เผชิญวิกฤตแห่งปัญญาด้วยหัวใจที่มีธรรม ธรรมะเนื่องในวารดิถีขึ้นปีใหม่ พ.ศ.๒๕๕๕ (ตอน ๑)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ปุจฉา : เนื่องในวาระดิถีขึ้นปีใหม่ พุทธศักราช ๒๕๕๕ ขอเจริญพรสาธุชนชาวไทยทุกท่าน ได้พึงตระหนักในการดำเนินชีวิตให้มากยิ่งขึ้น รู้จักคิด วางแผน เพื่อการดำเนินชีวิตไปอย่างมีจุดมุ่งหมาย โดยมีระเบียบแบบแผนที่สอดคล้องสัมพันธ์กับสภาพความจริงที่ปรากฏอยู่ในสังคมและสิ่งแวดล้อม... พึงคิดทบทวนในวันส่งท้ายปีเก่าว่า ...ในห้วงเวลาที่ผ่านมาเราได้กระทำอะไรไปบ้าง... สิ่งที่กระทำนั้นให้คุณให้โทษอย่างไร ทั้งต่อตนเอง... ครอบครัว สังคม และประเทศชาติ ตลอดจนสิ่งแวดล้อม... และเราได้รับผลจากการกระทำของผู้อื่น หรือจากครอบครัว สังคม ประเทศชาติ ตลอดจนถึงสิ่งแวดล้อมอย่างไรบ้าง เป็นคุณหรือโทษอย่างไร ลองคิดพิจารณาดู...

การรู้จักคิดพิจารณาเพื่อเข้าให้ถึงสัจจะ หรือความจริง (Truth) จากเหตุการณ์เรื่องราวต่างๆ ที่ปรากฏเกิดขึ้นจริง (Fact) นั้น เป็นเรื่องที่ควรกระทำ เพื่อการศึกษาที่จะนำไปสู่ความเข้าใจในความจริงที่ปรากฏมีอยู่ในเรื่องจริงนั้นๆ...เป็นการฝึกฝนความระลึกรู้หรือสติ ที่สามารถจดจำเรื่องดังกล่าวด้วยความเข้าใจที่ถูกต้องได้...เพื่อการพิจารณาให้เกิดปัญญาจากเรื่องนั้นๆ เป็นสำคัญ...

หลากหลายเรื่องที่ผ่านมาในชีวิต เราอยากจะลบเลือนไปจากจิต...ไม่อยากจดจำเพราะไม่สบายใจ...ทุกข์ใจ...เสียใจ...ซึ่งหากไม่รู้จักละความจดจำเรื่องราวทั้งหลายไปจากจิตใจบ้าง...ก็ไม่ใช่เป็นหนทางปฏิบัติที่ถูกต้องนัก ถึงแม้จะเป็นอำนาจแห่ง วิภวตัณหา ที่ไม่อยากมี...ไม่อยากเป็น หรืออำนาจแห่งความอยากมี...ความอยากเป็น ที่เรียกว่า ภวตัณหา ก็ล้วนแล้วแต่เป็นอำนาจแห่งความอยาก ที่เรียกว่า ตัณหา อันเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ทั้งสิ้น อย่างไรก็ตาม การอาศัยความอยากที่ดี แก้ความอยากที่ไม่ดีนั้น ก็คงไม่ใช่เรื่องถูกต้องนักในทางความเป็นปกติตามหลักปฏิบัติธรรม...

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้