เป็น-อยู่-ตาย ความหมายเดียวกัน

นี่คือหนังเรื่องที่ 6 ในรอบ 4 ปี ของผู้เฒ่าแห่งฮอลลีวูด "คลินต์ อีสต์วูด”

โดย...วิชช์ญะ ยุติ

 

นี่คือหนังเรื่องที่ 6 ในรอบ 4 ปี ของผู้เฒ่าแห่งฮอลลีวูด Wคลินต์ อีสต์วูด”

ไม่น่าเชื่อเลยว่าในวัย 81 ปู่คลินต์จะหันมาพึ่งพาวิชวลเอฟเฟกต์ (เยอะมากกกก) เพราะถ้าย้อนกลับไปดูผลงานเรื่องก่อนๆ ของเขาก็แทบไม่มีให้เห็น

วิชวลเอฟเฟกต์จึงเป็นอะไรที่ค่อนข้างตื่นตาแปลกใหม่สำหรับแฟนหนังอยู่ไม่น้อย

ถึงอย่างนั้น ก็เป็นเรื่องน่าชื่นชมเหมือนกันที่ปู่คลินต์รู้จักใช้สอยประโยชน์วิชวลเอฟเฟกต์ถูกที่ถูกเวลา ไม่ได้เล่นใส่พร่ำเพรื่อจนเฝือเกินงาม ตระการสุดๆ ต้องยกให้ฉากสึนามิถล่มเมือง ที่จำลองมาจากเหตุการณ์จริงเมื่อ 7 ปีที่แล้ว ขณะที่อีกส่วนเป็นเรื่องราวพลังจิตและการสื่อสารกับวิญญาณที่เลี่ยงไม่ได้เพื่อส่งอารมณ์หนังไปถึงจุดพีก

ปู่คลินต์ยังให้ความสำคัญกับตัวละครผู้หญิง จาก Million Dollar Baby (ฮิลารี สแวงค์ ตีบทนักมวยแตกกระเจิงด้วยการคว้าออสการ์)

สู่ Changelling (แองเจลินา โชลี เข้าชิงออสการ์เพราะบทดรามาคุณแม่ตามหาลูกชาย) มาถึง Hereafter ผู้หญิงของปู่คลินต์ครั้งนี้คือ นักข่าวสาวเฉียดตายจากสึนามิ

โดยได้ดาราเบลเยียม “เซซิล เดอ ฟรองซ์” มาถ่ายทอดความฟุ้งฝันและความมุ่งมั่น ต่อประเด็นคำถามที่หลายๆ คนสงสัย “ชีวิตหลังสิ้นลมหายใจ” ร่วมกับ 2 ตัวละครผู้ชาย “แมตต์ เดมอน” และ “จอร์จแฟรงค์กี แม็คลาเรน” ที่ถูกเชื่อมโยงกันอย่างบังเอิญในตอนท้าย

หลักใหญ่ใจความ Hereafter เล่าถึงห้วงคำนึงของความตาย เป็นความตายที่ไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับศาสนาโดยตรงนัก (หลายคนเป็นกังวลว่าถ้าหนังมัวไปโฟกัส คงจะน่าเบื่อไม่น้อย) จริงๆ ก็แค่พยายามสะท้อนค่าชีวิตแสนระทม ภายหลังคนเหล่านั้นได้สัมผัสรสชาติคำว่า “สูญเสีย”

หนุ่มอเมริกัน “จอร์จ” เด็กชายชาวลอนดอน “มาร์คัส” นักข่าวฝรั่งเศส “มารี” พวกเขาล้วนมีประสบการณ์ “สูญเสีย” ด้วยกันทั้งสิ้น แม้จะต่างกรรมต่างวาระ แต่ความรู้สึก “สูญเสีย” นั้นกลับไม่มีระดับขั้นแตกต่างกันเลย

