พราว-ฝน สองสาวลุคเท่ และการค้นพบแบรนด์ ฟาวด์ส

โดย...กองทรัพย์ ภาพ วิศิษฐ์ แถมเงิน

ถ้าคุณเป็นสาวที่รักการแต่งตัว จะสังเกตว่าตลาดของเสื้อผ้าสำหรับสาวๆ ทุกวันนี้มีการแข่งขันกันสูง แต่ปัญหาคือแต่ละร้านจะทำออกมาคล้ายๆ กันเป็นส่วนใหญ่ สองสาวเพื่อนซี้จากคณะศิลปกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ พราว-อรณิชา กรินชัย และ ฝน-วิศัลยา เมฆานุรัตน์ มองเห็นช่องว่างของความแตกต่าง จึงคิดทำเสื้อผ้าสำหรับสาวๆ ที่มีความเป็นตัวของตัวเอง โดยเริ่มต้นจากสิ่งที่ชอบ นั่นคือไอเท็มสุดคลาสสิกอย่างยีนส์ แล้วค่อยๆ ขยับขยายให้สินค้ามีความหลากหลายมากขึ้น เริ่มเปิดตัวแบรนด์ ฟาวด์ส (Found’s) ครั้งแรกในงานป๊อปอัพสโตร์ Zapp on Sale ตลาดที่รวบรวมร้านค้าออนไลน์เมื่อปลายปี 2557 จนกระทั่งตอนนี้ 10 เดือนแล้ว ทั้งสองคนบอกว่าได้รับผลตอบรับจากคนที่รักในสไตล์เดียวกันดีเกินคาด

ก่อนจะมาเป็นแบรนด์ฟาวด์ส

พราว : ก่อนที่จะมาเป็นร้านเสื้อผ้า เราพูดคุยกันเรื่องอนาคตว่าแต่ละคนจะไปทำอะไรดี พราวเรียนอยู่ปี 4 พอจะมีงานในวงการบันเทิงบ้างคือการเป็นพิธีกร และมีละครนิดหน่อย แต่พี่ฝนจบแล้วตอนนั้นเป็นฟรีแลนซ์อยู่ ก็คุยกันว่าอยากจะทำเสื้อผ้าในแบบเรา เป็นการตกลงปลงใจที่เรียบง่ายและค่อนข้างเร็ว เราตั้งเป้าว่าจะเริ่มขายในงาน Zapp on Sale มีเวลาเตรียมตัว 2 เดือน จนในที่สุดก็คลอดคอลเลกชั่นแรกออกมาเป็นไอเท็มยีนส์ล้วน เพราะเป็นสิ่งที่เราชอบที่สุด เริ่มจากความชอบจริงๆ

ฝน : ตอนแรกคิดกันนานมากว่าจะใช้ชื่อแบรนด์อะไรดี ซึ่งกระบวนการทำเสื้อผ้าก็ดำเนินไปเรื่อยๆ เราก็คิดชื่อไปด้วย จนถึงวันที่ต้องเปิดตัวแล้วยังคิดชื่อแบรนด์ไม่ออก เพื่อนสนิทเสนอไอเดียว่าเอาชื่อสองคนมารวมกัน “ฝน+พราว” ก็ได้ออกมาเป็น “ฟาวด์ส” โดยความหมายก็ดี เป็นการค้นพบ การริเริ่ม-ก่อตั้งเลยตกลงใช้ชื่อนี้

