ปรัชญาชีวิตหลังอานมอเตอร์ไซค์

เพราะความไม่รู้มิใช่หรือ

โดย..อินทรชัย พาณิชกุล

เพราะความไม่รู้มิใช่หรือ

ที่ทำให้นกมันกล้าบินไปอีกฟากฟ้าหนึ่ง

ฉะนั้นเราจะกลัวอะไรกับความไม่รู้

กลัวอะไรกับความเจ็บปวด

กลัวอะไรกับหนทางอันยาวไกลไม่มีที่สิ้นสุดที่รออยู่ข้างหน้า

แนวคิดนี้เองที่เป็นแรงผลักดันให้ ใช้ ศุภเศรษฐอนันต์ และผองเพื่อนทั้ง 6 คน โดดขึ้นอานมอเตอร์ไซค์ บิดคันเร่ง พุ่งทะยานจากท่าฉลอม จ.สมุทรสาคร ถึงกรุงลาซา ทิเบต ระยะทางไปกลับกว่า 2 หมื่นกิโลเมตร

จากท่าฉลอม ถึง ลาซา ตอน ตามหารักคุด “น้องละมุดสาวเชียงรุ้ง” พ็อกเกตบุ๊กที่คนรักมอเตอร์ไซค์ รักการเดินทาง ต้องมีไว้ในครอบครอง หนังสือซึ่งเปรียบเหมือนบันทึกการเดินทางที่เต็มไปด้วยเรื่องราวหลากหลายรสชาติ ทั้งรอยยิ้มและน้ำตา มุขตลกโปกฮา ทะลึ่งสัปดน และโรแมนติกหวานซึ้ง

 

เรื่องของกลุ่มคนหนุ่มผู้หลงรักมอเตอร์ไซค์ พวกเขาใช้เวลาหนึ่งเดือนกับอีกยี่สิบวัน ควบเจ้าม้าเหล็กคู่ใจ ผจญภัยบนเส้นทางอันแสนทรหดและสมบุกสมบันที่สุดแห่งหนึ่งในโลก เริ่มจากสมุทรสาครเชียงรายเชียงรุ้งต้าลี่เต๋อชินโจ่วก่ง จนถึงจุดหมายคือกรุงลาซา รอนแรมไปตามตะเข็บแผ่นดินไทย ลาว จีน ทิเบต และเนปาล

จุดมุ่งหมายคือเรียนรู้ชีวิต สัมผัสความงดงามของสถานที่ ผู้คน และธรรมชาติอันยิ่งใหญ่เร้นลับ

“เส้นทางนี้เป็นเส้นทางในฝันของนักผจญภัยทั่วโลกเลย ยังไม่เคยมีคนไทยเดินทางไปมาก่อน เพราะความยากลำบากในการประสานงานเข้าพื้นที่เขตปกครองพิเศษทิเบต ทริปนี้วางแผนอยู่สองปี ยุ่งยากสุดๆ การเดินทางก็ยากลำบาก ภูมิประเทศ สภาพอากาศโหดร้าย ทุกคนจึงอยากจะไปเยือนสักครั้งในชีวิต”

ใช้ ศุภเศรษฐอนันต์ หรือที่พรรคพวกในแวดวงบิ๊กไบค์รู้จักกันในชื่อ ใช้ ดอนคิง หนุ่มร่างอวบ ผู้เปี่ยมด้วยอารมณ์ขัน สำบัดสำนวนแพรวพราว อดีตนิสิตนิติศาสตร์จุฬาฯ ปัจจุบันทำธุรกิจประมงและอสังหาริมทรัพย์ เขาบอกหนักแน่นว่าเป็นคนรักการท่องเที่ยวและขับขี่มอเตอร์ไซค์เป็นชีวิตจิตใจ

“โดยส่วนตัวเป็นคนชอบเดินทางอยู่แล้ว เดินทางมาทั่วไทยแล้ว รอบๆ เขตสุวรรณภูมิก็ไปมาหมดแล้ว อยากเปลี่ยนอรรถรส อยากเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์เป็นพาหนะ พอได้ใช้มันมาก อยู่กับมันมากขึ้น มันไม่ใช่แค่วัตถุ แต่ผูกพันเหมือนเพื่อนซี้

