รัก...ผูกพัน เหนือความตาย
เรื่อง : ปู โลกเบี้ยว
เดือนแห่งความรักเมื่อปีที่แล้ว ปูได้นำเสนอเรื่องความรักที่ผูกพันของคุณลุงสำรวยและคุณป้าวรรณา ที่ต้องดูแลกันตอนล้มป่วยเป็นเวลาสิบๆ ปี อย่างไม่เคยย่อท้อเพราะความรักที่มีให้กัน
ทั้งๆ ที่คุณลุงสำรวยเป็นอัมพาตนอนสายระโยงระยางอยู่บนเตียง พูดก็ไม่ได้ ได้แต่กลอกตากลิ้งไปมา พอลูกและเมียมาหาก็ยิ้มเหงือกแห้ง แฮะ แฮะ ช่วยเหลือตัวเองก็ไม่ได้ ยังมีโรคแทรกซ้อนที่มีอันต้องอยู่โรงพยาบาลอย่างถาวรแทนบ้านอีกด้วย เพราะจะได้อยู่ใกล้คุณหมอและห้องไอซียู ตั้งแต่ปี 25452553 ไม่ได้เดียวดายหรอกเพราะอยู่วอร์ดชายรวมอ่ะ และด้วยกำลังใจของคนในครอบครัวและคนรักที่คอยอยู่ใกล้ๆ ไม่ห่าง ถึงจะนอนอยู่บนเตียงแต่ก็มีหน้าตาสดใส (แบบแห้งๆ) ขนาดคุณป้าวรรณาไม่สบายต้องผ่าตัด แกยังรีบหายเพื่อมาเฝ้าสามีเลย
ตอนแรกคุณลุงก็เป็นแค่อัมพฤกษ์เบาๆ จากการที่ไปล้มจมน้ำอยู่หน้าห้องน้ำแล้วไม่มีใครสนใจคิดว่าเมาหลับไป จนขาดอากาศไปเลี้ยงสมองกลายเป็นอัมพฤกษ์ ต่อมาเกิดไปสำลักนมที่ดื่มเข้าไปอีกจนกลายเป็นอัมพาตนอนนิ่งๆ มาเกือบสิบปีแล้ว ในขณะเดียวกันเตียงข้างๆ คุณลุงสำรวยนั้นน่าหดหู่ยิ่งนัก เป็นคุณลุงคนหนึ่ง (ชื่อเป็นมงคลทีเดียว) อายุประมาณ 67 แล้ว เป็นอัมพาตเหมือนกัน นอนสายระโยงระยางเศร้าสร้อยหงอยเหงา เพราะถูกทิ้งให้อยู่ในมือแพทย์และพยาบาลมานานแล้ว นานน้านจะมีญาติมาเยี่ยมสักที
คุณป้าวรรณาเล่าให้ฟังว่า แกก็นอนเป็นเพื่อนกับคุณลุงมาหลายปีตั้งแต่ปี 2549 โน้นแหนะ ไม่ค่อยเห็นมีญาติมาเยี่ยมนะ ทราบแต่เพียงว่าเป็นเจ้าของธุรกิจ มีเงินเดือนเป็นแสนๆ พอเจ็บญาติก็เอามาทิ้งไว้ เงินเดือนลูกและเมียก็รับไปซิ อาการก็มีแต่จะทรุดลงๆ ก็แหม! จะไปเอากำลังใจที่ไหน น่าสงสารมั้ยล่ะ?
