หลังจากค่ำคืนนั้น...

โดย...ปณิตัส

โชเซฟ ไวส์มัน (อูโก เลอแวร์กเดซ) อายุเพียง 11 ขวบ...

ทุกๆ เช้า เขาจะต้องเดินไปโรงเรียน โดยมีดวงดาวสีเหลืองปักติดอยู่บนหน้าอกเสื้อด้านซ้าย แต่โชเซฟก็เดินโอ้เอ้ไปมา แวะเที่ยวนั่นเที่ยวนี่ แม้จะเป็นที่ที่ห้ามเข้า

นั่นคือชีวิตที่โชเซฟและเพื่อนๆ เด็กนักเรียนยิวด้วยกันพยายามสุดๆ ที่จะมีความสุขเล็กๆ น้อยๆ ณ วันที่กองทัพนาซีของ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ (อูโด เชนค์) เข้ายึดครองกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศสได้เป็นผลสำเร็จ

เช่นเดียวกับชีวิตที่บ้านของเด็กน้อยแต่ละคน ที่อาศัยอยู่ในตรอกเล็กๆ ย่านมงต์มาร์ตร์ ที่มีชีวิตเรื่อยๆ ไปตามครรลองของครอบครัวที่แสนสุข – อย่างน้อยพวกเขาก็เชื่อว่าชีวิตกำลังมีความสุข และน่าจะสุขตลอดไป แม้จะมีผู้รุกรานย่างกรายเข้ามาตีตราแบ่งแยกชาวยิวออกจากฝรั่งเศสที่นับถือศาสนาอื่น

ทว่า หลังจากวันที่ 16 ก.ค. 1942 ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ความสุขในชีวิตกลายเป็นล้มครืนชั่วข้ามคืนเดียว...

หลังค่ำคืนสุดโกลาหลแบบไม่ทันได้ตั้งเนื้อตั้งตัว ชาวยิวทั้งหมดถูกไล่ออกจากบ้านพักอาศัย ไปรวมตัวกันอยู่ที่สนามแข่งจักรยาน เวโลโดรม ดิแวร์ ที่ใช้แข่งจักรยานในช่วงหน้าหนาว

เวโลโดรมอันกว้างขวาง อัดแน่นไปด้วยประชากรยิวหลายหมื่นคนทั่วปารีส ไม่มีทั้งอาหารและน้ำให้รับประทาน แต่อย่างไรก็ตาม เด็กๆ ยังคงสนุกสนานไปตามประสา ครอบครัวเล็กๆ ของ โชเซฟ ไวส์มัน ซึ่งมีพ่อ ชมูเอล ไวส์มัน (กาด เอลมาเลห์) แม่ ซูรา ไวส์มัน (ราฟาแอลล์ อโกเก้) และพี่สาวอีก 2 คน รวมทั้งเพื่อนบ้านอย่าง เบลลา ซี้กแลร์ก (ซิลวี เตสตูด์) กับลูกชาย 2 คน คนโตซีมง ซี้กแลร์ก (โอลิวิเยร์ ไซวี) กับลูกชายน่ารักน่าชังตัวน้อย โนเอ ซี้กแลร์ก (คู่แฝด มาตีเยอ และโรแม็ง ดิ กงเชตโต ผลัดกันเล่น) ยังคงมีมุขตลกขำๆ หยอกล้อกันในช่วงเวลาอันยากลำบาก

บรรดาพยาบาลและนักดับเพลิงชาวคริสต์โปรเตสแตนต์ในปารีส ที่มาช่วยกันดูแลค่ายกักกันชั่วคราว พยายามหาอาหารเล็กๆ น้อยๆ รวมทั้งจัดการน้ำท่า และช่วยเหลืออย่างมีมนุษยธรรมมากที่สุดเท่าที่จะมากได้

