สบาย-ลำบาก

โดย...ณศักต์ อัจจิมาธร

คุณเคยลืมโทรศัพท์มือถือไว้ที่บ้านขณะที่ออกมาธุระ แล้วมีความจำเป็นจะต้องโทรหากับใครสักคนไหมครับ

ถ้าบอกว่าเคย ผมเชื่อแน่ว่า หลายคนมักจะนึกเบอร์โทรของใครคนนั้นที่ต้องการจะติดต่อด้วยไม่ออก จนสุดท้ายกว่าจะได้โทรหาก็ต่อเมื่อกลับมาใช้โทรศัพท์มือถือที่ลืมไว้ที่บ้านโทรไป

ผมเคยเจอเหตุการณ์ตามกล่าวมาข้างต้นหลายครั้ง และทุกครั้งผมมักตั้งคำถามกับตัวเองว่าเราสูญเสียความสามารถในการจดจำเบอร์โทรศัพท์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่

จำได้ว่าเมื่อครั้งที่โลกสื่อสารอาศัยการติดต่อกันด้วยโทรศัพท์บ้าน หรือไม่ก็โทรศัพท์สาธารณะนั้น ผมมักจำเบอร์โทรศัพท์ได้หลายเบอร์โดยไม่ต้องพกสมุดจดเบอร์โทรเล็กเอาไว้ คิดจะโทรหาใครก็ตรงไปที่ตู้โทรศัพท์หยอดเหรียญแล้วจิ้มเบอร์ไปยังปลายทางอย่างคล่องแคล่ว แต่วันนี้หากเอาโทรศัพท์มาวางตรงหน้าแล้วให้กดเบอร์โทรใครสักคน ผมคงต้องสารภาพว่าเป็นเรื่องยาก แม้เบอร์คนใกล้ชิดผมยังจำผิดจำถูก

เราสูญเสียความสามารถในการจดจำเบอร์โทรศัพท์ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน....?

คำตอบง่ายๆก็คือตั้งแต่เราหันมาใช้โทรศัพท์มือถือที่มีความสามารถในการบันทึกเบอร์โทรศัพท์ได้จำนวนมากนั่นล่ะครับ

เมื่อการโทรหาใครสักคนทำได้แค่เพียงเลือกหาชื่อคนๆนั้นผ่านหน้าจอโทรศัพท์และกดปุ่มโทรออก เรื่องของเบอร์โทรที่เป็นตัวเลข 9 หลัก 10 หลัก ก็ไม่ใช่เรื่องจำเป็นที่จะต้องจำอีกต่อไป

เรื่องของความสามารถในการจดจำเบอร์โทรศัพท์ดูจะคล้ายกับเรื่องของความสามารถในการจดจำเส้นทางไปไหนมาไหนที่เริ่มลดลงเช่นเดียวกันหลังจากมีสารพัดเทคโนโลยีเข้ามาช่วย

วันนี้จะไปไหนมาไหนก็ไม่ต้องนั่งนึก หรือโทรถามเส้นทางให้เสียเวลา เพราะแค่กดหาจุดหมายจากเครื่องจีพีแอส หรือไม่ก็เปิดแอพฯแผนที่บนโทรศัพท์มือถือ เพียงเท่านี้ต่อให้สถานที่ที่ไม่เคยไป เทคโนโลยีก็สามารถนำพาเราไปถึงได้ง่ายดาย

แต่อีกด้านหนึ่งก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เมื่อมีเครื่องมือเข้ามาช่วย ความสามารถในการจดจำเส้นทางต่างๆของเราก็เริ่มหายไป บางครั้งเส้นทางบางเส้นทางเคยมาแล้วหลายครั้ง แต่ครั้นพอตั้งใจจะไปก็กลับนึกเส้นทางไม่ออกเสียดื้อๆ บางครั้งก็วนไปวนมาหลายรอบกว่าจะเจอจุดหมายที่ต้องการ

หากไม่ระวังให้ดี เป็นไปได้ไหมว่า การได้มาซึ่งความสบายจะทำให้เราสูญเสียความสามารถบางสิ่งบางอย่างไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเดินมาถึงจุดหนึ่งในชีวิต เรามักจะสะสมสิ่งต่างๆมาประมาณหนึ่งไม่ว่าจะเป็นสถานะทางสังคม หน้าที่การงาน หรือทรัพย์สินจนทำให้เรารู้สึกว่าชีวิตเริ่ม “อยู่ตัว” หรือเรียกง่ายๆว่า “สบาย” มากกว่าช่วงที่ผ่านมา

ขณะที่กำลังลิ้มรสกับความสบาย หลายคนมักสูญเสียความสามารถที่เคยมีก่อนหน้านี้ไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อสบาย....ความมุ่งมั่นของใครบางคนเริ่มหดหายไป

เมื่อสบาย...ความพยายามของใครบางคนเริ่มไม่เต็มเปี่ยมเหมือนอดีต

เมื่อสบาย...ความอดทนของใครบางคนเริ่มมีขีดจำกัดที่น้อยมากขึ้น

เมื่อสบาย...ใครบางคนมักปฏิเสธความเปลี่ยนแปลงในจังหวะที่จำเป็นอย่างยิ่งยวด

ความสบายในปัจจุบันกำลังฆ่าเราไปทีละน้อยโดยที่เราอาจไม่รู้สึกถึงอันตรายนั้นแม้แต่นิดเดียว

ความสบายมักทำให้คิดว่าเรา “เอาอยู่” ในทุกๆเรื่อง ทั้งที่ในความจริงแล้วมันจะ “เอาไม่อยู่” ถ้าเราไม่ยอมเปลี่ยนแปลง

หากไม่รู้ตัวสุดท้ายความสบายจะขังชีวิตเราให้อยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมที่ชื่อว่าความเคยชิน และกล่องๆนั้นจะเริ่มมีขนาดเล็กลงๆขณะที่โลกรอบตัวกำลังขยายกว้างขึ้น แต่เรากลับมองเห็นแค่ด้านในของกล่องและคิดไปเองว่า กล่องนั้นคือทั้งหมดของโลกรอบตัวที่เรากำลังยืนอยู่

ขณะที่รู้สึกสบายจำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องตระหนักอยู่เสมอว่า เราอาจต้องเผชิญความเปลี่ยนแปลงที่พลิกผันให้เราลำบากได้ตลอดเวลา

เมื่อไม่ประมาท สบายลำบาก ก็ไม่หวั่นไหว