นำเชียร์ ฟันดาบ ดนตรีไทย กิจกรรมแห่งความภูมิใจ “วิภาวี เวชวงศ์วาน”

วิภาวี เวชวงศ์วาน นิสิตสาวรั้วจามจุรี ปี 1 คนนี้ไม่ใช่เฟรชชี่สวยๆ แต่ความสามารถหลากหลายด้าน

โดย... พี่ชายที่แสนดี

วิภาวี เวชวงศ์วาน นิสิตสาวรั้วจามจุรี ปี 1 คนนี้ไม่ใช่เฟรชชี่สวยๆ แต่ความสามารถหลากหลายด้าน และหัวใจรักกิจกรรมนำพาเธอก้าวจากลีดเดอร์คณะ สู่ 1 ใน 14 ผู้นำเชียร์ตัวแทนจุฬาฯ ในงานฟุตบอลประเพณีจุฬาฯธรรมศาสตร์ ครั้งที่ 69

วิภาวี หรือ ลูกพลับ ลูกสาวคนเล็กของบ้าน ได้ชื่อเล่นที่เชื่อมโยงต่อเนื่องมาจากพี่สาว ลูกแพร ครอบครัวเธอมีแม่ที่เก่งเรื่องการฝีมือ เป็นอาจารย์ประจำอยู่ที่ศูนย์ศิลปาชีพ บางไทร ด้านคุณพ่อเป็นทันตแพทย์มากฝีมือ ปัจจุบันรับราชการในตำแหน่งผู้อำนวยการทัณฑสถานบำบัดพิเศษ จ.ปทุมธานี

เธอเลือกไว้หวังเดินตามรอยคุณพ่อ คือ ทันตแพทยศาสตร์ ทว่ากลับสอบติดสัตวแพทยศาสตร์ ซึ่งก็ตั้งใจเล่าเรียนให้สมกับที่ผ่านเข้าสู่สถาบันอันเป็นที่หมาย และรอเวลายื่นคะแนนสอบใหม่เพื่อทำตามฝันที่มี พร้อมกันนั้นก็ไม่ทิ้งเพื่อนฝูงพี่น้องร่วมสาย เต็มที่กับกิจกรรม ซึ่งเธอได้รับเลือกและมอบหมายให้เป็น 1 ใน 14 คนของผู้นำเชียร์ของจุฬาฯ ปีล่าสุดนี้

“ภาคภูมิใจมากค่ะ ตอนยืนอยู่ที่ข้างสนามบอลแล้วเห็นคนเต็มไปหมด เราได้ทำหน้าที่ตรงนี้ ถือว่าสุดยอดมากเลย ก่อนหน้านี้ก็คัดเลือกมาตามเส้นทาง ปีนี้โชคดีหน่อยที่มี 2 แบบ คือ คัดเลือกผู้สมัครทุกชั้นปีปกติ กับแบบฟาสต์แทร็ก คือ เป็นลีดคณะอยู่ก่อนแล้วไปคัดต่อเนื่องได้เลย พอได้มาก็ทำเต็มที่ค่ะ เพราะอย่างไรเมื่อเป็นลีดจะออกจากหน้าที่ไม่ได้

พลับตั้งใจจะเรียนด้านทันตแพทย์อย่างคุณพ่อ แต่ติดอันดับ 2 เป็นสัตวแพทย์ ก็เรียนไปก่อน คนเข้าใจว่าตรงนี้คือเรียนรักษาแค่สัตว์อย่างเดียว แต่ความจริงมีหลายอย่าง พวกอาหารการกิน ยา หรือผลิตภัณฑ์สัตว์ สัตวแพทย์ก็ต้องทราบ ไฮไลต์ปีหนึ่ง คือ เอ็มบริโอ ตัวอ่อนของสัตว์ต่างๆ ว่าส่วนไหน อวัยวะใดเกิดมาจากอะไร จริงๆ ปฏิบัติเยอะ แต่เทอมนี้เราเข้าน้อยหน่อย เพราะว่ากำลังยื่นคะแนนใหม่ สอบรอเวลาไปทันตแพทย์ แต่ก็มาทำกิจกรรมในหน้าที่ลีดฯ จุฬาฯ

