กรรวี พวงหิรัญ เป็นใครไม่สำคัญ ขอให้เป็นคนดี

โดย...ชมดาว ภาพ : ภัทรชัย ปรีชาพานิช

ก้อย-กรรวี พวงหิรัญ เจ้าหน้าที่วางแผนการตลาด ดูแลเรื่องโปรโมชั่น การแบ่งชำระ ดีลกับร้านค้าต่างๆ ของบริษัท บัตรกรุงไทย ในวัย 34 ปี เธอก็มีความชัดเจนในตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะแววเธอออกมาตั้งแต่อายุได้ 4-5 ขวบแล้วว่าสไตล์สาวหวานกระโปรงบานฟูไม่ใช่ทางของเธอแน่นอน

เธอเล่าว่า นับแต่พอจะจำความได้นั้น เธอไม่เคยมีอาการลังเลเลยสักครั้งในชีวิตว่าตัวเองนั้นเป็นแบบไหน แล้วอะไรคือสิ่งที่ชอบและใช่ โดยที่ไม่อยากเสแสร้งแกล้งพยายามใดๆ ทั้งสิ้น เพราะยิ่งโตก็ยิ่งชัดว่าเราเป็นอะไรและไม่อยากเป็นอะไร

“ตอนเด็กๆ เรียบร้อยมาก ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร แต่ชอบมองผู้หญิงสวยๆ ชอบไปหอมเพื่อนผู้หญิง (หัวเราะ) คือมันเริ่มชัดเจนมากขึ้นทุกวัน ที่บ้านแรกๆ ก็ไม่ยอมรับในสิ่งที่เราเป็นนะคะ โดยเฉพาะคุณแม่นี่รับไม่ได้เลยตอนเราวัยรุ่นอ่ะ เพราะเป็นลูกคนเดียวแม่ก็คาดหวังมาก มีปัญหางอนกันอะไรกันตลอดเวลาตั้งแต่เล็กจนโตเรื่องนี้เรื่องเดียวเลย กับแม่นี่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันเลย พอรับไม่ได้เขาก็พยายามจะเปลี่ยนเราให้เป็นเด็กผู้หญิงนุ่งกระโปรงบานฟูแบบนั้นก็ลงเอยด้วยการไม่พูดกัน โชคดีที่คุณพ่อเข้าใจก็เลยมีบาลานซ์ในบ้านขึ้นมาหน่อย ไม่งั้นคงอยู่บ้านไม่ได้แน่นอน ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเคยทะเลาะกับคุณแม่หนักๆ เรื่องนี้จนก้อยต้องหนีออกจากบ้านไปเดือนกว่า คือรู้สึกว่าเรากับแม่ไม่มีวันที่จะเข้าใจกันได้แล้วเรื่องนี้ แต่พ่อก็ไปตามกลับมาหลังจากนั้นก็เริ่มดีขึ้น”

 

มันอยู่ในดีเอ็นเอ

เธอบอกว่า ตอนเด็กแค่ต้องใส่กระโปรงไปโรงเรียนนี่ก็ฝืนใจจะแย่แล้ว จะมาให้ใส่กระโปรงเวลาไปไหนวันหยุดน่ะมันทรมานใจจริงๆ กรณีของเธอนั้นเรียกว่ามันอยู่ในสายเลือดเลย ไม่ได้มีปัจจัยแวดล้อมอะไรใดๆ ทั้งสิ้น ที่บ้านก็เลี้ยงตามปกติไม่ได้มีปัจจัยเกื้อหนุนว่ามีแต่เด็กผู้ชายในบ้านก็เปล่าเลย สรุปมันอยู่ในดีเอ็นเอของเธอเลยนี่ล่ะ

“จำได้ว่าตอน ม.ต้น ก็เริ่มมีแฟนเขียนกลอนให้แฟน แม่มาเห็นก็ตีซะบ้านแทบแตก โดนตีหนักๆ หลายครั้งหลายหนก็ไม่หาย แม่ก็โมโห โธ่!! ก็ไม่ได้เป็นหวัด เป็นไข้เมื่อไหร่จะได้หาย แต่นี่มันคือชีวิตของเราเลย ซึ่งเราก็ไม่ได้เลือกที่จะเป็นนะ แต่มันเป็นธรรมชาติที่เราเกิดมาผิดที่ร่างกายกับใจไม่มาพร้อมกัน

