สืบเนื่องจากงานสวดพระปริตรฯ ครั้งที่ ๔๒ชินบัญชรอธิษฐานธรรมณ วัดระฆังฯ (ตอน 7)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ขาดความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เพราะขาดเมตตา และขาดให้ความเคารพกัน ไม่รู้ จักผู้ใหญ่ ไม่รู้จักเด็ก พ่อ แม่ ลูก ลูกศิษย์ ครูบาอาจารย์ พระสงฆ์องค์เจ้า ฆราวาสผู้ครองเรือน ปุถุชนทั้งหลาย เพราะเราขาดเมตตา

สังคมเราที่ย่ำแย่วันนี้เพราะขาดเมตตา เราจึงอยากเรียกร้องแต่ปากกันอย่างเดียว ชักชวนกันสร้างเมตตาขึ้นที่ตัวเราเสียก่อน และแผ่เมตตานี้ไปยังหมู่มิตรหมู่คณะทั้งเจาะจงและไม่เจาะจง สานสัมพันธ์แห่งจิตที่เมตตาก็ยังให้สังคมนั้นมีความสันติสุขเกิดขึ้น สันติสุขเกิดขึ้นก็ต้องอาศัยอำนาจธรรมที่เป็นไปเพื่อความสันติ... ธรรมใดที่เป็นไปเพื่อความสันติ ธรรมนั้นเรียกว่า เมตตาธรรม

ต่อไปขอให้ทุกคนที่ปฏิบัติธรรมอยู่ในสถานที่นี้ พึงรวมจิตให้แน่วแน่ นิ่งสงบอยู่กับอำนาจเมตตาธรรม และแผ่อำนาจเมตตาธรรมไปยังทิศเบื้องซ้ายมือของเรา ด้วยดำริลงกลางจิตว่า “ขอสัตว์ทั้งหลายในทิศเบื้องซ้ายมือ จงมีความสุข จงปราศจากเวร จงปราศจากความพยาบาท ความเบียดเบียน จงปราศจากความคับแค้นใจ ความทุกข์ใจ ขอให้ถึงซึ่งความสุขกายสุขใจ พ้นจากทุกข์ภัยทั้งปวงเถิด” และก็แผ่ไปยังทิศเบื้องซ้ายมือของเรา

น้ำที่กระทบกาย เย็นกาย ฉันใด... เมตตาเป็นน้ำธรรม เกิดในจิตของผู้ใด จิตผู้นั้นก็เยือกเย็นฉันนั้น จึงพึงควรแผ่ความเยือกเย็นที่เกิดจากอำนาจเมตตาธรรม ไปยังสัตว์ทั้งหลายให้ได้รับความเยือกเย็น จะได้สงบ มีสติปัญญาเกิดขึ้น เพื่อความรู้ความเข้าใจ ทันต่อกองทัพกิเลสทั้งปวง

ถ้าเมตตามันสำเร็จที่จิตนี่... แม้บนกระหม่อมศีรษะของเรานี้ก็จะเย็นเหมือนน้ำแข็งแปะไว้เลย มันจะส่งไปที่กระหม่อมศีรษะให้เย็น มันเย็นอย่างเห็นเลยนะว่าเย็นยะเยือกอยู่ที่กระหม่อมเลย ออกจากการเจริญภาวนาแล้ว ก็ยังเย็นกระหม่อมอยู่อย่างนี้

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้