และแล้วเมื่อไม่นานมานี้ 7 วัน ก่อนคุณลุงสำรวยสิ้นลม คุณป้าบอกว่าเหมือนมีสัญญาณบอกเหตุร้าย คือแกจะไม่กินไม่รับอะไรเข้าร่างกายทั้งสิ้น เอะอะอยากจะนอนอย่างเดียวเลย แล้ววันดีคืนดีก็ได้ยินเสียงพระสวดมนต์ นี่มันชั้นสามและรอบบริเวณโรงพยาบาลก็ไม่ได้ใกล้วัดเลย ทุกคนในครอบครัวได้ยินเหมือนกันหมด จนสามวันสุดท้าย คุณตาที่มาเจ็บอยู่เตียงอีกข้างหนึ่ง ชอบถามว่าเป็นญาติกับพระเหรอ เห็นมีพระสงฆ์มาเยี่ยมบ่อยจัง พยาบาลขนลุกเกรียวซิฮ้า ก็สามวันมานี้ไม่มีพระสงฆ์องค์ไหนเข้ามาในโรงพยาบาลเลยอ่ะ
คุณป้าบอกว่าแกคงโชคดีที่จะไปแล้วมีพระมารับน่ะ เพราะตอนที่คุณลุงมีชีวิตอยู่ชอบเข้าวัดทำบุญทอดผ้าสารพัดเอามากๆ อีกอย่างคุณป้าเองก็สวดมนต์ให้คุณลุงทุกวันเลย และแล้วคุณลุงสำรวยก็หลับไปเฉยๆ ไม่ตื่นอีกเลย ไม่มีการดิ้นทุรนทุรายใดๆ ทั้งสิ้น ไปแบบเงียบๆ ตอนเช้ามืด
พยาบาลโทร.ไปบอกให้คุณป้าวรรณามา คุณลุงก็รอจนคุณป้ามาถึงนั่นแหละ ได้เห็นใจกันก่อนไปซะด้วยอ่ะ
คุณลุงเป็นคนขยันมาก ทำทั้งงานนอกบ้านและในบ้านและชอบทำกับข้าวอีกด้วย คุณป้านี้สบายเลย คุณลุงเป็นคนที่ทำอะไรแล้วต้องดีและเร็ว ประหยัดมัธยัสถ์ และสอนให้ลูกหลานต้องรู้จักรักพี่น้องอย่าได้ทิ้งกันเด็ดขาด มีเวลาก็ต้องไปมาหาสู่กันบ้างเพื่อพวกเขาจะได้รู้ว่าเรายังไม่ลืมพวกเขา เมื่อถึงตาเราบ้าง เราจะได้ไม่ถูกลืมยังไงล่ะ
ปูชอบคำสอนนี้ของคุณลุงนะ เพราะสมัยนี้ส่วนใหญ่แล้วเป็นครอบครัวเล็กๆ ตัวใครตัวมัน ไม่ค่อยใส่ใจมากนักว่าใครเป็นญาติฉันบ้าง คนจีนเขาถึงมีกุศโลบายเรื่องต้องไหว้บรรพบุรุษ มีวันเชงเม้งยังไงล่ะ จะได้เป็นที่นัดพบพวกบรรดาญาติทั้งหลายกัน
ที่เล่ามาเนี่ยก็เพราะว่าแม้ว่าคุณลุงสิ้นลมไปแล้ว ยังคงทำอะไรเหมือนเดิมเลย หรือว่าเป็นความรู้สึกของคุณป้าที่มีความผูกพันกับคุณลุงก็ไม่รู้นะ เพราะคุณป้าเล่าว่าคุณลุงสิ้นไปไม่นานที่บ้านก็เริ่มมีเสียงคนกวาดลานบ้านบ่อยขึ้น ทำให้ต้องเรียกลูกหลานออกไปทำความสะอาด คุณป้าต้องตื่นไปใส่บาตรตอนเช้ามืด พี่ปุ๊ยลูกสาวคุณลุงมาปลุกคุณป้าบอกว่า
“คุณแม่ๆ คุณพ่อมายืนรออยู่หน้าบ้านแหนะ” คุณป้าเล่าว่าก็มีความรู้สึกเหมือนกันว่าคุณลุงมายืนเรียกคุณป้าอยู่หน้าบ้านคงจะกลัวคุณป้าตื่นสายมั้ง เพราะคุณลุงแกไม่ชอบทำอะไรชักช้า ทั้งๆ ที่แต่ก่อนตอนที่คุณลุงนอนโรงพยาบาลก็ไม่ได้มีความรู้สึกแบบเนี้ยเลยอ่ะ หรือว่าเนี่ยคือความผูกพันที่ยังไม่สามารถตัดขาดจากกันได้นั่นเอง...เนอะ
