นักสู้

บางคนคิดฝัน แต่ไม่ลงมือทำ ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ... คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นได้

โดย...ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม

เวลาหลายคนท้อ เราได้แต่ปลอบใจซึ่งกันและกันว่า “เอาน่าสู้ๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้น เป็นกำลังใจให้นะ”

บ้างปรับทุกข์ว่า “นี่เป็นเหมือนกันไหม เบื่อทำงานออฟฟิศแล้วอ่ะ ไม่รู้เพราะอะไร”

“ทำไมหนูดวงไม่ดีตลอด เซ็งแล้ว ขี้เกียจทำอะไรแล้ว”

เสียงบ่น ตัดพ้อมากมาย ทำอะไรไม่ได้ดีสักที

แต่เราเคยย้อนดูตัวเองจริงๆ หรือไม่ว่า เรามีโอกาสที่ดีกว่าคนอื่นหลายเท่า

แน่นอนเราเลือกเกิดไม่ได้ อยากรวยเหมือนเศรษฐีจะได้ไม่ต้องมาลำบาก แต่ชะตาไม่เข้าข้าง

บางคนเกิดมาก็เป็นหนี้ดักดานตั้งแต่ทารก

บางรายหนักกว่านั้น กลายเป็นคนพิการตั้งแต่กำเนิด ไม่รู้เพราะกรรมในอดีตหรือไรที่ทำให้ต้องเผชิญความทุกข์ยากทั้งชีวิต

 

คนรวยถึงแม้จะมีโอกาสดีตั้งแต่แรกเกิด มีคนถนอมเลี้ยงดู อาหารการกินครบถ้วนสมบูรณ์ มีของเล่นเป็นไอแพดตั้งแต่อนุบาลที่ไม่ใช่รุ่นจากจีน ที่เด็กไทยยุคใหม่จะได้จากรัฐบาลอย่างถ้วนหน้า

ขณะที่เด็กนอกเมืองเรียนเสร็จต้องกลับมาเลี้ยงน้อง ช่วยพ่อแม่ขายของ

คนร่ำรวยยังเข้าถึงการศึกษามากกว่าคนต่างจังหวัด ได้อยู่ในมหาวิทยาลัยชื่อดังของรัฐ คนไหนสอบไม่ได้ ครอบครัวก็ส่งไปเรียนภาษาหาประสบการณ์จากเมืองนอก

แม้ต่อมาเขาเหล่านั้นจะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน เป็นผู้บริหารองค์กร แต่ก็หาใช่มีความสุขไม่

คนมีเงินมากแต่จัดการชีวิตไม่เป็น จมอยู่ใน “กิเลส-ตัณหา” ความต้องการไม่สิ้นสุด ก็เป็นทุกข์เพราะเงินไม่สามารถตอบแทนสิ่งเหล่านั้นได้หมด

บางที “ความสุข” ง่ายๆ ของคนเล็กๆ อาจไม่ใช่ต้องอยู่ในบรรยากาศหรูหรา ล้อมรอบไปด้วยผู้คนแต่งตัวสวยงาม เดินประชันขันแข่ง มีเพลงไพเราะคอยขับกล่อม หรือมีเงินทองให้ใช้ไม่อั้น

โลกแห่งความเป็นจริงที่ต้องแข่งขันแก่งแย่งกันอย่างดุเดือด ใครเจนสนามผ่านชีวิตการต่อสู้ด้วยเม็ดเหงื่อ ปากกัดตีนถีบ คนนั้นก็จะมีภูมิต้านทานการใช้ชีวิตที่แกร่งกว่า

ความสุขอาจอยู่ที่ว่า เราอยู่กับของเล็กๆ นั้นได้เบิกบานแค่ไหน คนคนนั้นพร้อมเป็นกำลังใจต่อสู้กับอุปสรรคจนตายจากกันหรือไม่ กระทั่งบางทีการต้องผจญทุกข์ด้วยกันกับชะตาชีวิตเลือกไม่ได้ ก็เป็นสุขอย่างหนึ่งที่ได้เห็นคุณค่าของคน เพื่อน ครอบครัวเคียงข้างเรา

ทุกคนต่างเจอปัญหาอยู่ทุกวัน ไม่ว่าปัญหาหนัก เรื่องจุกจิกกวนใจ ปัญหาที่เราสร้างขึ้น หรือไม่ได้สร้างเอง กระทั่งเรื่องที่ไม่เป็นปัญหา แต่เอาเป็นปัญหาเสียเอง เรื่อยไปถึงเพื่อนสนิทเอาเรื่องมาปรึกษาให้หนักใจขึ้นอีก

ถ้าใช้สติแยกแยะจริงๆ ก็จะเหลือ “ปัญหาของเรา” เท่านั้นที่ต้องแก้ด้วยตัวเราเอง

ไม่ว่าปัญหานั้นจะใหญ่แค่ไหน ก็ต้องคิดว่านั่นไม่ใช่ปัญหา แค่เป็นเรื่องที่ต้องเผชิญกับมัน เพราะแม้ว่าวันนี้เราจะวิ่งหนีปัญหานั้นได้ แต่วันข้างหน้ามันก็รอให้เราแก้อยู่วันยังค่ำ

