความเสมอภาคและยุติธรรมกับสัตว์ทั้งหลาย เสมอถ้วนหน้าทุกตัวตนอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

เมื่อเข้าใจถึงสัจธรรมที่ปรากฏมีอยู่ในธรรมชาติตามที่กล่าว จึงไม่ยากหากจะพิจารณาหาคำตอบจากปุจฉาที่ตั้งขึ้น ซึ่งขอสรุปโดยย่นย่อว่า “...ในสถานการณ์การเมืองที่ไม่นิ่ง มีการเคลื่อนไหวของพหุชนในภาคสังคมอย่างผิดทิศทาง ขาดความสำนึกถูกต้อง ไม่ชอบโดยธรรม สมาชิกในสังคมนั้น ซึ่งไม่ไหลตามกระแสของเสียงหมู่มาก ควรจะดำรงตนอย่างไร จึงไม่สูญเสียคุณค่าของความเป็นมนุษย์ที่ดี...” ซึ่งก่อนจะตอบคำถามดังกล่าว ก็คงจะต้องเริ่มต้นที่การปรับระดับความรู้สึกสำนึกในทางจิตใจให้มีสภาพปกติ ที่สามารถเรียนรู้พิจารณาเข้าถึงธรรมดังที่กล่าวมาในเบื้องต้นได้ว่า จะต้องมีความเห็นชอบในความมีอยู่จริง อันเป็นไปตามธรรมวิถีซึ่งปรากฏอยู่ในประเด็นปัญหาต่างๆ ที่รุมเร้าบีบเค้นจิตใจให้เกิดความหวาดวิตกกังวล จนภาวะสุขภาวะทางจิตใจเริ่มถดถอยและท้อแท้ เบื่อหน่ายถึงขั้นสูญเสียความรู้สึกที่ดีๆ... อันเป็นปกติแห่งวิสัยปุถุชนทั้งหลายที่ผูกมัดรัดจิตอยู่กับอารมณ์รักชัง...ชอบไม่ชอบในโลกนี้

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้