พยาบาลสาวโปรเตสแตนต์ อานแน็ตต์ โมโนด (เมลานี โลรองต์) ที่มาร่วมงานกับหมอยิวในค่ายกักกัน ดร.ชีนโบม (ฌอง เรอโน) “อิน” กับการช่วยเหลือยิวมากกว่าใคร โดยเฉพาะการดูแลเด็กๆ ในค่ายกักกันที่ล้มป่วย เธอผูกพันกับเด็กๆ และพยายามทุกทางที่จะสร้างความสุขสนุกสนานให้เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่หม่นเศร้า ไม่รู้ว่าอนาคตจะเดินไปทางใด – แต่ก็ไม่มีใครทำอะไรได้มากมายนักในการต่อกรกับเผด็จการอันโหดร้าย

ครอบครัวยิวถูกส่งออกจากสนามเวโลโดรมไปยัง กอมป์ เดอ โบน ในเมืองลัวเครต์ ค่ายกักกันอีกแห่ง ก่อนที่จะแยกหญิง ชาย และเด็กออกจากกัน และ “ส่งต่อ” ไปยังค่ายกักกันที่โหดร้ายกว่าในยุโรปตะวันออก

ขณะที่ อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ กำลังจัดปาร์ตี้ ดื่มกินอย่างสำราญกับชู้รัก เอวา บราวน์ และหลานสาวคนสนิท เกลี่ บนระเบียงบ้านพักส่วนตัวที่มีวิวแสนสวยท่ามกลางขุนเขา ชาวยิวจำนวนหนึ่งจากปารีสเบียดเสียดกันอย่างอุดอู้ อาหารการกินมีเพียงขนมปังแห้งๆ แข็งๆ

ผลงานเรื่องที่ 2 ของผู้กำกับหญิง โรสเซอลีน บอสช์ ซึ่งโด่งดังมาจากงานเขียนบทในเรื่อง 1492 : Conquest of Paradise เน้นไปที่เรื่องราวของครอบครัว โชเซฟ ไวส์มัน เด็กชายที่ต้องพลัดพรากจากครอบครัวด้วยวัยเพียง 11 ขวบ เคราะห์ดีที่เขากล้าพอที่จะมุดรั้วหนีชะตากรรมที่มองไม่เห็นข้างหน้า หลังถูกแยกจากอกมารดาที่ค่ายกักกัน ทำให้เป็นหนึ่งในยิวผู้รอดชีวิตจากสงคราม (โชเซฟตัวจริงยังมาร่วมแสดงเป็นชายชราในเรื่องด้วย)

La Rafle ไม่ได้แตกต่างจากหนังสงครามโลกครั้งที่ 2 เรื่องอื่นๆ ที่ถ่ายทอดความโหดร้ายของสงคราม และการตกเป็นเหยื่อของชาวยิวในห้วงประวัติศาสตร์เมื่อเกือบศตวรรษก่อน

ผู้กำกับหญิงไม่เน้นถ่ายทอดความรุนแรงบนแผ่นฟิล์ม ทว่าเน้นให้เห็นความสัมพันธ์ระหว่างชาวยิวและชาวบ้านศาสนาอื่นๆ ในสังคมกรุงปารีส พวกเขาล้วนเป็นหนึ่งเดียวกัน และสิ่งนี้แสดงให้เห็นเมื่อถึงวันที่ภัยมาเยือน

หนังเน้นคำพูดที่เสียดแทง แสลงอารมณ์ ตามแนวทางหนังฝรั่งเศสแท้ – ฉากเด่นสะเทือนอารมณ์สุดๆ เมื่อเด็กน้อยทั้งหลายต้องเรียงแถวกันเช็กชื่อขึ้นรถไฟ โดยบอกว่าจะพาไปหาแม่ หนูน้อยโนเอวิ่งกอดตุ๊กตาหมีไปถึงรถเป็นคนแรก เด็กๆ หลายคนยังไม่รู้ประสีประสา แม้กระทั่งชื่อนามสกุลตัวเอง และชื่อนามสกุลพ่อแม่

แม้พวกเขาจะรอดชีวิตกลับมา ชิ้นส่วนต่างๆ ที่กระจัดกระจายในช่วงเวลาอันโหดร้าย ไม่มีทางประกอบคืนได้เหมือนเดิม...

&<2288;