งานที่ไม่เหมือนเดิม

ได้ยินคนเปรยๆ ด้วยท่าทาง จังหวะ ภาษา และเรื่องราวต่างๆ กัน บางคนบ่น บางคนเบื่อ บางคนประหลาดใจ ฯลฯ แต่ทั้งหลายทั้งปวงนั้น มีความโดยสรุปตรงกันอยู่อย่างหนึ่งคือ งานทุกวันนี้ยากขึ้น

การงานในโลกนี้มันยากขึ้นจริงเหรอ?

เพื่อนร่วมงานของผมเล่าให้ฟังว่า เขาเพิ่งไปเจอเพื่อนซึ่งทำงานอยู่ในแผนกบุคคลในบริษัทชั้นนำแห่งหนึ่ง เพื่อนปรับทุกข์ให้ฟังว่า ทุกวันนี้ต้องกลับบ้านดึกเพราะทางบริษัทยุบแผนกบางแผนกลง ส่วนแผนกเขาได้รับเงินเดือนเพิ่มขึ้นนิดหน่อย แต่มีภาระงานจากแผนกที่ถูกยุบโอนมาเป็นงานเพิ่ม

ตอนรับเงินเพิ่มก็ดีอยู่หรอกแต่นึกไม่ถึงว่า งานใหม่ที่งอกตามมานี่สิ มันช่างกินกำลังเหลือเกิน ทำไปทำมาเลยรู้สึกเป็นทุกข์ แทนที่จะเป็นสุข

อีกคนก็มาปรับทุกข์ว่า เห็นเงินลูกค้าอยู่รำไร เจ้าของเงินก็บอกโจทย์ชัดเจนว่ายินดีจะจ่าย เงื่อนไขมีอยู่นิดเดียวว่า ถ้าสามารถคิดกลยุทธ์ช่วยให้เป้าหมายของเขาบรรลุวัตถุประสงค์ได้ ปัญหาคือ คิดมาเป็นปีแล้วยังคิดไม่ออกว่า กลวิธีนั้นคืออะไร เพราะรูปแบบงานเก่าๆ ที่เคยทำมานั้นมันไม่ได้ตอบสนองพฤติกรรมลูกค้าที่เปลี่ยนไป

อย่าว่าแต่การงานของคนอื่นเลยครับ แม้แต่ในวงการสื่อมวลชนเอง พวกเราก็กำลังเจอคลื่นยักษ์แห่งการเปลี่ยนแปลงซึ่งพวกเราเรียกมันเก๋ๆ ว่า ภูมิศาสตร์สื่อกำลังจะเปลี่ยนแปลง

พูดแบบไม่ต้องเกรงใจครูบาอาจารย์เลยครับว่า ถึง พ.ศ.นี้ทฤษฎีการสื่อสารที่ร่ำเรียนกันมานั้นต้องฉีกทิ้งหมด เพราะทุกคนเป็นผู้ส่งสารได้ ทุกคนมีช่องทางในการสื่อสาร และทุกคนก็เป็นผู้รับสาร

ผู้สื่อข่าวจำนวนมากในเวลานี้กลายเป็นผู้รับสาร คือ นั่งชมปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่ได้เป็นผู้นำหรือร่วมสถานการณ์อีกต่อไปแล้ว เพราะดีแต่ลอกข่าวที่มีคนโพสต์ในโซเซียลมีเดียมารายงาน อย่างนี้เป็นต้น

ครับ คนเปลี่ยน โลกเปลี่ยน เวลาเปลี่ยน สถานที่เปลี่ยน

คน โลก เวลา และสถานที่ไม่ใช่แบบเดิมแล้ว

แล้วจะให้งานมันเหมือนเดิมได้อย่างไร?