แน่นอนบางปัญหาอาจใช้เวลาเป็นตัวคลี่คลาย แต่อีกหลายปัญหาถ้าปล่อยค้างคาก็พอกพูนซับซ้อนเป็นลิงแก้แห ทางหนึ่งเราต้องยอมรับความจริงแล้ววิ่งชน สู้กับปัญหาให้รู้แล้วรู้รอด

ฝึกแก้ปัญหาให้เด็ดขาด รับกับวันข้างหน้าที่ต้องเติบใหญ่มีภาระความรับผิดชอบมากขึ้น ต้องเจอกับปัญหาสารพัดรูปแบบ คนเป็น “ผู้นำ” ได้ดี นอกจากมีวิสัยทัศน์ วางองค์กรไปข้างหน้า ยังต้องมีความสามารถแก้ปัญหาที่ท้าทายอยู่ทุกนาที

หากปัญหานั้นสาหัสจนเหลืออด ไม่ไหวจะเคลียร์ ก็ให้คิดเสียว่าเรายังมีโอกาสที่ดีกว่าหลายคน ไม่ต้องอื่นไกล รอบตัวเราที่พบเห็นคนด้อยโอกาส คนพิการมากมายที่เพียรพยายามต่อสู้ชีวิต

“เขาทำได้ แล้วทำไมเราจะทำไม่ได้ล่ะ”

“เขาสู้ชีวิต แล้วทำไมเราจะสู้ไม่ได้ จะไปย่อท้อทำไม”

ให้ประโยคนี้มันก้องอยู่ในหู ยามที่เราท้อถึงขีดสุด

เราๆ ท่านๆ ต่างมีอวัยวะครบ 32 แต่คนพิการนี่ซิ ตาบอด แขนขาด ขาขาดสองข้าง หูหนวก ยังไม่ยอมแพ้ในชะตาชีวิต หลายคนกลับรังสรรค์ผลงานที่น่าทึ่งมากมายผ่านภาพเขียน เสียงดนตรี นักประดิษฐ์ เป็นนักกีฬาระดับโลก กลายเป็นแบบอย่าง “คนจริง” ไม่เฉพาะผู้พิการด้วยกัน แต่คนปกติทั่วไปเห็นแล้วยังต้องอาย

คนพิการหัวใจสิงห์เหล่านี้มีให้เห็นผ่านรายการสารคดีโทรทัศน์ นำเสนอภาพ “ชีวิตคนเล็ก” ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สร้างกำลังใจมหาศาลให้กับผู้ชม

ยิ่งได้ดู “กีฬาพาราลิมปิก” มหกรรมการแข่งขันกีฬาของคนพิการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ยิ่งสร้างพลังฮึดให้ต่อสู้กับทุกปัญหา

นี่ไม่ใช่กีฬาของคนพิการที่บางคนดูแล้วหัวเราะ ขบขัน ถ้าเก็บไปฉุกคิดแล้ว มันให้พลังด้านบวกกับคนที่สิ้นหวังอยู่

ขนาดเราคนปกติจะฝึกเป็นนักกีฬายังไม่ไหว เพราะใจไม่แกร่ง ไม่มีระเบียบในชีวิต จะวิ่ง ว่ายน้ำ สักพักก็ล้มความคิดเอาดื้อๆ และก็บ่นไม่เอาแล้ว เหนื่อย หายใจไม่ทัน ขาไม่มีแรง แต่คนพิการเหล่านี้ไม่มีคำว่าแพ้ แรงขับของเขามากล้นที่ต้องเอาชนะกับอุปสรรค ทุกนาทีเต็มไปด้วยความมุมานะมากกว่าคนปกติหลายเท่า

นักกีฬาพาราลิมปิกใจสู้ขั้นเทพ ทั้งต้องต่อสู้คัดเป็นตัวแทนประเทศ เมื่อเอาชนะได้ต้องแข่งกับสุดยอดของแต่ละประเทศอีก

“สมชาย ดวงแก้ว” นักว่ายน้ำพิการแขนขาดสองข้าง มีเพียงขาข้างเดียว สามารถพิชิตเหรียญทองและเหรียญเงินในกีฬาพาราลิมปิกเมื่อหลายปีก่อน เป็นตัวอย่างของ “นักสู้” ที่กลายเป็นฮีโร่ให้กับคนไทยทั้งชาติ คงทำให้หลายคนที่ท้อแท้กลับมาคิดใหม่กับตัวเองได้บ้าง

“บางคนคิดฝัน แต่ไม่ลงมือทำ ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ... คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นได้”

คำกล่าวของสมชายสั้นๆ แต่เป็นหลักปรัชญาง่ายๆ เพราะทุกวันนี้มีแต่คนฝันมากมาย อยากเป็นนั่นเป็นนี่ แต่มีกี่คนที่ทำฝันให้เป็นจริง ไม่มีความสำเร็จไหนได้มาฟรีๆ ต้องแลกกับการเหนื่อยยากและความอดทน

สู้เว้ย... แค่แวบหนึ่งที่ได้คิด ก็ช่วยสร้างพลังให้เราขึ้นมาได้บ้าง...