ความเดียงสาของวันวาน

โดย...ภัทรชัย ปรีชาพานิช ภาพ... ณรัก ปรีชาพานิช

หลายครอบครัวเลี้ยงลูกในแบบฉบับที่แตกต่างกันออกไปตามรสนิยม ลูกสาวของผมก็เช่นกันอาจเพราะด้วยความใกล้ชิดและคุ้นเคยกับอุปกรณ์ถ่ายภาพ ประกอบกับเห็นการทำงานของผมมาโดยตลอด ของขวัญที่ผมยื่นให้เธอในวันเกิดตอนอายุ3 ขวบคือกล้องฟิล์มแบบธรรมดาราคาถูก ซึ่งดูลูกสนุกสนานกับการกดปุ่มชัตเตอร์แบบไม่คิดเยอะมาโดยตลอด เมื่อเธอเติบโตขึ้น หลายครั้งเขามักจะเลียบๆ เคียงๆ มาหยิบยืมกล้องถ่ายภาพตัวหนักที่ผมใช้ประจำ เพื่อแบกกล้องไปเก็บภาพทุกครั้งที่ครอบครัวเราได้ออกเดินทางจนกลายเป็นความเคยชิน สิ่งหนึ่งที่ผมไม่เคยสอนลูกเลยคือเรื่องเทคนิคและมุมมองในการถ่ายภาพ เพียงเพราะคาดหวังจะได้เห็นมุมมองของเด็กเท่านั้น ผมปล่อยให้ความคิดของเด็กน้อยส่งผ่านช่องมองภาพตามประสบการณ์ในวัยเยาว์ของเขา

การเลี้ยงดูลูกสำหรับผมแล้ว  พ่อทำหน้าที่เพียงส่งเสริมและเฝ้ามองให้ชีวิตของเขาไปตามครรลองที่ถูกต้อง ความคาดหวังให้เป็นได้ดั่งใจดูจะเป็นการบังคับและขีดเส้นกันมากเกินไป เพราะวันหนึ่งในอนาคต เขาจะเลือกเส้นทางเพื่อโบยบินด้วยปีกของตัวเอง แต่ในช่วงชีวิตที่ยังไร้เดียงสานับเป็นนาทีทองของครอบครัวที่จะตักตวงความสุขร่วมกัน เก็บเกี่ยวประสบการณ์และความทรงจำที่มีไปพร้อมๆ กันซึ่งสำหรับผมคงเป็นเวลาที่ได้เฝ้ามองเธออยู่หลังกล้องถ่ายรูปตัวนั้นนั่นเอง

ฉะนั้นแล้วการปล่อยให้ “ความเดียงสา” ในวัยเยาว์ทำหน้าที่ของมัน และเป็นเข็มทิศในการค้นหา “ความฝัน”จึงน่าตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก