ตั้งมั่น

เรื่อง : องค์อินทร์ / ภาพ : องค์อินทร์

นาฬิกาแห่งชีวิตบอกว่าถึงเวลาสู่อรุณรุ่งของวันใหม่ หากเมื่อลืมตาท้องฟ้าที่ยังไม่แจ่มใส ตะวันก็ยังไม่ส่องแสงทำหน้าที่ ด้วยกาลแห่งฤดูนี้...ฝนมาเยือนแทบทุกวัน และกำหนดรู้ล่วงหน้าไม่ได้ ฝนจะตกเช้า กลางวัน เย็น หรือค่ำมืด รู้แต่เพียงว่า เหมือนฝนคราวนี้จะมากและบ่อยกว่าทุกครั้ง

สายฝนและลมที่กระหน่ำ ส่งร่องรอยต้นหมากรากไม้เอนลู่ บ้างก็กิ่งก้านหักแกว่ง หันมองอ่างบัวที่ชูช่อสวยอยู่เมื่อวันวานกลับดูสลบไสลด้วยฤทธาน้ำฝน เมื่อกระหน่ำซ้ำๆ ที่จุดเดิม ถึงจะดูเป็นหยาดน้ำบางเบาก็มีพลานุภาพได้ ...อืมม เป็นภาพที่อยากเก็บบันทึกไว้อีกแล้วซินะ มุมนั้นมุมนี้กับภาพบัวเอนไหลลู่เกือบจมน้ำ แต่ก็ทำให้ได้คิดต่อไปเรื่อยเปื่อย

บัวอวดดอกสวยเป็นที่ดึงดูด ก็คงเปรียบได้กับคนที่ปฏิบัติตัวจนฝ่าฟันพิสูจน์ตัวเองนานา เป็นคนอย่างที่ควรจะเป็น รู้กตัญญูกตเวทิตา ตั้งอยู่ในความไม่เบียดเบียน นึกถึงใจเขาใจเรา ประกอบสัมมาชีพโดยสุจริตเลี้ยงตัวและครอบครัว แม้ในท่ามกลางสังคมมีสิ่งยั่วเย้าให้ได้ลองมากมาย ก็เหมือนบัวที่ฝ่าพ้นเลนตมจนเบ่งบานได้เต็มที่ แต่เมื่อเบ่งบานแล้วก็คงไม่ได้จบอยู่แค่นั้น ก็ดูซิ ยังมีบทพิสูจน์ถูกกระหน่ำด้วยแรงลม แรงฝน พังพาบไปเช่นนั้น เมื่อเพ่งพิศอยู่ก็ดูเหมือนจะแย่เสียแล้ว

หากเมื่อสายฝนจากไป ตะวันได้กลับมาทำหน้าที่อีกครั้ง บัวที่เคยทำท่าพังพาบ ก็ค่อยๆ ตั้งยอดบานอวดสีสวยอีกครั้ง จนกว่าจะหมดอายุขัย ร่วงโรย กลายเป็นเมล็ดพันธุ์เพื่อขยายต้นใหม่

ก็แล้วคนเล่า สู้อุตส่าห์ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ แสดงตัวจนผู้คนชื่นชม ถ้าวันหนึ่งเกิดภาวะฝนกระหน่ำลงมา จะอดทนได้ดังดอกบัวที่แม้จะอ่อนยวบไหวราวถูกมือยักษ์กดทับให้จมดิ่งลงไปก้นน้ำอีกครั้ง ที่สุดแล้วจะกลับมาอวดยอดตั้งดอกสวยได้หรือไม่ ถ้าไม่ได้คงต้องถามว่าทำไม หรืออยากจะแพ้แก่ดอกบัว