บทหนังที่เขียนขึ้นจากปลายปากกา “ปีเตอร์ มอร์แกน” (คนเดียวที่เคยทำให้ The Last King of Scotland, The Queen, Frost/Nixon กลายเป็นหนังรางวัลนั่นละ) แบ่งเรื่องออกเป็น 3 ส่วน โดยที่ตัวละคร 3 คน ไม่ได้มีความสัมพันธ์กันสักนิด ทำให้ไม่มีความปะติดปะต่อในช่วงเริ่มต้น

หนังเลือกที่จะเล่าสลับไปมาด้วยท่าทีเรื่อยๆ เรียงๆ จะมีตอนแรกที่หวือหวาหน่อย เพราะได้ลุ้นระทึกกับการเอาตัวรอดท่ามกลางคลื่นยักษ์ ซึ่งหนังโชว์วิชวลเอฟเฟกต์แบบเต็มๆ ตอนกลางเรื่องหนังชักเริ่มสนุก สนุกไปกับการขุดคุ้ยหาความหมายของการตาย ยิ่งเฉพาะภาพฝังใจของตัวละครเด็กกับนักข่าวสาวที่ออกตามล่าข้อเท็จจริงเรื่องนี้อย่างเข้มข้น

ว่าไปแล้ว บางมุมหนังก็แอบเติมบรรยากาศโรแมนติกซะงั้น ไม่ใช่โรแมนติกหวานเลี่ยน หรือเต็มไปด้วยความหอมละมุน ดูไปดูมาน้ำตาจะไหล เพราะค่อนไปทางรสหวานปนขื่นมากกว่า

 

ถ้าความสูญเสียนำมาซึ่งความทุกข์ ฉะนั้น คนเราต้องหัดเจอความสูญเสียซะบ้าง จะได้รับมือกับอะไรต่อมิอะไรร้ายๆ ได้ด้วยหัวใจแข็งแกร่งและเข้มแข็ง เช่นเดียวกับ จอร์จ มาร์คัส และมารี ที่รู้จักและเรียนรู้ ณ วันที่ความสูญเสียมาเยือน เมื่อสูญเสียของรักไปเพื่อไม่ให้ชีวิตเสียสูญนั่นยังไง

ประเด็น “จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เราตาย” จึงเป็นเสมือนปลายทางอุโมงค์อันดำมืดที่หนังนำเสนอ ระหว่างการมีชีวิตอยู่กับการหมดลมหายใจ อะไรคือความสุขที่แท้จริง จอร์จมีพลังวิเศษสามารถติดต่อกับคนตายได้ แต่เขากลับไม่แฮปปี้ในอาชีพ มาร์คัสผู้สูญเสียแฝดไปจากอุบัติเหตุรถยนต์จนไม่สามารถหลุดพ้นห้วงความโศกเศร้าได้ มารีผู้เคยตายแล้วฟื้นกลับมาได้อย่างมหัศจรรย์ ทว่าเธอยังติดใจกับสิ่งเร้นลับ พวกเขาต่างก็มีคำตอบในใจให้ตัวเอง

บางทีคำตอบเรื่องนี้อาจไม่มีสูตรสำเร็จ การจะมีชีวิตอยู่ หรือการจะจากไป คงไม่สำคัญเท่ากับ “ปัจจุบันขณะ” ที่ต้องตั้งอยู่บนการมี “สติ” เป็นพื้นฐาน

จอร์จ มาร์คัส และมารี ต่างพยายามจะพาตัวเองหนีห่างจากความทุกข์ระทม เมื่อรู้คำตอบว่า เป็น อยู่ หรือตาย ก็ความหมายเดียวกัน

เช่นนั้นแล้ว จึงปฏิเสธไม่ได้ถ้า Hereafter จะกลายเป็นหนังสำรวจความนึกคิดต่อการตายของปู่คลินต์อย่างตรงไปตรงมาที่สุดและเรียบง่ายที่สุด

นั่นเพราะความตายคือเรื่องธรรมดาสามัญที่ใครๆ ก็ต้องพานพบ