กรณีเทศกาลวันสารทเดือน ๑๐ ในวิถีพุทธ!! (ตอน ๒)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

กราบนมัสการพระอาจารย์อารยะวังโส
โยมรู้สึกประทับใจยิ่งที่พระอาจารย์นำเรื่องบุญกิริยาวัตถุ ๑๐ และพระพุทธดำรัสในเรื่อง สิ่งที่ควรพูด และไม่ควรพูด มาลงไว้ในหนังสือพิมพ์ คนไทยเข้าใจว่าตนนับถือศาสนาพุทธ แต่กลับไม่รู้เลยว่าสิ่งใดคือบุญ สิ่งใดคือบาป สิ่งเหล่านี้ควรบรรจุไว้ในบทเรียนตั้งแต่ระดับประถมศึกษา คนไทยเราแม้ว่าจะจบการศึกษาถึงขั้นปริญญาโท ปริญญาเอก ต่อให้เป็นถึงครูบาอาจารย์ก็หารู้ไม่ว่า สิ่งใดคือบุญ สิ่งใดคือบาป เพราะวุฒิการศึกษาไม่ได้เป็นดัชนีชี้วัดระดับคุณธรรมในจิตใจ บางครั้งกลับเข้าใจว่าตนเองมีคุณธรรมสูงส่ง แต่ตื่นเช้าขึ้นมาก็จับกลุ่มพูดคุยก็แต่เรื่องของบุคคลอื่น ที่ตัวเองไปได้ยินได้ฟังมา แทนที่จะฟังแล้วหรือรับรู้แล้วก็หยุดอยู่เพียงแค่รับรู้ ไม่ได้ใคร่ครวญดูก่อนว่า สิ่งที่พูดนั้นไม่ได้เกิดประโยชน์แต่อย่างใดให้กับคนฟัง แต่ตรงกันข้าม กลับรู้สึกสุขใจถ้าสิ่งที่พูดนั้น ไปสร้างความเดือดร้อนให้แก่บุคคลผู้อื่น หรือไปสร้างภาพลบให้กับบุคคลอื่นใด ๙๙.๙๙% ของบทสนทนาประจำวัน ไม่เคยได้พูดถึงบุคคลใดในแง่บวก หรือมองเห็นคุณงามความดีของบุคคลใดๆ ไม่รู้ตัวเองเลยแม้แต่น้อย ว่าคติที่ไปของตนเองนั้นคือ นรก ไม่ใช่สวรรค์ เข้าใจก็แต่เพียงว่า บุญสามารถสร้างได้ ก็โดยการถวายปัจจัยให้แก่วัด เป็นต้น ไม่รู้ว่านี่คือบุญที่เต็มไปด้วยกิเลส ผูกมัดตัวเองไว้ในภพ ไม่รู้แม้แต่น้อยว่าแท้จริงแล้วบุญอยู่ที่ใจนั้นเอง ไม่รู้ว่าบุญ คือการที่จะไม่ล่วงละเมิดบุคคลใดๆ ไม่ว่าจะเป็นทั้งทางกาย วาจา และใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบาปอันเนื่องมาแต่ใจ เพราะถ้าใจไม่สร้างสรรค์ปรุงแต่งเรื่องใดที่ได้ยินได้ฟังมาให้คลาดเคลื่อนไปจากเดิม บาปทางวาจาก็ย่อมไม่เกิด จะว่าไปแล้ว บางทีสรรค์สร้างสิ่งที่ได้ยินมาแล้วก็มั่นใจเกิน ๑๐๐% ว่าทั้งหมดนั่นน่ะไปได้ยินมาจริงๆ ไม่รู้ตัวเองแม้แต่น้อยว่าตัวเองพูดเกินจริง เป็นอย่างนั้นไป แถมมั่นใจว่าตัวเองว่ามีคุณธรรมสูงส่ง บุคคลประเภทนี้พบได้ถมไปทั่วทุกมุมโลก ยิ่งมีภูมิความรู้สูงก็ยิ่งคิดเข้าใจว่า ความคิดของตนเองถูกต้อง และมีคุณธรรมมากขึ้นเท่านั้น

อ่านต่อฉบับวันจันทร์