เริ่มต้นสร้างความดีให้กับชีวิตในเทศกาลเข้าพรรษาปี’54 (ตอน ๒)

ปุจฉา : กราบนมัสการพระอาจารย์อารยะวังโส เพื่อขอธัมมานุสติ

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ปุจฉา : กราบนมัสการพระอาจารย์อารยะวังโส เพื่อขอธัมมานุสติ เนื่องในเทศกาลเข้าพรรษาปี ๒๕๕๔ เพื่อชีวิตที่ดี...มีความสงบสุขสืบต่อไป

กราบนมัสการค่ะ

รจนา

วิสัชนา : มุ่งเน้นการประพฤติพรหมจรรย์ และการเสริมสร้างศรัทธาให้ยิ่งขึ้นในทุกๆ ฝ่าย เช่น การใช้เวลาในห้วงกาลพรรษาเล่าเรียนปริยัติธรรม มีการบอกและการเรียนสาธยายโดยความเคารพ แต่ให้พึงระวังอย่าไปกระทบกระทั่งแก่ภิกษุที่เจริญสมณธรรม เรียกเป็นภาษาบาลีว่า ภิกษุอยู่ในปธานฆระ ที่สำคัญของการอยู่จำพรรษาของพระสงฆ์นั้น มักจะใช้โอกาสนี้เข้าหาครูบาอาจารย์ เพื่อจะได้ฟังธรรมคำสั่งสอน ติดค้างข้องใจในหัวข้อธรรมใดๆ ก็จะได้เรียนถามครูบาอาจารย์ ตลอดจนถึงสหธรรมิกผู้รู้ทั้งหลาย เรียกว่าพึงทำธรรมสวนะให้มั่นคง เพื่อไม่ทำให้การบรรพชาอุปสมบทเป็นหมันหรือไร้ประโยชน์ และจะได้รับนิสัยจากครูบาอาจารย์ อันถูกต้องตรงตามพระธรรมวินัยในฐานะพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา เพื่อการสืบอายุพระพุทธศาสนาให้ดำรงอยู่ได้สืบต่อไป หากมีกำลังพอที่จะประพฤติปฏิบัติอย่างเข้มข้นอุกฤษฏ์ได้ ก็ให้สมาทานธุดงควัตร ซึ่งมีทั้งสิ้น ๑๓ ข้อ เพื่อการขัดเกลากิเลส ส่งเสริมความมักน้อย สันโดษ ได้แก่

ถือใช้แต่ผ้าบังสุกุล

ถือใช้ผ้าเพียง ๓ ผืน

ถือเที่ยวบิณฑบาตเป็นประจำ

ถือฉันมื้อเดียว

ถือฉันเฉพาะในบาตร

ถือลงมือฉันแล้วไม่ยอมรับเพิ่ม

ถืออยู่ป่า

ถืออยู่โคนไม้

ถืออยู่กลางแจ้ง (ในพรรษาห้ามถือ)

ถืออยู่ป่าช้า

ถืออยู่ในที่แล้วแต่เขาจัดให้

ถือยืน เดิน นั่ง ไม่นอน ที่เรียกกันว่า เนสัชชิกังคัง

ในการทำกติกาต่อกันระหว่างพระสงฆ์ที่จำพรรษาอยู่ร่วมกัน ก็เพื่อการสงเคราะห์ต่อกัน ...ในประโยชน์และความสุข ซึ่งจะต้องถูกต้องตรงตามพระธรรมวินัย ไม่ใช่มานั่งนึกคิดตั้งกฎกันเองจนกลายเป็นเถรเดียรถี อลัชชี ทำลายพระศาสนาอย่างที่มีข่าวถึงข้อวัตรประหลาดๆ ของบางสำนัก เช่น การถือปิดปาก ไม่พูดคุยกันโดยธรรมตามควรเพื่อการสงเคราะห์ต่อกัน ซึ่งเรียกว่าเป็น อธัมมิกวัตร โดยห้ามกันว่าอย่าบอกบาลี อย่าเรียนบาลี อย่าสาธยาย อย่าให้นิสัย อย่าทำธรรมสวนะ ด้วยว่าเป็นการเนิ่นช้า แม้แต่การบังคับไม่ให้ถือธุดงควัตรทั้ง ๑๓ หรืออย่าสำเร็จการนอน ก็เป็นอธัมมิกวัตร ...หากภิกษุองค์ใดถือประพฤติ ก็ต้องอาบัติทุกกฎ ดังเช่นมักจะมีการถือไม่พูดกัน หรือมูควัตร ก็ต้องอาบัติทุกกฎ มิใช่คำสั่งสอนในพระพุทธศาสนา พระพุทธศาสนาของเราสอนให้รู้จักพูด ...โดยรู้จักคิดพินิจพิจารณาก่อนจะพูด เพื่อพูดกล่าวกันอย่างมีประโยชน์โดยธรรม การถือการไม่พูดกันนั้น ท่านกล่าวว่า หากไม่จำเป็น...ไม่เป็นสาระธรรมใดๆ ก็พึงตั้งความสำรวมในการพูด มีสติปัญญากำกับรู้อยู่ทุกขณะว่า หากจะพูดจากันนั้นต้องเป็นไปตามหลักกถาวัตถุ ๑๐ ประการ ได้แก่

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้