เมโลดี้แห่งความรัก บนความหลงใหลในบทเพลง

โดย...วีรทัศน์ อิงคภัทรางกูร

“...and ignite your bones, I will try to fix you” บทเพลงของวงอัลเทอร์เนทีฟจากเกาะอังกฤษชื่อดัง กังวานทั่วบริเวณของโรงเรียนเล็กๆ แห่งหนึ่งใน อ.สังขละบุรี จ.กาญจนบุรี ด้วยการขับกล่อมจากน้ำเสียงที่หวานใส และท่วงทำนองของกีตาร์อะคูสติกชวนฝัน

เบื้องหน้าปรากฏภาพของเด็กหญิงวัย 15 ปี ภายใต้ชุดยาวตามสไตล์สาวกะเหรี่ยง กำลังตราตรึงความประทับใจแก่คณะผู้มาเยือนจากกรุงเทพมหานคร

หากแต่ถ้าเป็นผู้ตามติดแวดวงออนไลน์ หรือนักท่อง youtube คงต้องรู้จักสาวน้อย จัสมิน-พัชราวลี ดํารงค์ธรรมประเสริฐ นักร้องเพลงคัฟเวอร์ผู้โด่งดังที่มียอดผู้ติดตามหลักแสน ยอดวิวทะลุหลักล้าน

ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเธอเป็นผู้มีชื่อเสียง สำหรับบางคนแล้วนี่คือความสำเร็จ แต่ในมุมมองของ “จัสมิน” เธอบอกว่าเธอเพิ่งจะเริ่มต้น

“หนูกำลังเข้าเรียนต่อวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล เอกการแสดงละครเพลง คล้ายๆ กับละครเวทีแต่จะเป็นภาษาอังกฤษหมดเลย จะได้เรียนเต้น เรียนแอ็กติ้ง ถ้าเป็นพวกโอเปร่าก็จะเป็นภาษาอิตาเลียน” เธอเล่าในขณะที่เราพบกันวันก่อน ซึ่งทุกวันนี้จัสมินเป็นนักเรียนดุริยางคศิลป์เต็มตัวแล้ว

ตลอดการได้ร่วมแลกเปลี่ยนทำให้ยิ่งสนใจในตัวตนของเธอ โดยเฉพาะคำพูดคำจาและความสนใจของเธอทำให้เราลืมไปว่ากำลังคุยกับเด็กหญิงวัย 15 ปี

จัสมิน เริ่มต้นเล่าว่า เริ่มร้องเพลงมาตั้งแต่สมัยเรียนอนุบาลและได้ขึ้นเวทีประกวดครั้งแรกด้วยวัยเพียง 5 ขวบ ประกอบกับตัวเองเป็นคริสต์ต้องเข้าโบสถ์และอยู่กับดนตรีมาโดยตลอด จึงทำให้ชื่นชอบเสียงเพลง และมาค้นพบแรงบันดาลใจอีกครั้งจากภาพยนตร์ เรื่อง SuckSeed ทำให้ได้เริ่มฝึกหัดตีกลองชุด เล่นกีตาร์ เรื่อยมาจนผู้เป็นพี่ชายได้ชักชวนกันอัดคลิปร้องเพลงเผยแพร่สู่โลกโซเชียล

“ตอนแรกคิดว่าจะถ่ายลงกันเล่นๆ ไม่จริงจัง แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีคนชมและติดตามเยอะขนาดนี้ จากหลักหมื่นเป็นหลักแสน จากที่เริ่มมาตอนนี้ก็ 2 ปีกว่าแล้ว”

ทว่า ก่อนที่จะมาเล่นดนตรี ก่อนหน้านี้จัสมินหลงใหลการเล่นแบดมินตันจนใฝ่ฝันอยากเป็นนักกีฬา หรือบางช่วงก็เคยอยากเป็นตำรวจ ซึ่งไม่ว่าเธอจะสนใจอยู่กับสิ่งใด คุณแม่ก็พร้อมจะสนับสนุนตลอดทุกการกระทำ

“ความสำเร็จมาถึงทุกวันนี้ เพราะมีแม่อยู่มาด้วยตั้งแต่ตอนต้น แม่จะห่วงใยใส่ใจในทุกรายละเอียดมาก และทุกวันนี้ก็ยังเป็นอยู่ อย่างการดูเสื้อผ้า หน้า ผม เวลาอัดคลิป กระทั่งเป็นแอดมินเพจ” เธอ เล่าพลางหัวเราะ

แม้จะอายุ 15 ปี แต่สื่อที่เธอรับกลับแตกต่างออกไปจากเพื่อนในรุ่นเดียวกัน ขณะที่เพื่อนสนใจในเพลงและซีรี่ส์เกาหลี เธอเลือกฟังเพลงป๊อปและอินดี้นอกกระแส โดยมีพี่เล็ก Greasy Cafe เป็นขวัญใจ เนื่องจากชื่นชอบในความคิด ทัศนคติ