ตอนเรียนมัธยมปลายก็มีผู้ชายมาจีบแบบพยายามจะเอาชนะ คิดว่าคงจะเปลี่ยนเราได้ แต่เราไม่ได้เป็นทอมเพราะเป็นแฟชั่น แต่เราเป็นเพราะมันซึมเข้าสายเลือดมาตั้งแต่เกิดเลยมันจึงแก้ไม่หาย เราก็ฝืนใจตัวเองไม่ได้เพราะเราไม่ได้อยากมีชีวิตที่ยุ่งยากนะ ถ้าเลือกได้ทำได้เราก็อยากมีชีวิตแบบที่คนทั่วไปเขาเป็น ใจกับกายไปด้วยกันแบบถูกที่ถูกทาง ที่สุดผู้ชายก็หายไปไม่มีใครเข้ามาอีกเลย เพราะเขารู้ว่าเราเปลี่ยนไม่ได้ที่จะไปเป็นสาวหวานแล้วรักกับผู้ชาย”

 

ขอให้เป็นคนดีก็พอ

เมื่อรู้ตัวว่าคงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้กับสิ่งที่เป็น เธอก็พยายามใช้ชีวิตให้ถูกต้องดีงาม ด้วยการตั้งใจเรียนให้จบ เมื่อมาทำงานก็ทำงานให้ดีรับผิดชอบในหน้าที่ให้ดีที่สุด เติบโตตามขั้นตอนของงาน พยายามสร้างเนื้อสร้างตัวเก็บเงินซื้อบ้าน ซื้อรถ พยายามเก็บเงินสร้างอนาคตให้มั่นคงในวันข้างหน้า

ก้อยบอกกับตัวเองเสมอ จะเป็นผู้หญิง ผู้ชาย เกย์ ตุ๊ด กะเทย หรือเป็นทอมก็ไม่สำคัญเท่ากับพยายามที่จะเป็นคนดี ไม่เป็นภาระคนอื่น ไม่ทำลายสังคม เป็นทอมที่เรียบร้อยไม่ก้าวร้าว ไม่โวยวาย ไม่โชว์พาว ต้องพยายามวางตัวให้ดีให้เป็นที่รักมากกว่าที่ชัง ที่ทำงานเรียกเธอว่าก้อยมหาชน คือไม่เรื่องมากอะไรยังไงก็ได้หยวนๆ ยิ้มๆ ไม่บึ้งตึงหน้างอ เพราะเรารู้ว่าถ้าเราพลาดจะถูกตำหนิได้ง่ายกว่าคนอื่น เราไม่อยากเป็นประเด็นให้เป็นที่ครหา ก็ต้องพยายามทำตัวไม่ให้มีปัญหาเข้าไว้ เรียกว่าป้องกันดีกว่าแก้ไข

“เราเป็นแบบนี้ก็รู้ว่าคนหมั่นไส้ก็เยอะ คนไม่เข้าใจก็มาก ไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน คนจะใจกว้างรับเรื่องแบบนี้ได้มากขึ้น แต่ก็ยังมีคนที่แอนตี้อยู่เหมือนกัน ก้อยก็ยังเจอบ่อยๆ เราก็ไปเปลี่ยนแปลงความคิดเขาไม่ได้ สิ่งที่จะทำให้เขาเห็นก็คือการกระทำของเราที่พยายามทำตัวให้สุภาพเรียบร้อยให้มากที่สุด มีน้ำใจกับคนที่เราต้องเกี่ยวข้องด้วยไม่ทำตัวมีปัญหา ในระยะยาวเขาอาจจะมองเราเปลี่ยนไป ต้องอาศัยเวลาพิสูจน์ตัวเองให้เป็นที่ยอมรับ” เธอกล่าวอย่างมีความหวัง