ฟาวด์ส กับเงินลงทุนทำธุรกิจ

ชิ้นแรก

พราว : สำหรับเสื้อผ้าล็อตแรก รวมกับค่าใช้จ่ายอื่นๆ เช่น ค่าช่าง ค่าผ้า ค่าตกแต่งบูธ และงานจิปาถะ เราใช้เงินลงทุนทั้งหมดรวมแล้วคนละไม่เกิน 1.5 หมื่นบาท ซึ่งต้นทุนทั้งหมดอยู่ในงบประมาณไม่เกินงบ ผลตอบรับกับการขายครั้งแรกคือขายหมดภายในเวลา 2 วัน ถือว่าผลตอบรับดีเกินคาด ครั้งแรกเราผลิตออกมาไม่เยอะ เพราะคิดว่าลูกค้าสไตล์เราสองคนชอบแต่งตัวออกแนวเท่ๆ ไม่หวานมากมีน้อย แต่เอาเข้าจริงคนวัยทำงาน เด็กมัธยมก็มาซื้อเยอะ ก็เลยคิดว่าแบรนด์เรากว้างเหมือนกัน พอคนรู้จักก็รุกการตลาดทางอินสตาแกรม

ฝน : สำหรับรายได้มีเข้ามาเรื่อยๆ โดยเราแบ่งเงินทุนออกเป็น 2 ส่วน ส่วนแรกคือเงินสดที่ใช้หมุนเวียนในการซื้อผ้า จ่ายค่าช่าง ฯลฯ ซึ่งรายรับส่วนนี้จะมาจากการที่เราออกบูธแต่ละครั้ง ส่วนเงินอีกก้อนหนึ่งคือเงินที่ได้จากการขายออนไลน์ที่ลูกค้าโอนเข้ามา เป็นบัญชีเปิดร่วมกัน 2 คน เราจะพยายามไม่แตะต้องเงินในบัญชีนี้ ให้มันสะสมงอกเงยไปเรื่อยๆ เผื่อว่าถ้าถึงวันที่เราสองคนต้องการขยายขนาดของ Found’s ให้ใหญ่ขึ้น เราจะมีเงินทุนมากพอ

ปัญหาสำหรับมือใหม่ที่เจอและสิ่งที่ได้เรียนรู้

ฝน : ปัญหาที่เราเจอเลยครั้งแรกคือการเลือกซื้อผ้า ซึ่งได้ผ้ามาแพงมาก เนื่องจากเราไม่ได้ทำการสำรวจตลาดผ้ามาก่อนว่าแต่ละร้านราคาเป็นยังไง ไปเจอร้านแรกก็ตัดสินใจซื้อเลยไม่ได้เปรียบเทียบกับร้านอื่น พอซื้อเสร็จแล้วก็ไปเจอผ้าที่เหมือนกันแต่ราคาถูกกว่ามาก บทเรียนที่ได้จากครั้งนั้นก็คือต้องละเอียดรอบคอบมากขึ้น (หัวเราะ) ครั้งที่สองก็เรียนรู้ว่าจะจัดการกับต้นทุนยังไง

พราว : ส่วนเรื่องการวาดแบบแม้จะไม่มีพื้นฐานด้านการวาดภาพมาก่อนทั้งคู่ แต่เราทั้งสองคนพอจะสื่อสารให้ช่างเข้าใจถึงไอเดียได้ อย่างไรก็ตามคนรอบๆ ตัวของพวกเราจะมีคนที่คอยให้คำแนะนำหรือพร้อมจะเป็นที่ปรึกษาให้ เช่น คุณน้าของพราวเป็นดีไซเนอร์ก็ซึมซับวิธีการทำงานมาบ้าง และหาความรู้รอบตัวเพิ่มเติมเพื่อลดปัญหาในงานที่อาจจะเกิดขึ้น