บรรทัดแรกจนบรรทัดสุดท้าย ผู้อ่านจะรู้สึกราวกับนั่งซ้อนท้ายเจ้านกป่าโจนาธาน (ชื่อเล่นของมอเตอร์ไซค์ยี่ห้อบีเอ็มดับเบิลยู อาร์ 1200 จีเอส แอดเวนเจอร์) โบยบินไปในสายลม แสงแดด ผ่านทิวทัศน์สองข้างทางอันแตกต่างหลากหลาย ทั้งเมืองใหญ่ เมืองเล็ก ทะเลทราย ทุ่งนาป่าเขา แม่น้ำ ทะเลสาบ บนเส้นทางราบเรียบ สลับขรุขระ เผชิญกับสภาพอากาศอันโหดร้ายแสนหฤโหด แดด ฝน ลูกเห็บ หิมะ ตั้งแต่เช้าตรู่จรดตะวันชิงพลบ

“ความสุขของการบิดมอเตอร์ไซค์ท่องเที่ยว ช่วงแรกๆ มองความเร็วเป็นเรื่องสนุก แต่พอถึงจุดๆ หนึ่ง ผมพบว่าความสุขสามารถเก็บเกี่ยวได้ตลอดเวลา สองข้างทาง ต้นไม้ต้นหญ้า ท้องทะเล ภูเขา สายน้ำ มันงดงามด้วยตัวมันเอง เราสัมผัสมันได้อย่างตรงไปตรงมา ใกล้ชิด ยามบิดคันเร่ง ความเร็วที่เราปะทะสายลม แสงแดด มันผ่านร่างกายเราล้วนๆ มีแค่เครื่องอาภรณ์ที่ปิดกั้นเราเท่านั้นเอง”

รูปสวยๆ มีเยอะแยะมากมาย รายละเอียดที่ได้พบระหว่างการเดินทางก็มากมายไม่รู้จบ ถ้าตั้งใจใส่ลงทั้งหมดคงหนาพอๆ กับสามก๊ก ผู้เขียนจึงเลือกวางพล็อตอย่างสั้นกระชับ กลวิธีการนำเสนอสนุก อ่านง่าย สอดแทรกเกร็ดความรู้น่าสนใจเล็กๆ น้อยๆ ไม่เยิ่นเย้อ รวมทั้งจัดวางภาพถ่ายที่คัดสรรแล้วอย่างเหมาะเจาะลงตัว

“ทัศนียภาพของสถานที่แต่ละแห่งสวยสดงดงามราวภาพฝัน ต้องยอมรับว่ามันไกลเกินจินตนาการเรามาก คุณลองนึกภาพหุบเขาที่มีธารน้ำตกไหลลงมาจากยอด เห็นม่านฝน เหมือนมีเม็ดน้ำลอยอยู่ในอากาศ เมฆหมอกจางตา เราขับรถมุ่งหน้าไปปะทะมัน ลดระดับลงมาหน่อยก็มีสายน้ำใส ดอกไม้แซมพร่างพราว เหลือง เขียว แดง ขาว ไหนจะฝูงม้าป่าวิ่งควบอยู่ลิบๆ เป็นธรรมชาติที่บริสุทธิ์มาก มันสวยยิ่งกว่าจิตรกรวาด”

ใช้ ดอนคิง เล่าด้วยใบหน้าเคลิบเคลิ้ม อิ่มเอมใจ เขาหลับตาพริ้มคล้ายกำลังนึกย้อนไปถึงวันเวลาดีๆ เหล่านั้น มือพลางลูบไล้มอเตอร์ไซค์คันเก่งอย่างนุ่มนวลราวกับกำลังสัมผัสร่างของหญิงสาวคนรัก

“ความเล็กน้อยอ่อนโยนเหล่านี้มันยิ่งใหญ่นะ ถ้าเราพร้อมที่จะรู้สึกไปกับมัน...”

นี่คือปรัชญาชีวิตจากการจาริกด้วยมอเตอร์ไซค์ของเขา ใช้ ดอนคิง