กล้ามซุป'ตาร์

โดย...แจนยูอารี ภาพ : @atichart9

ยุคนี้ต้องมีกล้าม หนุ่ม (หรือแม้แต่สาว) คนไหนไม่มีกล้ามถือว่าเอาต์มากกกกก ยิ่งเฉพาะคนในวงการบันเทิง กล้ามใหญ่มีชัยไปกว่าครึ่ง นักแสดง นักร้อง ดีเจ พิธีกร หลายคนนิยมหันมาเปลี่ยนตัวเอง เคยผอมแห้ง เคยพุงหลาม ก็กลายเป็นซุป’ตาร์กล้ามโต

วันที่ “มาริโอ้ เมาเร่อ” เดินเข้าลานจับใบแดงใบดำ พอถอดเสื้อ (นอกจากหัวนมชมพูจะเป็นที่โจษจัน) ก็พบว่าไม่ใช่มาริโอ้ขี้กาง แต่เป็นมาริโอ้ที่มีเนื้อหนังและกล้ามกำลังจะมาในอนาคต (แน่นอน) 

คนอื่นๆ ก็ไม่ต่างกัน “อธิชาติ  ชุมนานนท์” ไอคอนคน (อยาก) มีกล้าม ละครเรื่องไหน อั้มถอดเสื้อ เรตติ้งกระจาย “ภูภูมิ พงศ์ภาณุ” “พงศกร เมตตาริกานนท์” คนแรกเริ่มมั่นใจกับบทถอดเสื้อ เพราะเคนซุ่มฟิตหุ่นจนดูดี คนหลังมีกล้ามเป็นทุนเดิม พอเต้ยได้เล่นละครพีเรียดโชว์กล้ามก็ดังเปรี้ยง “สุริยนต์ อรุณวัฒนกูล” หนุ่มตี๋ที่ทุกคนยกนิ้วให้ว่าเดี่ยวหุ่นแซบเวอร์ นี่ก็อีกราย “นันทศัย พิศัลยบุตร” เดิมทีไม่มีกล้าม ตอนนี้เต้มีแต่มัดกล้าม

แต่ใครก็ไม่สู้ “วุฒิธร มิลินทจินดา” เอาจริงเองจัง มุ่งมั่นกับการสร้างกล้าม ด้วยหลักสูตรเคร่งครัด สร้างกล้ามจนสวย พอสวยวู้ดดี้ก็พากล้ามนั้นเข้าประกวดชายงาม แม้ไม่ได้รางวัลชนะเลิศ แต่ก็เห็นถึงความตั้งใจ เป็นเจตนารมณ์ที่น่าชื่นชมอยู่ไม่น้อย เป้าหมายมีไว้พุ่งชน กล้ามมีไว้โชว์ (และประกวด) จะแคร์ทำไม?!!

เมื่อกล้ามเป็นหนึ่งความภูมิใจของซุป’ตาร์ (ชาย) กล้ามจึงไม่ต่างอะไรกับ “ลูกรัก” ต้องรักษาและหวงแหน มีโอกาสก็ต้องโชว์ ถ้าเปรียบเสมือน “สินค้า” ก็ต้องตีตราราคา ไม่ใช่จะให้กันฟรีๆ เดินแบบ ถ่ายแบบ กระทั่งเล่นหนังหรือละคร ถอดท่อนบนโชว์หุ่น กล้ามนั้นล้วนเป็นเงินทั้งสิ้น

อันที่จริง มีกล้ามก็ดี ดีต่อตัวซุป’ตาร์เอง (และอาจเป็นแรงบันดาลใจให้คนอื่นเลียนแบบ ซึ่งดีกว่าไปเลียนแบบบ้าๆ บอๆ ไม่สร้างสรรค์) จากการลงมือทำ ออกกำลังกาย เข้ายิม ชกมวย ปั่นจักรยาน หรือเล่นกีฬาโปรด ได้ประโยชน์เต็มๆ ไม่พอ อานิสงส์ยังส่งผลถึงงานต่างๆ ที่หลั่งไหลเข้ามา ไม่เคยขึ้นปกนิตยสาร พอมีกล้ามก็ป๊อปปูลาร์ (ซะงั้น) ไม่เคยบู๊ ก็บู๊แหลก เพราะรูปร่างมาดแมน บางรายเคยอาย ถ้าต้องให้ถอดท่อนบน เพราะหากล้ามไม่เจอ ตอนนี้มาเถอะ ผู้กำกับสั่งถอด ก็พร้อมถอดแบบไม่อิดออด ด้วยว่ามั่นใจมีดีที่หุ่น

ถึงอย่างนั้น มีกล้ามแล้วก็อย่ามัวหลงใหลในกล้ามตัวเองจนเกินเหตุ ไม่ใช่ เอะอะ เอาแต่ถ่ายเซลฟี่กล้ามอวดชาวบ้าน ไม่ก็เดินสายรับงานอีเวนต์ ประเภทถอดเสื้อโชว์กล้าม

เพราะต่อให้กล้ามใหญ่ชวนมองมากขนาดไหน แต่ขาดความใส่ใจในงานที่รับผิดชอบ การแสดงยังเป็นท่อนไม้เป็นโรบอทส์ กล้ามก็ไม่ได้ช่วยอะไร (นะจะบอกให้) ทางที่ดีควรฝึกฝนการแสดงให้หนักเหมือนตอนที่แรกเริ่มปั้นกล้าม (อย่างหนัก) นั่นล่ะจึงจะเรียกว่าเป็นซุป’ตาร์มีกล้ามและมีฝีมือ

ดูอย่างซุป’ตาร์ยุคเก่าของไทยก็ได้ “มิตร ชัยบัญชา” “สมบัติ เมทะนี” “สรพงศ์ ชาตรี” ฯลฯ มีชื่อเสียงส่วนหนึ่งไม่ใช่อาศัยกล้ามเป็นจุดขาย (แต่เป็นของแถมให้สาวๆ ได้กรี๊ดดดด) พอมารับบทพระเอก โอ้!!! ต้องขอคาราวะ ฝีมือการแสดงเทพจริงๆ (ไม่แพ้หน้าตาเลย)

กระทั่งซุป’ตาร์ฮอลลีวู้ด “โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์” “คริสเตียน เบล” “แบรด พิตต์” “คริส อีแวนส์” “คริส เฮมสเวิร์ธ” ฯลฯ ก็ใช้ฝีมือนำหน้ากล้าม กล้ามเป็นเพียงส่วนเสริม แต่การเข้าถึงบทบาทต่างหากคือหัวใจ 

ฉะนั้นกล้ามก็แค่ “มายา” ส่วน “ของจริง” อยู่ที่ฝีมือ (การแสดง) กล้ามสร้างได้ก็ยุบได้ (ถ้าหยุดเล่น) ฝีมือการแสดงนี่สิ ยิ่งสร้าง ยิ่งฝึก ก็ยิ่งเก่งและยิ่งขลัง

สุดท้าย กล้ามก็อาจไม่ใช่เรื่องสำคัญและจำเป็น