สวัสดี... เพื่อนบ้านหลังกำแพง

โดย...นายใจดี ภาพ : เอเอฟพี

คนที่เลือกอาศัยบนคอนโดมิเนียมสูง ว่ากันว่าเป็นคนที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูง มีความสันโดษ ไม่เกี่ยวกับมีงบจำกัด เพราะคอนโดระดับสิบยี่สิบล้านก็มี แต่คนที่ใช้ชีวิตแนวนิ่ง มักมีชีวิตที่อิสระสามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง

แม้ว่าก่อนกลับเข้าห้อง จะปาร์ตี้สังสรรค์เป็นหนุ่มสาวสังคม เพื่อนฝูงเยอะแยะช่างจำนรรจา แต่พอถึงพื้นที่ส่วนตัวเขาเงียบฟังเพลงดูหนัง ทำงาน ทำกับข้าว หรือหยิบโทรศัพท์มาพิมพ์ไลน์ปราศจากเสียง เขาจะรู้สึกมีความสุขมากกว่าการอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย และเขาชอบกลับคอนโด

ไม่ว่าข้างนอกเขาจะเฟรนด์ลี่แค่ไหน พอก้าวเข้าพื้นที่คอนโด หน้าเขาจะเรียบเฉยแล้วเดินเงียบๆ หายเข้าไปในห้อง เสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือ เสียงบานประตูกระทบกับวงกบแนบสนิท

บางคนไม่ได้อยากปิดกั้นตัวเองออกจากคนอื่นหรอก แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าคอนโดมีคำสาปหรืออย่างไร ที่มักทำให้ผู้อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันต่างมีความรู้สึกเก้อเขินต่อกัน

สังเกตไหมว่า บางครั้งเรายังยิ้มให้คนแปลกหน้าที่เดินสวนกันระหว่างทาง มากกว่าแยกริมฝีปากให้กับเพื่อนร่วมคอนโดเสียอีก

พออยู่ในห้องส่วนตัว ก็ไม่รับรู้เรื่องราวเบื้องหลังกำแพงนั้นแล้ว บางคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ห้องข้างๆ ของเรานั้นมีคนอยู่หรือไม่ เป็นผู้ชายผู้หญิง เขาเป็นใคร? จำเป็นต้องลึกลับขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่รู้ไม่เป็นไร แต่ถ้ารู้ได้ก็ดี อย่างน้อยๆ คนอยู่ใกล้ชิดกันกั้นแค่กำแพงหนาไม่กี่สิบเซนติเมตรรู้ไว้บ้างว่าเป็นใครก็อุ่นใจนะเออ หรือยามคับขันเดือดร้อนได้พึ่งพาอาศัยกันได้บ้าง

กำแพงอาจเป็นสิ่งขวางกั้น สร้างอาณาเขตของใครของมัน ไม่ต้อง “เปิดประตู” ต้อนรับเพื่อนบ้านเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของคุณหรอก เพียงแค่ “เปิดใจ”

“เปิดตา” ระหว่างเดินสวนกัน เงยหน้ามองเพื่อนบ้านบ้าง เปิดปากยิ้มระหว่างอยู่ในลิฟต์ หรือถามไถ่เล็กๆ น้อยๆ เปิดน้ำใจหากเพื่อนบ้านถือของหนักรุงรัง เปิดตัวเองที่จะสานสัมพันธไมตรี

ไม่ต้องถึงกับต้องนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะแค่กับข้าว 1 จาน ขนม 1 ถุง ที่แบ่งปันให้ไปชิม ก็ผูกมิตรได้ อิ่มใจกว่าผูกปิ่นโตอีกนะ

ต่างคนต่างอยู่ ห้องใครห้องมันก็ได้ แต่อย่าถึงกับเป็นโดดเดี่ยวผู้น่ารัก

สถิติคนอยู่คอนโด มักเป็นโสด ขาดการติดต่อกับญาติมิตร เวลาป่วยไข้หรือล้มหมอนหนอนเสื่อ กว่าญาติจะรู้ ซ้ำร้ายมีข่าวสิ้นใจคาคอนโดนานหลายวันกว่าจะมีคนพบเห็น เพราะห้องนั้นเงียบ เจ้าของปิดประตูแล้วเงียบๆ เยี่ยงนั้นอยู่เสมอจึงไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติ แตกต่างระหว่าง “คนเป็น” กับ “คนตาย” หลังบานประตูนั้น

พรุ่งนี้ “เปิดประตู” ออกจากคอนโด

อย่าลืม “เปิดใจ” ออกมาด้วยนะ