Gay is girl's best friends (2)

โดย...หมอมีนตีสิบ ภาพ เอเอฟพี

ความเดิมตอนที่แล้ว หมอมีนเปิดหัวเรื่องไว้ว่า เพื่อนแปลว่าอะไร เพื่อนคือใคร ใครเป็นเพื่อนได้บ้าง เชื่อว่าคำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวเราตลอดเวลาเมื่อเริ่มมีเพื่อน เมื่อเริ่มเห็นเพื่อนเป็นคนสำคัญของชีวิต หมอมีนเองก็เป็นคนหนึ่งที่ตั้งคำถามเหล่านี้เสมอๆ เลยนอนบ้าง นั่งบ้าง คิดทบทวนจากคำถามสุดท้ายขึ้นไป ใครเป็นเพื่อนได้บ้าง “เพื่อน” ในที่นี้หมอมีนกำลังจะพูดถึงเกย์ที่มีเพื่อนเป็นผู้หญิงและบรรดาผู้หญิงทั้งหลายที่มีเพื่อนเป็นเกย์...

เราต้องกลับให้เห็นทั้งสองข้างระหว่างเกย์มีเพื่อนเป็นผู้หญิงกับผู้หญิงมีเพื่อนเป็นเกย์ มองคร่าวๆ เหมือนทั้งสองฝ่ายเป็นสปีชีส์เดียวกัน มีหัวใจสาวเหมือนกัน แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่นะฮะ

อย่างที่เคยบอกแล้วว่าเรื่องความรัก ความสัมพันธ์ ในเวลาคับขัน ช่วงเวลาสำคัญ ช่วงเวลาที่ต้องการทางออก ต้องการคำตอบที่จริงที่สุด เราต้องการเพื่อนที่พูดความจริงกับเราอย่างบริสุทธิ์ใจ จริงใจ และที่สำคัญอย่างตรงไปตรงมา เหตุการณ์แบบนี้ หมอมีนคิดว่าเพื่อนเกย์ที่ใจบริสุทธิ์เหมาะกับผู้หญิงที่กำลังขาดสติมากที่สุด ทำไมนะเหรอ เพราะเกย์ยังมีสัญชาตญาณของผู้ชาย เพราะเกย์เข้าใจวิธีคิดของผู้ชาย เพราะเกย์เป็นผู้ชายประเภทหนึ่งในโลกที่หลากหลายนี้

นี่แหละประเด็นอยู่ตรงนี้

ขอยกตัวอย่างที่เกิดขึ้นในโลกใบนี้เรื่องนี้ลูกค้าของหมอมีนเล่าให้ฟังอีกที สมัยเรียนมัธยมนางอยู่โรงเรียนสตรีประจำจังหวัด นางสูงขาว อกนิด สะโพกหน่อย ตาโต มีเขี้ยว ปากแดง นางเป็นดาวของรุ่นน้อง เดินไปไหนเด็กๆ กรี๊ดกันเป็นระลอกคลื่น นางเป็นทอมที่ดูดีมาก

นางมีแฟนทุกระดับชั้น ม.1 มีคนนึง ม.2 มีอีกคนเรียกว่าร้อยไว้ใช้ทุกช่วงชั้น เพื่อนๆ เรียกนางว่าอีซิ้ม ...พี่ๆ เรียกไอ้ซิ้ม ครูบาอาจารย์เรียกตามเพื่อนๆ ว่ายัยซิ้ม นางน่ารักไง เรียกให้น่าเกลียดยังไงก็ยิ่งน่ารัก น้องๆ เรียกพี่กวาง (แน่ะ น่ารักเชียว) อีซิ้มนุ่งกระโปรงยาวเกินปกติ ใส่เสื้อตัวโคร่ง มีผ้าขนหนูผืนเล็กๆ พาดไหล่เสมอๆ เดินยกไหล่น้อยๆ มีเพื่อนสนิทต่างโรงเรียนชื่ออีต้น อีต้นตัดผมรองทรงหลบใน ดัดข้างหน้าน้อยๆ พอให้ปัดได้ชอบอมลูกอมวิกสีแดง แล้วเอามาเม้มๆ ที่ริมฝีปากให้ปากแดงระเรื่อ อีต้นนุ่งกางเกงขาสั้นกว่าปกติ ดึงเอวขึ้นสูง ใส่รองเท้าผ้าใบหุ้มข้อ ขณะที่คนอื่นใส่รองเท้าผ้าใบนันยางสีดำ ทุกเย็นเพื่อนซี้คู่นี้จะเดินร่อนอยู่ที่ตลาดในตัวจังหวัดร้านน้ำแข็งใสบ้าง ร้านก๋วยเตี๋ยวบ้าง เป็นที่ชินตาของนักเรียนโรงเรียนสตรีและโรงเรียนชายเป็นอย่างนี้จนกระทั่งจบมัธยมปลาย

วันหนึ่ง...เพื่อนเจอซิ้มทอมแสนสวยเดินพุงป่องอยู่ในตลาด ใช่แล้วนางท้อง ท้องก่อนที่จะปิดเทอมจบชั้น ม.6 ใช่แล้วนางท้องกับอีต้น ความสนิทสนมนั้นนำพาไปสู่ความไม่ระมัดระวัง “เมา” เป็นสาเหตุของการท้องครั้งนี้ อย่างที่บอกไปแล้วว่า เกย์เป็นผู้ชายประเภทหนึ่งในโลกที่หลากหลายนี้ สำหรับเกย์บางคนจึงมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงได้ เพราะธรรมชาติของวัย ฮอร์โมนของวัยเจริญพันธุ์มันทำงานโดยไม่คิดอะไรทั้งสิ้น ผลคืองานนี้ซิ้มเลี้ยงลูก ส่วนอีต้นก็เฉิดฉาย ประเด็นนี้คงไม่ต้องสรุปให้มากความแล้วล่ะนะว่า เป็นผู้หญิงก็ต้องดูแลตัวเอง เพราะเกย์ แปลว่าเกย์ครับ เลิกไม่ได้แม้จะนอนพักเยอะ หรือกินยาพารา

