มันจะเป็นความลับ
"แม็ก" เป็นลูกชายคนแรกของบ้าน เขาเติบโตมาในครอบครัวพ่อค้า ผู้เป็นพ่อเข้มงวดและตรงประหนึ่งไม้บรรทัด
โดย...พุดดิ้งขม
"แม็ก" เป็นลูกชายคนแรกของบ้าน เขาเติบโตมาในครอบครัวพ่อค้า ผู้เป็นพ่อเข้มงวดและตรงประหนึ่งไม้บรรทัด เวลาโมโหเขาจะเดือดประหนึ่งน้ำร้อนที่พร้อมจะทำให้ทุกคนในบ้านเจ็บตัว ขณะที่แม่เป็นคนอ่อนโยน คอยปลอบประโลมเมื่อเขาทำผิด เสมือนน้ำเย็นของบ้าน
ด้วยความที่เขาเป็นลูกชายคนโต ความหวังของคนเป็นพ่อจึงทุ่มเทมาที่เขา พ่อพยายามจะบีบให้แม็กเดินตามรอยเขา ขณะที่แม็กดื้อเงียบ เมื่อเป็นเช่นนี้ แม็กจึงกลายเป็นเด็กที่พูดน้อยและสนิทกับแม่มากกว่าพ่อ เขาจะเกร็งทุกครั้งเมื่อเจอพ่อ ดังนั้นเขาจึงหลีกเลี่ยงที่จะเจอพ่อ ทั้งที่บ้าน บนโต๊ะอาหาร เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นทุกวันตั้งแต่แม็กเริ่มเป็นวัยรุ่น จนกลายเป็นช่องว่างที่ค่อยๆ ห่างออกไป
เมื่อน้องชายของแม็กเริ่มโต ก็ดูเหมือนพ่อจะหันเหความสนใจและเทความรักไปที่น้องคนเล็กจนหมด ในตอนนั้นเองที่แม็กรู้สึกเป็นอิสระ
ช่วงที่แม็กเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เขารู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดช่วงหนึ่ง แม้ว่าเขาจะไม่ได้ไปอาศัยอยู่หอพักเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ แต่แม็กรู้สึกว่าช่วงเวลาที่เขาจัดสรรได้ว่าจะลดการเผชิญหน้ากับพ่อได้อย่างไร และในเวลานั้นเองเขาได้เจอกับ "หน่อง" เพื่อนสนิทคนเดียวที่ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ความรู้สึกของทั้งสองคนทำให้แม็กมั่นใจว่าจะสามารถพัฒนาไปในรูปแบบใด แต่แม็กยังไม่กล้าพาหน่องไปที่บ้าน เขาเลือกจะใช้เวลากับหน่องส่วนใหญ่ในสถานที่และกิจกรรมที่พวกเขาสองคนสบายใจ ช่วงเวลาที่เขาสองคนอยู่ด้วยกันจึงเป็นช่วงเวลาที่แม็กมีแต่รอยยิ้ม
เย็นวันหนึ่งที่แม็กนอนซมเพราะพิษไข้ แม่ยกข้าวต้มเข้ามาในห้องลูกชายคนโตครั้งแรกในรอบหลายปี ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามาแม่ก็เจอโลกอีกใบของแม็ก แม่เห็นรอยยิ้มของลูกชายที่ไม่ได้เห็นมานานผ่านภาพถ่ายที่เขาถ่ายคู่กับชายหนุ่มหน้าตาดีอีกคนหนึ่ง รอยยิ้มของคนทั้งคู่ปรากฏอยู่โดยรอบห้องนอนของแม็ก ติดไว้ทั้งบนหัวเตียง โต๊ะอ่านหนังสือ และกระดานสังกะสีที่แม็กทำเองเมื่อไม่นานนี้
แค่เท่านี้คนเป็นแม่ก็พอจะเดาเรื่องราวได้
"เป็นยังไงบ้าง" แม่เปิดบทสนทนาพร้อมกับเอื้อมมือข้างที่ว่างมาแตะหน้าผาก พร้อมกับวางข้าวต้มลงบนหัวเตียง
"แต่งห้องสวยนะ" แม่ยังคงพูดไปเรื่อย ขณะที่แม็กยังนั่งเงียบ แม่ก็พูดต่อว่า
"แม่รู้ว่าแม็กอยู่บ้านแล้วรู้สึกไม่ดีเท่าไร แต่ถ้าแม็กมีอะไรก็บอกแม่ได้นะ...ว่าแต่ว่ามีอะไรจะบอกแม่ไหมนะ?" แม่ยิ้มน้อยๆ พร้อมกับบิดผ้าจะเช็ดตัวให้
"รูปที่หัวเตียงน่ะ แฟนเหรอ?" แม่ยิงคำถามที่แม็กไม่คาดว่าจะได้ยิน หลังจากที่เช็ดตัวให้เรียบร้อย ใบหน้าของแม่ยังคงอ่อนโยนไม่เปลี่ยน แม่คลี่ยิ้ม มือของแม่เอื้อมมากอดแม็กไว้ น้ำตาที่กลั้นมานานไหลออกมาโดยอัตโนมัติ นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้กอดแม่
"ว่ายังไง แฟนหรือเปล่า?" แม็กพยักหน้าแทนคำตอบ
"แม่ว่าแม็กผิดไหม?" ชายหนุ่มตัดสินใจถามออกไปหลังจากเงียบมานาน
"แม็กเป็นเด็กดีของแม่มาตลอด แม็กไม่เคยทำไม่ดี ไม่เคยทำให้แม่เสียใจ แล้วแม็กคิดว่าแม็กผิดไหมล่ะ" ยิ่งฟังคำพูดของแม่ยิ่งทำให้ชายหนุ่มสะอื้นหนักขึ้น
"แม็กกลัวครับแม่ กลัวพ่อจะโกรธแล้วตีแม็ก เหมือนเวลาที่พ่อโกรธและลงโทษแม็กตอนเด็กๆ"
แม่ลูบหลังปลอบเบาๆ เหมือนที่เคยทำ แล้วพูดเบาๆ ว่า "มันจะเป็นความลับลูก มันจะเป็นความลับ"
คืนนั้นแม่เข้ามานอนในห้องเป็นเพื่อนแม็ก สองแม่ลูกคุยกันอยู่นานกว่าจะนอนหลับไปในอ้อมแขนของกันและกัน
ความลับที่แม่บอก พ่อยังไม่รู้...
แม่บอกว่ากฎของความลับคือ จงเก็บมันไว้ เพราะความลับคือความลับ
