ลี้ลับ

ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ เป็นคำพูดที่เป็นได้ทั้งการปลอบใจและไร้คำตอบ

โดย...ปู โลกเบี้ยว

ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ เป็นคำพูดที่เป็นได้ทั้งการปลอบใจและไร้คำตอบ เวลาที่เราได้เจอกับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ หรือไม่สามารถที่จะหาคำตอบได้

ถือเป็นธรรมเนียมในการที่จะเปิดกล้องเดินเรื่องละคร ภาพยนตร์ หรือกระทำการใดๆ ก็ตาม ต้องมีการบวงสรวงต่อเทวดาฟ้าดิน ครูบาอาจารย์เสมอ

ตอนที่เล่นละครธิดาวานรภาค 2 ที่ผ่านมา มีการถ่ายทำในป่าเป็นส่วนใหญ่ เรื่องราวก็เกี่ยวกับเจ้าพ่อเจ้าแม่ ประกอบกับมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นในกองถ่ายบ่อยๆ อย่างน้องเชนผิดคิวจมูกแตกงี้ หรือแรงสุดจนต้องปิดกล้องไปเลย ก็เพราะน้องเอมี่ นางเอกของเรื่องประสบอุบัติเหตุรถคว่ำจำเป็นต้องจบไปแบบดื้อๆ ซะงั้น มาภาค 3จึงมิรอช้ารีบทำการบวงสรวงทันที โดยมีท่านเจ้าคุณพระพรหมเมธี วัดสัมพันธวงศารามวรวิหาร มาทำพิธีให้ เพราะตอนนี้ก็มีการถ่ายทำกันในป่า มีเมืองสมมติเมืองแม่ม่ายเพิ่มขึ้นมาอีก และกำลังออกอากาศอยู่ทางช่อง 7 ทุกวันตอนเย็นๆ

เรื่องของป่าเขานี่น่ากลัวลึกลับอยู่นะ ดูซิ ฮ.ตกไปกี่ลำ เวลาคนหายเข้าป่าไปก็มักจะหากันไม่เจอ พวกชาวบ้านมักจะพร่ำสอนว่าห้ามลบหลู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ต้องจุดธูปเซ่นไหว้เจ้าป่าเจ้าเขา เพราะในป่ามักมีอาถรรพ์ ปูดูข่าวแล้วทำให้นึกถึงตัวเองตอนที่หลงอยู่ในป่า ปูน่ะโชคดีขนาดไหนที่หลงป่าแล้วถูกค้นพบ เพื่อน แหม่ม จินตหรา ก็ไปบนบานเจ้าป่าไว้เหมือนกันตอนที่ปูหลงป่าน่ะ

สงสารและเห็นใจเจ้าหน้าที่ทหารที่เขาไปช่วยรับศพเพื่อนกลับบ้านมากๆ เลย ทางเครื่องบินก็เจอหุบผาลมดูดเหมือนตอนที่เขาไปช่วยปูเลย พอจะเอา ฮ.ลง ก็เจอแรงลมปะทะ ลงไม่ได้เพราะมีตอไม้ ที่ต้องใช้ ฮ.เล็ก เพราะต้องคอยหลบเมฆหมอกเพราะมีสภาพอากาศเลวร้าย พวกที่เดินเท้าเข้าไปก็เจอทางลาดชันลื่น ตามเนื้อตามตัวก็ลายเชียวเพราะโดนหนามไผ่ ยังต้องแบกศพเพื่อนทหารอีก แต่ด้วยแรงฮึดสู้ที่ต้องช่วยเพื่อนและพากลับบ้านให้ได้ “ช่วยกันนะ ไปกันให้ได้นะ ต้องกลับบ้านให้ได้ ลูกเมียรออยู่” พวกเขาต้องคุยกับศพเป็นกำลังใจ ดูแล้วน้ำตาไหลไม่หยุดเลยล่ะ

เรื่องไม่เชื่ออย่าลบหลู่ หรือเหตุการณ์ที่ไร้คำตอบแบบพื้นๆ ที่เราเคยเจอกันบ่อยๆ ก็อย่างพวกโดนผีเข้า

น้องช้างอยู่คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ประธานชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม นำน้องๆ คณะเข้าป่าที่ระนอง ไปทำกิจกรรมตลอด เพราะเรียนที่มหาวิทยาลัยรามคำแหงมาสิบกว่าปีแล้ว

ปูงง ถามว่า เฮ้ย! เขาให้เรียน 8 ปี ไม่ใช่เหรอ น้องมันบอกว่า อ๋อ! พี่ก็สมัครเข้าไปใหม่ซิ ไม่เห็นยาก แล้วเรียนมันไปเรื่อยๆ ดูดู๊

