คุกกี้รัน

โดย...ปู โลกเบี้ยว

เทคโนโลยีสมัยใหม่เข้ามามีบทบาทในชีวิตมนุษย์มากขึ้นจนทำให้ห่างธรรมชาติกันไปทุกทีเสียแล้ว เด็กๆ สมัยนี้น่ากังวลยิ่งนัก โดยเฉพาะเด็กที่ชอบอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์อ่ะ วันๆ ก็เล่นแต่เกม ดูแต่ Youtube ถามแต่ Google แทบจะไม่ได้สัมผัสกับธรรมชาติเลย (.._..) เด็กอีกหลายคนที่ครอบครัวไม่มีปัญญาสรรหาเทคโนโลยีมาให้ลูกเล่น ก็ต้องหาของเล่นกันตามธรรมชาติ ปีนต้นไม้ ตกปลา เล่นขายของคลุกกับดินกินกับทรายกันไปตามมีตามเกิด เด็กเหล่านี้แหละที่จะแข็งแกร่ง และใช้สมองอย่างแท้จริง เพราะต้องคิดเองหาคำตอบเอง ลงมือทำเองทดลองเอง สมองก็จะมีการพัฒนาได้ดีกว่าเด็กในสังคมเมืองที่ต้องพึ่งแต่เทคโนโลยีแล้วทำอะไรไม่เป็น ( ^ ^ )/# แต่ก็นะจะโทษใครดีล่ะ ในเมื่อพ่อแม่ต้องทำมาหาเงิน คงไม่มีเวลามานั่งดูลูกอย่างจริงจังหรอก แล้วพ่อแม่สมัยนี้ก็ใช้วิธี เอะอะยัดไอแพด ไอโฟน ไอฟ้ง ให้ลูกเล่นจะได้ไม่งอแง พอเด็กได้เล่นอะไรไหวๆ ในจอ ก็จะสงบ พ่อแม่ก็มีเวลาไปทำกิจกรรมอย่างอื่นต่อไป ถ้าเป็นสมัยก่อนก็ต้องคอยเฝ้าลูกน้อยตลอดเวลาทำอย่างอื่นลำบาก หรือไม่ก็ผลักภาระให้พี่เลี้ยงไปซะ \(^^ \) แล้วด้วยสังคมสมัยนี้ก็เหมือนจะเป็นการบังคับให้พ่อแม่ต้องยอมสรรหาเทคโนโลยีมาสนองลูกๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ซะด้วยดิ ก็เพื่อนมีลูกเราก็ต้องมี ไม่งั้นเข้าสังคมเพื่อนไม่ได้ กลายเป็นแกะดำไปซะงั้นแหละ ...o0( _)

แล้วเป็นไงล่ะ เรื่องที่ต้องจ่ายเงินค่าโทรศัพท์มือถือเป็นแสนๆ เพราะลูกๆ หลานๆ เอาไปเล่นเกมคุกกี้รันอ่ะ กลายเป็นวาระแห่งชาติไปแล้วมั้ยล่ะ?...ความจริงก็ไม่ควรไปโทษใครหรอก ควรจะลองพิจารณาตัวเองนั่นแหละว่าทำไมถึงซื้อเทคโนโลยีให้ลูก เพราะลูกคงไม่มีปัญญาซื้อหามาเองหรอกเนอะ แต่ในเมื่อเป็นคนจัดสรรให้ลูกหลาน แล้วเด็กๆ มันก็รู้เท่าไม่ถึงการณ์หรือรู้ทั้งรู้ แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่ก็จ่ายตังค์ให้อยู่แล้ว อย่างมากก็แค่ด่างิ เหตุการณ์เหล่านี้มันถึงได้เกิดขึ้นไง พอโดนคนหนึ่ง โอ้โห! ตามมาเป็นขบวนเลยว่า บ้านนั้นก็โดนเป็นแสน บ้านนี้ก็โดนเป็นแสนบ้างล่ะ เด็กที่เล่นเกมพวกนี้ก็ไม่ใช่เด็กน้อยสองสามขวบที่ไม่รู้เรื่องเสียเมื่อไรกันล่ะ ก็โตพอที่จะอ่านหนังสือออกแล้วไม่ใช่รึ? มีทั้ง 8 ขวบ 15 ขวบ ( ; _ ; ) ไม่งั้นจะรู้ได้ยังไงว่าต้องเพิ่มตัวอะไรเข้าไปเป็นตัวช่วย ได้กี่คะแนนกี่หน่วย แล้วการซื้อพวกเพชรเพิ่มอ่ะ มันก็ต้องมีรหัสผ่าน เลือกชำระเงินยังไง มีกดตกลงหรือยกเลิก ถ้าอ่านไม่ออกแล้วมันจะซื้อได้ยังไงกันล่ะชิมิ?? หึหึ (^ v^;)