นอกจากนี้ เธอยังเลือกอ่านหนังสือแนววรรณกรรมซีไรต์ นวนิยายสั้น หรือกวีนิพนธ์ ซึ่งเธอยอมรับว่าได้แง่คิด ปรัชญา และอุดมการณ์อะไรหลายอย่าง โดยเฉพาะงานของกวีซีไรต์ เรวัตร์ พันธุ์พิพัฒน์ และนักเขียนซีไรต์อีกรายอย่าง จเด็จ กําจรเดช

“เคยมีนักเขียนบอกว่าอ่านหนังสือมากๆ จะช่วยให้เขียนเพลงง่าย เพราะเราจะได้คลังคำจากตรงนั้นเยอะ ซึ่งหนูก็ได้พยายามลองแต่งเพลง ลองทำซิงเกิ้ลของตัวเองแล้วเหมือนกัน”

การพูดคุยดำเนินมาถึงจุดที่เราเริ่มสงสัยว่าเธอคุยกับเพื่อนรุ่นเดียวกันรู้เรื่องหรือไม่

“บางอย่างก็เข้ากันได้ อย่างเรื่องเที่ยว การแต่งตัว แต่ถ้าเรื่องดนตรีหรือหนังสืออาจต้องไปคุยกับรุ่นพี่และผู้ใหญ่มากกว่า ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยเชื่อว่าอายุเท่านี้จะฟังเพลงอ่านหนังสือแบบนี้” เธอ อธิบายและยิ้ม

เธอ เล่าอีกว่า เมื่อปีที่ผ่านมา มีถึง 5 ค่ายเพลงที่เสนอสัญญาเพื่อทาบทามเข้าสังกัด ตอนแรกรู้สึกตื่นเต้นจนอยากเซ็นสัญญา แต่เมื่อวิเคราะห์เรื่องความเป็นอิสระ การพัฒนาฝีมือ การเรียน ทำให้เธอตัดสินใจที่จะต้องปฏิเสธ

“หนูคิดเยอะ คิดถึงอนาคตไปไกล บางทีก็คิดอยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆ ซึ่งมีบ้างที่อาจรู้สึกว่าจะรีบประสบความสำเร็จเกินไปหน่อย แต่แค่ได้ทำในสิ่งที่ชอบที่เป็นอยู่ในขณะนี้ก็แฮปปี้แล้ว ซึ่งอนาคตเองก็คงไม่ได้เลือกทำเพลงตลาดมากเกินไป ยังเป็นตัวของตัวเอง ทำเพื่อความสุข เพื่อแฟนคลับที่ติดตาม เพื่อคนที่เข้าใจเรา” เธอ ฉายภาพอนาคตที่ร่างไว้

เรายังรู้สึกทึ่งได้มากขึ้นอีก เมื่อรู้ว่าในมุมด้านวิชาการของจัสมินก็โดดเด่นไม่แพ้มุมดนตรี การันตีด้วยรางวัลนักเรียนทุนพระราชทานจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ ที่เธอเผยว่าต้องแข่งขันกับเด็กนักเรียนอื่นๆ ถึง 3 รอบ ตั้งแต่ระดับเขตจนถึงระดับประเทศ และยังไม่นับรวมถึงรางวัลจากการแข่งประกวดสุนทรพจน์ หรือกิจกรรมอื่นๆ ทางวิชาการอีกมากมาย

ที่น่าสนใจมากไปกว่านั้น คือเธอบอกว่าที่จริงแล้วนักเรียนกะเหรี่ยงอีกหลายคนก็เก่งมาก และเพื่อนๆ ในชั้นเรียนหลายคนที่เก่งไม่แพ้เธอ แต่ส่วนใหญ่จะไม่มีโอกาส เพราะติดขัดเรื่องสถานะบุคคลที่ไร้สัญชาติ

“หลายคนได้คะแนนสอบสูง บางคนได้เป็นตัวแทนเข้าแข่งขัน แม้การเข้าเรียนมหาวิทยาลัยหรือกระทั่งการเข้าทำงาน แต่ท้ายที่สุดแล้วไปไม่ได้ เพียงเพราะไม่มีนามสกุล” จัสมิน เล่า ทำให้เรารู้สึกแย่ตามไปด้วย

“...ความเป็นกะเหรี่ยงไม่ได้แปลก เรื่องของชาติพันธุ์เป็นอะไรที่น่าอนุรักษ์ ที่โรงเรียนหนูมีถึง 7 ชาติพันธุ์ แต่ไม่เคยมีปัญหาการอยู่ร่วมกัน ทุกคนดูเท่าเทียมหมด มันอยู่ในยุคที่ไม่น่าจะมีการเหยียดกันแล้ว หากยังมีอยู่ คนเหล่านั้นแหละที่ล้าหลัง” เด็กหญิงกล่าวให้เราได้คิดอะไรบางสิ่ง ก่อนจะกล่าวคำอำลา

“...and ignite your bones, I will try to fix you” น้ำเสียงใสๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ผ่านลำโพงในห้องพักแห่งหนึ่งใจกลางเมือง

ช่วยเยียวยาชายคนหนึ่งที่เหน็ดเหนื่อยจากการต่อสู้ เพื่อโหยหาความสำเร็จที่ยังไม่รู้ว่าคืออะไร