ถ้าต้องเรียนจริงๆ ก็ 6 ปี ไม่สามารถโอนวิชาพื้นฐานอะไรไปได้

ในใจก็ยังยึดมั่นในวิชาทันตแพทย์ค่ะ อยากมาด้านนี้เพราะอยากช่วยคน เพราะหมอฟันราคาแพง อยากมีกิจการที่ช่วยให้สุขภาพคนดี คิดแค่ค่าเครื่องมือ ไม่คิดราคาแพง ให้ตัวเองพออยู่พอกินได้ รวมถึงอยากเปิดคลินิกร่วมกับคุณพ่อจะได้ทำกิจการอยู่ด้วยกัน ในหลวงเคยตรัสว่า ปากและฟันเป็นปราการด่านแรก เคี้ยวไม่ได้ทานไม่ได้ ร่างกายเราก็แย่ ถ้าเรามีสุขภาพฟันที่ดี ปากที่ดี ก็ช่วยได้ระดับหนึ่ง เราเองชอบทำงานฝีมือด้านนี้ ถ้าเป็นหมออื่นก็อาจจะรักษาอย่างเดียว แต่อันนี้ได้ทำงานประดิษฐ์ด้วย และที่สำคัญก็ได้อยู่กับพ่อด้วย

คุณพ่อเป็นแบบอย่างในความขยันและตั้งใจ ท่านเคยเล่าว่าสอบทันตแพทย์ในเมืองไทยไม่ติด แต่คุณปู่อยากให้เรียน ก็ส่งไปเรียนที่ฟิลิปปินส์ และตั้งใจเรียนมาก จนได้เกียรตินิยมคนแรกๆ ด้านนี้กลับมา ส่วนคุณแม่จะเป็นแบบอย่างเรื่องการทำงานฝีมือ งานละเอียด เนี้ยบ สวยมาก พอทั้งสองรวมกันคิดว่าทำอะไรก็ได้ทุกอย่าง พลับสนิทกับทั้งพ่อและแม่ค่ะ

ระหว่างที่รอผลคะแนนการเข้าสู่การเป็นนิสิตทันตแพทย์ก็เข้าสู่กิจกรรมที่ได้รับโอกาส ชีวิตที่ผ่านมาก็ซ้อมลีดอยู่ 3 เดือนครึ่ง เช้ามาก็ตื่นมาอ่านหนังสือ หาอะไรรับประทาน บ่ายๆ ผ่อนคลายสิ่งต่างๆ เริ่มซ้อมตั้งแต่ 4 โมงครึ่ง ถึง 4 ทุ่ม วันไหนเต้นดี ตามเป้า เลิกเร็ว ยิ่งใกล้งานยิ่งดึก เรื่องนี้ที่บ้านก็เข้าใจและสนับสนุนค่ะ เพราะเราได้มิตรภาพจากพี่ๆ และเพื่อน เป็นเหมือนครอบครัวที่อบอุ่น อย่างเวลามีคนมาสายหรือทำไม่ดีก็โดนทำโทษตั้งการ์ดค้างเป็นชั่วโมง ถึงทรมานแต่ทุกคนก็อยู่ด้วยกัน ไม่ทิ้งกัน

พลับคิดว่าวัยนิสิต นักศึกษา สนุก พอเข้ามหาวิทยาลัย มีกิจกรรมทำเยอะมาก เนื้อหาเรียนหนักกว่ามัธยม แต่เราโตขึ้นเราก็จัดการกับตัวเองได้มากขึ้น แต่ห่วงที่หลายคนเลือกจะเรียนมากกว่า ไม่สนใจทำกิจกรรม ก็อาจจะไม่ได้อะไรมากเท่า”

เห็นสวยสาวขาวแต่ก็แข็งแรง คล่องตัว และเป็นนักกิจกรรมตัวยงนะครับ ขอบอก นี่สิ...ถึงเรียกว่าทำไรทำจริง

&<2288;