แถวบ้านปูมีหนูน้อย 3 ขวบ ชื่อมาเฟีย แค่ชื่อก็ไม่น่าเล้ย...เพราะเป็นเด็กที่เหวี่ยงสุดทีน ( *_* | ขี้วีนชอบอาละวาดฟาดหาง เพราะพ่อแม่เอาไม่อยู่ คือ พ่อแม่ก็เป็นแม่ค้าขายเสื้อผ้าอยู่ประตูน้ำ ทำงานหามรุ่งหามค่ำ พอมีลูกก็เอาไปให้พี่สาวที่ต่างจังหวัดช่วยเลี้ยง ก็ตามใจกันเข้าไปจนดุหรือว่าอะไรไม่ได้เลย ดิ้นพล่านๆ จะเอาอะไรต้องได้ เด็กสมัยนี้เป็นกันเยอะนะ เพราะพ่อแม่ตามใจไง พอมีน้องใหม่ อีแม่ก็เอาไปให้พี่สาวที่ต่างจังหวัดเลี้ยงอีก คราวนี้พี่น้องตีกันเพราะมาเฟียอิจฉาน้อง เห็นป้าอุ้มน้องตลอด อีแม่เลยต้องเอากลับมาเลี้ยงเอง จากที่เคยได้วิ่งได้เล่นที่กว้างๆ ต่างจังหวัด ต้องมาอยู่บ้านทาว์เฮาส์เล็กๆ ไม่มีที่เล่น หงุดหงิดอาละวาดสิ พ่อกะแม่ไม่รู้จะทำไงดีเลยส่งโทรศัพท์ให้ลูกเล่นเพราะต้องทำงานขายของ เข้าทางมาเฟียล่ะ สนุกใหญ่ รูดหน้าจอไปมาดูรูปไปเรื่อย ทำเอาอีพ่อแทบช็อกซิ เพราะมาเฟียรูดหน้าจอเดือนละสามหมื่นกว่าบาท ไม่ใช่ค่าโทรศัพท์นะ ค่าเน็ตไง สุดท้ายเลยต้องซื้อแพ็กเกจแบบเล่นเน็ตไม่อั้น ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่มีความจำเป็นในเรื่องการใช้อินเทอร์เน็ตเล้ยสักนิดเดียว ก็วันๆ ขายของตลาดนัดอ่ะ กลับบ้านก็หลับแล้ว แต่เพราะมาเฟียติดโทรศัพท์ของพ่อไปเสียแล้ว ให้เล่นของเล่นอย่างอื่นก็ไม่เอาซะด้วยนะ อาละวาดซะจนพ่อแม่ไม่ต้องขายของกันล่ะ นั่นคือเด็กสามขวบไง ยังไม่รู้ความ ทุกวันนี้อีพ่อต้องยอมแบ่งเวลาพาลูกไปสนามเด็กเล่นเพื่อให้เค้าได้เล่นแบบธรรมชาติของเด็กบ้าง แล้วเวลาที่ออกไปขายของค่อยให้เล่นโทรศัพท์ นี่คือสิ่งที่เค้าทำให้ลูกได้...(*^^*)””” แค่นี้ก็ถือว่าดีแล้วสำหรับคนเมือง