เรื่องเล่าจากท้องทุ่ง

ผมต้องไปพบปะกับผู้คนหลากหลายอาชีพทั้งชาวไร่ชาวนา ข้าราชการ และ “ผู้ประกอบการ” การท่องเที่ยวอันหลากหลาย ระหว่างเดินทางในช่วงเดือนหนาวที่ผ่านมา ผมสังเกตว่าท้องทุ่งนาของบ้านเราทั้งอีสานและตอนกลางของประเทศ ไม่ได้เป็นสีทองเหลืองอร่ามของรวงข้าวที่สุกหรือมีการเก็บเกี่ยวตามฤดูกาลแบบในอดีตอีกต่อไป เพราะมันได้กลายเป็น “ทุ่งใบเขียว” อันกว้างใหญ่ไพศาลของการทำนาปรัง เพื่อตอบสนองต่อราคาข้าวที่ดีขึ้นในทุกๆ ปี เช่นเดียวกับ “อ้อย” ที่เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมมากมายหลายเท่าในฤดูกาลของการเก็บเกี่ยวครั้งนี้

ทั้งคู่กำลังทำรายได้ให้กับเกษตรกร พ่อค้าคนกลางและผู้ส่งออกที่มากขึ้นตามกลไกตลาดโลก ไม่ใช่ฝีมือของรัฐบาลนี้หรือรัฐบาลไหนทั้งสิ้น จากการพบปะพูดคุยกับเกษตรกรผู้ค้าข้าวรายย่อยผมพบว่า ราคาข้าวหอมมะลิในภาคอีสานนั้นไม่ได้ถูกกระชากให้สูงขึ้นโดยรัฐหรือผู้ส่งออกไทยแต่อย่างใด แต่มันสูงขึ้นด้วยการกว้านซื้อด้วยราคาที่มากกว่าของพ่อค้าข้าวชาวเวียดนาม เพื่อการส่งออก “ในนาม” ของประเทศเขา เพื่อการครองตลาดข้าวของโลก

“ผู้หลงชาติ” บางคนอาจจะมองว่านี่คือตลกร้ายของเพื่อนบ้าน แต่ถ้าเรามองให้สบายใจอย่างไม่ลำเอียงเราก็อาจจะพูดได้ว่าเมื่อพ่อค้าคนกลางของเราเอารัดเอาเปรียบ (เพราะต้องไปจ่ายเบี้ยบ้ายรายทางผ่านนักการเมือง พรรคการเมือง) การที่พ่อค้า “เวียดนาม” มาให้ราคาที่สูงก็เป็นคุณต่อเกษตรกรไทยโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวไม่ใช่หรือ? ส่วนพ่อค้าข้าวไทยถ้าไม่อยากเจ๊งก็ให้ราคาข้าวแก่คนไทยดีๆ สิ

คนภายนอกวงการมองเจ้าของรีสอร์ตและโรงแรมว่าเป็นคนรวยที่เก็บเงินเข้ากระเป๋าไปได้ตลอดชีวิต โดยหารู้ไม่ว่าบางทีนอกจากจะต้องเจ็บช้ำจากการตกเป็น “ผู้ต้องหา” ทางอารมณ์ของผู้เข้ารับการบริการที่แย่ๆ แล้ว ยังต้องเจอะเจอกับผู้มีอุปการคุณขี้ขโมยอีกด้วย

ผู้ประกอบการรายหนึ่งเล่าให้ฟังว่า หลังจากการเช็กเอาต์ของครูๆ (ที่ได้เงินเที่ยวเป็นกลุ่มตามโปรแกรม “ตกเขียวทางการเมือง” เพื่อการซื้อหัวคะแนนล่วงหน้า) พบว่าผ้าห่ม ผ้าเช็ดตัว ผ้าปูที่นอน มักจะหายไปเสมอ และเมื่อไปทวงถามกับผู้พัก ผู้พักก็มักปฏิเสธว่าไม่ได้เอาไป จึงต้องไปคิดเงินเอากับผู้จัดมาแบบลับๆ เพื่อไม่ให้คุณครูขี้ขโมยเสียหน้า

ท่านผู้อ่านครับ เสาร์นี้เป็นเสาร์แรกที่ “ท่องเที่ยว” ถูกปรับผังจากศุกร์มาเสาร์ภายใต้ Tabloid ภาพสวยๆ ที่ทำให้เรามีเอกลักษณ์พิเศษก็ต้องลดคุณภาพลงตามไปด้วย “เรื่องเล่าจากท้องทุ่ง” ที่สะท้อนภาพชีวิตและการผลิตในชนบทจึงเกิดขึ้นเพื่อเพิ่มมูลค่าให้กับเซ็กชันนี้ เพื่อตอบสนองกับคนอ่านที่อยากรู้เรื่องราวในชนบท แม้เราจะมีคอลัมน์ที่เพิ่มขึ้นภายใต้ขีดจำกัดของคนทำงาน แต่เราก็จะพยายามทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดเพื่อท่านผู้อ่านอันเป็นที่รักของเรา