พาน้องๆ ทำกิจกรรมอาสาทำงานเพื่อสังคม ฝึกความรับผิดชอบ เพื่อเรียนรู้การใช้ชีวิตร่วมกัน หันมาสนใจธรรมชาติและรักษาสิ่งแวดล้อม แล้วก็เกิดเหตุการณ์เหนือการควบคุมจนได้ เมื่อมีน้องสองสามคนเกิดอาการช็อกขึ้นมาเฉยๆ ชักตาตั้งจะกัดลิ้นตัวเองซะงั้น ไม่ได้เป็นคนเดียวนะ เป็นกันสองสามคนแน่ะ เจ้าหน้าที่ป่าไม้บอก เมาหรือป่าว? สงสัยไปปัสสาวะส่งเดช? เพราะแถวนั้นมีศาล มีต้นไทร ส่งโรงพยาบาลแทบไม่ทัน

แต่พอถึงโรงพยาบาล อยู่ๆ น้องก็หาย เพียงแค่นางพยาบาลบอกให้นมหวานๆ น้องดื่มหน่อยซิ หายซะเฉยๆ พยาบาลบอกว่าน้องๆ พวกนี้ขาดน้ำตาล ต้องกินของหวานๆ...ซะอย่างงั้น

อีกเหตุการณ์ที่ห้างใหญ่ใจกลางเมือง น้องแก้วเล่าให้ฟังอย่างตื่นเต้นว่า อยู่ๆ พนักงานของห้างคนหนึ่งก็นั่งร้องไห้ ร้องไม่หยุด อีกคนท้องอยู่ด้วยนะ ก็ชักตาตั้งเหงื่อแตกพลั่กขึ้นมาเฉยๆ พนักงานที่กำลังมุงดูอยู่ก็ชักตาม อีกสองคนดิ้นกัดลิ้นตัวเองเหมือนเป็นลมชักอย่างงั้นแหละ

จนต้องไปตามอาจารย์ที่รู้พิธีไสยศาสตร์มาทำพิธีไล่ และคุยกับพวกเขาว่าเป็นอะไร ทำไมถึงร้องไห้ไม่หยุด พออาจารย์มาทำพิธีไล่สิ่งที่มองไม่เห็นบอกว่าลิฟต์ที่พนักงานใช้อ่ะเป็นทางผีผ่าน เอาเข้าไป??? เหตุการณ์ก็สงบลง ผู้คนที่ไม่เชื่อแต่ไม่ลบหลู่ก็เมาท์กันว่าน่าจะเป็นเรื่องของอุปทานหมู่มากกว่าถ้าถามปู ปูว่าน้องเขามีปัญหาทางบ้านอยู่หรือเปล่า เขาแอบร้องไห้อยู่ดีๆ ดันมีคนเห็น หยุดไม่ได้ ไม่รู้จะทำไงเลยร้องมันต่อ ส่วนคนท้องอ่ะเป็นอาการเหนื่อยหรือแพ้ท้องหรือเปล่า อิอิ (ปูอาจจะมองโลกในแง่ร้ายก็ได้นะ)

ยังไม่จบค่ะ อีกสัปดาห์ต่อมาเอาอีกแล้ว ก๊วนเดิม ยกเว้นคนท้อง อยู่ๆ ก็พาเหรดกันชักต่อหน้าผู้จัดการเลย คราวนี้ก็ไปตามพระอาจารย์มาปัดเป่ารังควานอีกแล้ว แต่มันทะแม่งๆ ยังไงไม่รู้ เพราะชักๆ อยู่พออาจารย์ไสยศาสตร์มาขู่ว่า “มรึงเป็นใคร ถ้าไม่หยุดกรูจะตัดหัวมรึงทิ้งนะ”

พาเหรดชักก็พร้อมใจกันหยุดทันที แล้วอาจารย์ก็บอกว่าให้ไปเช่าหลวงปู่อะไรของแกสักอย่างนี้แหละ มาช่วยปกปักรักษาพวกพนักงานซะ ไงล่ะตรูว่าแล้ว

เป็นปูนะปูจะบอกว่า ถ้าขืนชักกันบ่อยๆ คงได้ไล่ออกไปเลย เพราะเดี๋ยวลูกค้าจะตื่นตระหนกอ่ะ ดูซิยังจะกล้าชักกันอีกมั้ย สิ่งลี้ลับมีจริง ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ แต่ถ้ามีลับลมคมในหรือหลอนกันไปเองละก็ อย่าทำให้คนอื่นเขามาเดือดร้อนด้วยเลยนะ