ฝน : พอช่วงที่เราทำยีนส์ออกมาปุ๊บ กระแสยีนส์ก็มา เราก็เห็นตามร้านอีกเพียบเลยค่ะ

พราว : อ๋อ! เราโดนก๊อบปี้ด้วย เอาภาพร้านเราไปใช้แต่เอาผ้าโหลมาตัดและขายตัดราคาอย่างรุนแรง เราติดต่อไปเพื่อขอความจริง เขาบอกว่ารับต่อมาจากประตูน้ำ เราจึงไม่สามารถหาต้นตอได้ ตอนแรกเซ็งมาก คิดว่าคนอื่นจะคิดกับแบรนด์เรายังไง เพราะของเราต้นทุนสูงและราคาขายไม่แพงเว่อร์อยู่ที่พันต้นๆ คิดว่าเหมาะสมแล้ว แต่พอมาดูรายละเอียดของเลียนแบบก็พบว่าเขาไม่ได้เหมือนเรา เนื้อผ้าหยาบกว่าชัดเจน คัตติ้งก็ไม่เหมือน แบบมีความคล้ายแต่ไม่ใช่ เพียงแต่เขาขโมยรูปเราไปใช้ทำให้คนซื้อเข้าใจผิด แต่ที่สุดแล้วคนซื้อของเรากับกลุ่มคนซื้อของเสื้อผ้าเลียนแบบก็คนละกลุ่มกันค่ะ

การจัดการวิธีทำธุรกิจระหว่างเพื่อน

ฝน : เราช่วยกันทำงาน ตั้งแต่การออกแบบ จะแยกย้ายไปคิดงานมา แล้วจากนั้นมาประชุมตบธีม ตบคอนเซ็ปต์ของเสื้อผ้าแต่ละคอลเลกชั่นออกมาให้อยู่ตรงกลาง เราไม่ค่อยทะเลาะหรือขัดแย้งกัน อาจจะไลฟ์สไตล์และชอบอะไรคล้ายกันก็เลยไปด้วยกันได้ ความคิดไปในทางเดียวกัน

พราว : หลักๆ พราวจะมีหน้าที่เป็นพีอาร์ร้าน เป็นนางแบบ (หัวเราะ) พี่ฝนจะเป็นคนตอบไลน์ ให้รายละเอียดสินค้า เป็นคนจัดส่งของให้ลูกค้า ไปส่งแบบ ไปรับชุดอะไรพวกนี้ เพราะว่าช่วงนี้พี่ฝนค่อนข้างมีเวลามากกว่าพราว ส่วนการเดินตลาดเลือกผ้าเราจะไปด้วยกัน และว่างเมื่อไหร่ก็นัดอัพเดทความก้าวหน้าของงาน ไม่เคยมีปัญหาค่ะ (ยิ้ม)

 

คิดยังไงกับคำที่ว่า เด็กวัยรุ่นไม่รู้จะทำอะไรก็มาทำเสื้อผ้าขาย

ฝน : ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันไม่มีจริงนะคะ เพราะก็มีให้เห็นจริงๆ แต่ร้านค้าออนไลน์เดี๋ยวนี้ก็แบ่งออกเป็น 2 แบบ คือ ไปรับเขามาขาย กับทำเป็นแบรนด์ของตัวเอง บางคนทำฆ่าเวลา แต่บางคนก็จริงจัง สำหรับเราสองคนที่ตัดสินใจทำเพราะว่าเรามองเห็นช่องว่างของแนวทางเสื้อผ้าที่จะเป็นทางเลือกให้ผู้บริโภค และทำด้วยใจรักจริงๆ เพราะทั้งสองคนก็มีงานที่มีรายได้อยู่แล้ว ถ้าทำตามเทรนด์อีกสักพักก็ล้มหายตายจากกันไป แต่เราสองคนก็มีแผนจะทำให้แบรนด์ของเราเติบโตไปได้ในอนาคต

ทิศทางของฟาวด์ส กับเป้าหมายที่วางไว้

พราว : เราอยากทำงานให้สม่ำเสมอกว่านี้ และคิดว่าต่อไปอาจจะทำได้มากขึ้น เพราะว่าเรียนจบแล้ว อยากขยายงานให้เป็นคอลเลกชั่น อาจจะปรับวิธีการทำงานให้มีวินัยมากขึ้น ไม่ทำตามฟีลจนเกินไป และคิดว่าจะไม่รับหุ้นส่วนเพิ่ม เพราะเราคิดว่าขนาดของธุรกิจประมาณนี้กำลังดี ทั้งในเรื่องการตัดสินใจ การประสานงาน และการปลอดความขัดแย้ง เป็นงานที่แฮปปี้ที่สุดสำหรับเราสองคนตอนนี้ค่ะ