งานมันไม่ได้ยากขึ้นหรอก แต่งานมันไม่เหมือนเดิมต่างหาก

เรื่องนี้สำคัญมากนะครับ ถ้าพวกเรายังคิดว่า อะไรๆ มันจะเหมือนอย่างที่มันเคยเป็นมา เลยทำอย่างที่เคยทำเคยชิน ไม่แน่ว่า สักวันหนึ่งตื่นขึ้นมาแล้วอาจจะพบว่า ตัวเรา องค์กรของเรา อาจจะกลายเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นในโลกนี้อีกต่อไปก็ได้

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไรเลย มันเกิดขึ้นมาแล้วเป็นระลอกๆ

อย่าง บิล เกตส์ แกว่าล่ะครับ ไม่ช้าไม่นานนี้ บางอาชีพอาจจะค่อยๆ หมดหรือหดหายไป

ที่ไปเงียบๆ แล้วก็อย่างร้านเช่าวิดีโอและร้านถ่ายรูปไงล่ะครับ เมื่อก่อนมีทั่วเมืองไทย เดี๋ยวนี้แทบจะสูญพันธุ์ ในทางกลับกันมีงานใหม่ๆ แปลกๆ บางอย่างเกิดขึ้นแทนอย่างบล็อกเกอร์ รับจ้างช็อปปิ้ง

งานทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป และต้องใช้สติปัญญา กำลังกาย กำลังใจมากขึ้นถ้าจะประกอบกิจให้บรรลุผล ดูอย่างธนาคารดูแลลูกค้าสิครับ หลายแห่งแบ่งลูกค้าออกเป็นกลุ่มๆ และมีวิธีการเข้าถึงลูกค้า มีกิจกรรมสัมพันธ์ในรูปแบบที่คนทำงานธนาคารรุ่นเก่าคิดไม่ถึงทีเดียวว่า นี่มันเป็นหน้าที่ของคนทำแบงก์ต้องทำอย่างนั้นหรือ?

เช่นเดียวกัน มหาวิทยาลัยจำนวนมากต้องวิ่งออกไปหาลูกศิษย์ตั้งแต่ก่อนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ด้วยซ้ำ จะพูดว่า ปล่อยให้ถึง ม.6 ก็สายเสียแล้ว ก็คงจะไม่ผิดนัก

โลกที่เรารู้จักอาจจะไม่เป็นที่รู้จักของคนอีกหลายคนและคนที่เรารู้จักใช่ว่าเราจะรู้จักเขา เมื่อเขาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง ตัวตนจริงกับตัวตนในโลกเสมือนอาจจะเป็นหนังคนละม้วนก็ได้

เวลาที่เราคุ้นเคยอาจจะไม่ใช่เวลาที่คนที่เราจำเป็นต้องปฏิสัมพันธ์ด้วยเขาใช้เวลากันอยู่ ร้านค้าหลายแห่งปรับตัวมาเปิด 24 ชั่วโมง ห้างสรรพสินค้าบางแห่งในเชียงใหม่ ถึงกับเปิดสถานที่บางจุดให้นักเรียนนักศึกษาไปใช้บริการตลอด 24 ชั่วโมง ก็เกิดขึ้นแล้ว

จะว่าไปการเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องธรรมดาของโลก

แทนที่จะเหนื่อยหรือท้อ ก็ต้องเข้าใจว่า การเปลี่ยนแปลงเป็นของประจำโลก การได้ใช้สติปัญญามากขึ้นก็ทำให้เราสนุกขึ้น ได้ความรู้ขึ้น แยบคายขึ้น ละเอียดขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น

โพสต์ทูเดย์ครบ 12 ปี ในวันนี้

กองบรรณาธิการโพสต์ทูเดย์ได้ปรับเนื้อหาและวิธีการนำเสนอยกใหญ่ ไม่ว่าฉบับวันธรรมดาหรือวันเสาร์ อาทิตย์

ผมหวังว่า สิ่งใหม่ๆ จะนำมาซึ่งความพอใจ สุขใจของท่าน

ทีมงานโพสต์ทูเดย์สนุกกับการเปลี่ยนแปลงครับ และยังจะปรับเปลี่ยนไปอีกเรื่อยๆ เพราะเชื่อว่า งานพรุ่งนี้ต้องดีกว่างานวันนี้ ส่วนจะได้อย่างที่หวังหรือไม่ ไม่เป็นไร ขอแค่ได้พยายามและทำให้เต็มที่เถอะ

ขอให้เราฮึกเหิมเพื่อเผชิญสิ่งต่างๆ ในโลกแห่งความผันผวนไปด้วยกันครับ