เรื่องความรักต้องทำใจ

สำหรับในด้านความรักนั้น ก้อยบอกว่า ก็มีแฟนมาตลอด แต่เพิ่งเลิกกับแฟนคนล่าสุดไปเมื่อต้นปีนี้เอง “แต่ละคนก็คบหลายปี แต่ความรักมันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย บางทีมันเหมือนยาที่มีวันหมดอายุ ทั้งๆ ที่เวลาเราเริ่มคบใครก็หวังว่าจะให้คนนี้เป็นคนสุดท้ายของเราเสมอ แต่เมื่อเวลาเปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่างก็มีเปลี่ยนแปลงไปเป็นธรรมดา เรื่องแบบนี้คงไม่มีใครถูกใครผิด ผู้หญิงที่มาคบทอมบางคนเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อจะรักทอมได้จริงๆ ตลอดชีวิต เป็นทอมต้องทำใจตรงนี้ แม้ว่าเราก็อยากมีครอบครัวที่มีความสุขเหมือนคนทั่วไปก็ตาม แต่เรื่องนี้ไม่ได้โชคดีกันทุกคน

ก็มีเคยเจอที่บางคนคบกันมา 2-3 ปี เขาก็เปลี่ยนใจไปรักกับผู้ชาย ซึ่งเราก็ต้องพยายามเข้าใจและทำใจว่าถ้าเขาไม่ได้ บอร์น ทู บี มาเพื่อจะเป็นดี้ มันก็ต้องจบลงแบบนี้ ซึ่งตรงนี้เชื่อว่าทอมหลายคนจะพอทำใจได้ในเรื่องนี้ เหมือนว่าต้องจำใจหลีกทางให้เธอไปดี แต่ถ้าเลิกกับเราแล้วไปคบทอมคนใหม่ ถ้าเป็นแบบนี้จะทำใจลำบากมาก จะรู้สึกแย่ทันทีว่าเราผิดตรงไหนไม่ดียังไง ถ้าเลิกไปคบทอมคนใหม่จะรู้สึกเสียหน้ามากกว่าเลิกเพื่อไปคบผู้ชายไม่รู้ทำไมถึงทำใจยากตรงจุดนี้นะ (หัวเราะเศร้าๆ)”

ขอเพียงเข้าใจ

แม้ว่าโลกจะเปิดกว้างกับเรื่องเพศที่สามไปมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ก้อยยังอยากขอร้องวิงวอนต่อสังคมก็คือ การยอมรับอย่างแท้จริง ให้โอกาส เพราะทุกวันนี้ที่ก้อยยังเจอสายตาที่มองทอมว่าเป็นเชื้อโรค แม้จะไม่บ่อยแต่ก็ยังมีให้เห็นเป็นระยะๆ ขณะเดียวกันก็ฝากไปถึงเพื่อนทอมว่า ต้องทำตัวดีๆ สุภาพเรียบร้อยรู้กาลเทศะ อย่าทำตัวให้เป็นที่หมั่นไส้ เพราะคนที่ไม่เข้าใจเขาพร้อมที่จะหมั่นไส้เราอย่างง่ายๆ อยู่แล้ว

“ส่วนที่ใกล้ชิดที่สุดคือครอบครัวเราเอง ถือว่าสำคัญที่สุดถ้าครอบครัวไม่เข้าใจ ตรงนี้จะยากที่สุด เพราะลูกจะหลบซ่อน เก็บกด กดดัน รู้ว่าพ่อแม่จะทำใจลำบากแต่ที่สุดก็ควรจะค่อยๆ ทำใจ เพราะเด็กจะดีจะเลวไม่ได้อยู่ที่เขาเป็นเพศอะไร แม้ว่าจะสนับสนุนไม่ได้แต่ก็อย่าพยายามจะเปลี่ยนลูกให้เป็นแบบที่แม่ต้องการเลย ขอให้รักลูกในแบบที่ลูกเป็นเถอะ แล้วเขาจะเป็นคนดีได้เอง”