ห้องครัวเพื่อนบ้าน

โดย...นายใจดี

ได้ฟังหลายคนเตือนแล้วเตือนอีกว่า อยู่ห้องเล็กๆ คืบก็ห้องน้ำ ศอกก็ห้องนอน แล้ว “เรื่องการกินอยู่” จะพลอยลำบาก ขัดสนไปด้วย ต้องฝากท้องไว้นอกบ้าน ยิ่งทำเลคอนโดห่างไกลเสียงติ๊งต่อง นึกอยากกินอะไรคงหาได้ไม่ง่ายดังใจ ก็ต้องหิ้วของกินแช่แข็งกลับมายัดใส่ตู้เย็นเพื่อยังชีพ

เรื่องหุงหาอาหารกินเองยิ่งไม่ต้องคิด แค่ไข่ต้ม แต่ตอนกินเผลอเหยาะน้ำปลาไปนิด กลิ่นนี้หึ่งไปทั้งห้อง อย่าริได้ทำผัดกะเพรา ทอดปลาทู กันเลยล่ะ แค่จะโขลกน้ำจิ้มซีฟู้ดเสียงก็ดังโป๊กๆ ลงไปถึงห้องข้างล่าง แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ เสียงโป๊กๆ ดังขึ้นที่ประตูหน้าห้อง เจราจากันเรียบร้อยต้องหาวิธีให้ครกกับสากกระทบกันให้พริกกระเทียมละเอียด แต่ต้องไม่กระทบกับห้องข้างล่างให้บาดหมางใจกัน

แม้จะมีข้อจำกัดในการทำครัว แต่เรื่องปากท้องเป็นเรื่องใหญ่ มีรึมนุษย์จะยอมแพ้ต่อโชคชะตา เห็นบางคนยกครัวออกมาไว้ที่ระเบียง ผัดกันฉู่ฉี่ๆ ควันฟุ้ง กลิ่นนี้หอมยวนใจ พ่อครัวใจดีแบ่งปันกลิ่นไปติดเสื้อผ้าเพื่อนที่ตากไว้ระเบียงติดกันอีก เอ้า! ย้ายครัวกลับมาติดเครื่องดักกลิ่นดูดควันเสียเลย

ปัญหาของการทำอาหารในคอนโด จัดว่าเป็นปัญหาเล็กน้อย ปิดประตูกระจกกันเสียกลิ่นเสียงก็ลอยมาทักยากขึ้นแล้วล่ะ คนทำก็เลือกทำอาหารที่สามารถควบคุมกินเสียงที่จะไม่รบกวนเพื่อนบ้านได้

อย่างเพื่อนบ้านของฉัน (ตึกตรงข้าม) ที่คุ้นหน้าตากันดี (สืบรู้มาว่าเรียนทำอาหาร) แทบทุกวันจะได้เห็นเมนูแปลกตา หน้าตาน่ากิน กลิ่นหอมลอยข้ามตึกมาเลย จับนั่นนี่ชั่งตวงก่อนใส่ในกระทะ อุปกรณ์ทำครัวพร้อมสรรพ นั่งดูทีวีไปเหลือบตาแอบมองทีก็เพลิน มีบางทีเผลอจ้องไปหลายนาที รู้ตัวอีกทีได้รอยยิ้มกว้างที่ส่งมาจากอีกฟากตึก แต่ไม่ยักกะมีเสียงเชิญให้ช่วยชิมบ้างเลย (รออยู่นะ)

อีกห้องถัดมา ไม่ได้แอบส่อง แต่เสียงของสมาชิกที่เจี๊ยวจ๊าวสลับเสียงหัวเราะ ทำให้ต้องเปิดกระจกออกไปดูที่มา คุณผู้อ่านลองคิดภาพตาม... คอนโดขนาด 35 ตร.ม. แต่สามารถจุคนได้ 10 คน ตั้งแต่เด็ก 3 ขวบ ถึงชายหญิงวัย 50 ล้อมวงกันกินสุกี้ ตำส้มตำ ภาพนั้นประหนึ่งว่า ล้อมวงกินข้าวที่บ้านต่างจังหวัด แต่ห้องนี้ไม่ได้ทำทุกวัน อาทิตย์หนึ่งเห็น 2-3 ครั้ง เห็นบ่อยเข้าเสียงที่เคยคิดว่าดังน่ารำคาญรบกวนวันหยุด กลับแทนด้วยภาพที่ทำให้รู้สึกอบอุ่น ไล่มองดูแต่ละคนล้วนมีรอยยิ้มฉาบบนใบหน้า ชวนคิดว่า กับข้าวนั้นรสชาติคงดีหนักหนา หรือว่าเป็นสุขเพราะได้กินข้าวกับครอบครัว

ยิ่งมองยิ่งเพลิน คิดถึงวงกับข้าวที่บ้านของเราเลยล่ะค่ะ