วันนี้เราจะมีสองประเด็น ถัดมาเป็นความสงสัยใคร่รู้ส่วนตัวของหมอมีน เวลาอ่านหนังสือ ดูหนังดูละครเห็นบทบาทเกย์ควีน เกย์คิง เสือไบ ตุ๊ด แต๋ว เต๊มมมไปหมด เรียกว่ามีกันแทบทุกเรื่อง แต่สุดท้ายแล้วหลายเรื่อง ตัวละครที่เป็นเกย์ในเรื่องมักจะตายแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ตายแบบนึกไม่ถึง เหมือนเขียนสร้างให้ตายเพราะไม่รู้จะพาตัวละครไปสู่จุดสุดท้ายของเรื่องอย่างไรให้สวยงาม ให้ตราตรึงประทับใจคนดู การสร้างทำตัวละครเกย์ให้ตายอาจจะเป็นเทคนิคอย่างหนึ่งหรือเปล่าที่ทำให้คนจำตัวละครได้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่มาจากเค้าโครงเรื่องจริง หรือเรื่องแต่ง

หนังในดวงใจเรื่องหนึ่งของหมอมีน คือ The Hours หนังเรื่องนี้สร้างจากนิยายรางวัลพูลิตเซอร์ปี 1999 เป็นเรื่องของผู้หญิงสามยุคที่มีความเกี่ยวข้องกับนิยายเรื่อง “Mrs. Dalloway” ของเวอร์จิเนีย วูล์ฟ หนังพูดถึงชีวิตของผู้หญิงสามคน สามช่วงเวลา และช่วงเวลาที่ใกล้ปัจจุบันนั้นก็มีตัวละครเกย์ที่มีบทบาทส่งผลต่อชีวิตของตัวเอกของช่วง อย่าง คลาริสซา ชื่อ ริชาร์ด

ผู้หญิงที่ดูภายนอกเป็นหญิงแกร่งชีวิตดูปกติเหมือนคนทั่วๆ ไป แต่เธอก็มีแผลในใจที่นำมาสู่ความกลัวที่จะสูญเสียความกลัวความอ้างว้าง คลาริสซาหลงรักริชาร์ด เกย์นักเขียนนิยายเล็กๆ ที่บั้นปลายชีวิตต้องซมอยู่กับโรคเอดส์และปมความหลังเรื่องแม่ หนังสร้างให้ริชาร์ดมีปม เจ็บปวดอยู่กับปมจนมองไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง

ริชาร์ดอยู่ในภาวะเบื่อตัวเองเพราะโรคร้ายและการที่ไม่สามารถกลับไปมีชีวิตอันสนุกสนานได้อีก แต่เหตุผลที่เขายังมีชีวิตอยู่ ก็เพราะคลาริสซา ริชาร์ดรู้สึกเป็นหนี้ความรักของเธอ เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอไร้ความสุขเพราะหลงรักเขา ตลอดเวลาการมีชีวิตอยู่ของเขาจึงเป็นแค่หน้าที่เขาต้องมีชีวิตอยู่ เพราะคลาริสซาต้องพึ่งพาเขาในด้านจิตใจ จนกระทั่งถึงวันที่เขาควรจะมีความสุข ภาคภูมิใจ เพราะเขากำลังจะได้รางวัลจากการเขียนนิยาย เขาก็กลับมองว่าการได้รับรางวัลเพราะคนเขาสงสารเวทนาจึงให้ ไม่ได้ให้เพราะชื่นชมจริงๆ สุดท้ายเขาก็ฆ่าตัวตาย

สองประเด็นที่หมอมีนเขียนมานั้น หมอมีนตั้งใจเลือกเหตุการณ์และเรื่องที่พันพัวนัวเนียเกือบจะเป็นประเด็นเดียวกันคือความรักระหว่างเกย์กับผู้หญิง และความตายของเกย์ในวรรณกรรม ภาพยนตร์ต่างๆ มองกันให้ลึก ขบกันให้แตก เราจะเห็นได้อย่างชัดเจนว่าความรักที่เกย์มีต่อเพื่อนสาวนั้น ไม่ใช่ความรักในฐานะชู้สาว แต่เป็นความรักระหว่างเพื่อน เพื่อนมนุษย์ที่ดีต่อกัน

แต่ความใคร่ที่เกิดขึ้นในกรณีแรกนั้นเป็นเรื่องของวัยและสารเคมีตามธรรมชาติที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น ในมุมกลับความเป็นผู้หญิงที่อ่อนไหวต่อทุกสิ่งในโลกใบนี้ ทำให้ผู้หญิงหลายนางไขว้เขวระหว่างมิตรภาพ
กับความรักฉันชู้สาว หมอมีนอยากแนะนำดังๆ ด้วยความเอ็นดูและหวังดีต่อผู้หญิงทุกนางว่า...หยุดความคิดที่จะเปลี่ยนเกย์ เลิกฝันที่จะจูงมือเขาออกมาจากโลกสีม่วงได้แล้ว

(หมายเหตุ เหตุการณ์ที่ได้ยกตัวอย่างเป็นการสมมติ และได้ปรับให้แตกต่างจากความเป็นจริงเพื่อใช้เป็นตัวอย่างในการอธิบายโดยไม่มีปัญหากับแหล่งที่มาครับ)