ลูกต้องไม่เป็นไร

โดย...ธรรมสถิตย์ ผลแก้ว

ความห่วงกังวลมักเกิดขึ้นเสมอกับคนเป็นพ่อเป็นแม่

“น้ำผึ้ง” ลูกสาวคนเดียวของผมและศรีภรรยา ประสบปัญหาทางสุขภาพตั้งแต่วัยเยาว์ เริ่มมีอาการผื่นแดงตามตัวจนต้องกลับไปพบคุณหมอซึ่งวินิจฉัยว่าแพ้นมวัว จากนั้นอาการน้ำมูกไหลเรื้อรังตามมา ได้รับคำตอบเดิมว่าเป็นโรคภูมิแพ้ พร้อมกับจ่ายยาถุงใหญ่กลับบ้าน

พ่อและแม่จึงมีอีกบทบาทหนึ่ง คือ หมอประจำตัวลูก 

ถึงกระนั้นจุดเสี่ยงของชีวิตก็เกิดขึ้นจนได้ ในช่วงอายุ 2 ขวบ เธอเป็นไข้ อาเจียน ซึม ที่สำคัญถ่ายอุจจาระเป็นเมือกสีดำ เกินความสามารถคุณหมอจำเป็นอย่างผม ต้องตัดสินใจพาไปโรงพยาบาลเอกชนใกล้บ้าน

ผมจึงได้เรียนรู้โรคใหม่ เมื่อคุณหมอบอกว่า เธอเป็น “โรคลำไส้กลืนกัน” ซึ่งในจำนวน 2,000 ราย มักพบสัก 1 ราย หากปล่อยไว้ลำไส้จะเน่า มีอันตรายถึงชีวิตได้

คุณหมอบอกผมว่า ต้องรักษาด้วยวิธีสวนแป้ง เธอต้องถอดเสื้อผ้าเอกซเรย์อยู่ในห้องแอร์เย็นยะเยือกกอปรกับเป็นไข้ อ่อนเพลียอยู่แล้วยังต้องโดนเครื่องมือสวนแป้งเข้าทวารหนักอีก

ผมและย่าเฝ้าดูผ่านห้องกระจกซึ่งขณะนั้นภรรยาไปทำงานต่างจังหวัด ลูกเริ่มมีเลือดไหลออกทางทวารหนัก เสียงร้องไห้โฮบ่งบอกถึงความเจ็บปวดอย่างหนักทำให้ผมและย่ากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

และแล้วความกังวลยกระดับสองเข้ามาซ้ำ เมื่อคุณหมอบอกว่า วิธีสวนแป้งทำไม่สำเร็จ อีกทั้งแป้งที่เตรียมมาหมดเสียก่อน

“เหลืออีกวิธีต้องผ่าตัดสถานเดียว!!!” คุณหมอแนะนำ

ณ ขณะนั้น ได้แต่พูดกับตัวเอง “จะทำอย่างไรก็ได้ให้ลูกปลอดภัย ลูกต้องไม่เป็นไร ต้องไม่เป็นไรนะ”

ทั้งที่วิธีผ่าตัดไม่สมควรเกิดขึ้นกับลูกตอนนี้เลย แต่ทำไงได้ ซึ่งคุณหมออธิบายว่า ต้องผ่าหน้าท้องนำลำไส้ออกมาจัดระเบียบต่อกันให้เป็นปกติ

นึกภาพตามได้แต่ถอนหายใจ ก่อนสติจะพลุ่งพล่านกว่านั้น ก็กดโทรศัพท์เล่าให้ภรรยาฟังว่า ลูกต้องผ่าตัดนะ ภรรยาจึงแนะนำ “ให้โทรสอบถามคุณหมอโรงพยาบาลจุฬาฯ ซึ่งเป็นคณะทำคลอดลูกก่อนมั้ย”

ทางเลือกใหม่จึงเกิดขึ้นเมื่อคุณหมอจุฬาฯ เห็นว่าเป็นเคสฉุกเฉินขอให้ทำเรื่องส่งตัวมา เมื่อมาถึงอาจารย์หมอพาร่างของเธอไปยังห้องหนึ่ง ใช้เวลาไม่นานนัก คุณหมอออกมาบอกว่า “ดำเนินการเรียบร้อยแล้ว”

ความหมาย คือ คณะแพทย์ใช้เครื่องมือชนิดหนึ่งดึงลำไส้คืนสู่ปกติ เธอปลอดภัยดี

หนึ่งสัปดาห์ระหว่างพักฟื้น เสียงหัวเราะและความซุกซนของเด็กสาวตัวน้อยเริ่มกลับคืนมา

บทเรียนครั้งนั้น ทำให้ผมได้แง่คิดเกี่ยวกับแพทย์แต่ละโรงพยาบาลอาจมีข้อจำกัดทั้งเครื่องมือ วิธีรักษาแตกต่าง คงต้องตั้งสติไถ่ถามให้รอบด้านก่อนตัดสินใจ

นี่อาจเป็นความโชคดีที่การตัดสินใจสุดท้ายเลือกขอความช่วยเหลือจากคณะแพทย์โรงพยาบาลจุฬาฯ