ตกแล้วตกอีก

เมื่อคืนวันเสาร์ นั่งชมรายการข่าวถึงกรณีที่ชาวบ้าน จ.สมุทรสาคร ที่ต่อต้านท่าเรือขนย้ายถ่านหินบริเวณแม่น้ำท่าจีน

ซึ่งการขนส่งถ่านหิน การใช้ถ่านหินก็ส่งผลกระทบต่อสภาพแวดล้อมโดยรอบ เถ้าฝุ่นละออง ควันไฟ กำลังปลิวไปตกเรือกสวนไร่น่า ตกใส่บ้าน คนโดนเข้าก็เกิดอาการคัน เป็นผลกระทบที่ผู้ดำเนินการก็ไม่ค่อยจะรับผิดชอบต่อคนในพื้นที่เท่าไหร่

พูดถึงนโยบายด้านพลังงาน ไม่ว่าจะเป็นพลังงานถ่านหิน ซึ่งไทยมีใช้แล้ว หรือจะเป็นพลังงานนิวเคลียร์ที่ไทยยังไม่มีใช้ ถือว่าไทยสอบตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า สำหรับรัฐบาลไทยแทบจะทุกชุด ที่ไม่มีการทำความเข้าใจต่อสาธารณชนถึงที่มาที่ไปว่าเพราะอะไรเราต้องมีความจำเป็นที่จะใช้ถ่านหิน หรือนิวเคลียร์ การทำงานของรัฐบาลไทยเชื่องช้าเกินไป และไม่เข้าถึง “ใจ” ของประชาชนส่วนรวม โดยเฉพาะคนในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบ

หนำซ้ำ จากกรณีท่าเทียบเรือขนส่งถ่านหินที่ จ.สมุทรสาคร นั้น ยิ่งกลายเป็นการสร้างภาพซ้ำเติมให้คนหวาดกลัวถ่านหินมากขึ้นไปอีก ทั้งๆ ที่ในหลายประเทศทั่วโลกก็ใช้ถ่านหินกันมาก แต่ทว่าระบบป้องกันและความรับผิดชอบต่อท้องถิ่นก็จะต้องได้รับการจัดการอย่างมีประสิทธิภาพไปด้วย

อยากให้ดูจีนเป็นตัวอย่าง จีนเป็นประเทศที่ใช้พลังงานถ่านหินมากเป็นอันดับต้นๆ ของโลก และยังใช้พลังงานนิวเคลียร์ และเป็นผู้ส่งออกเทคโนโลยีพลังงานนิวเคลียร์อีกด้วย แต่ในทุกวันนี้จีนเริ่มหันไปพัฒนาเทคโนโลยีพลังงานหมุนเวียน ซึ่งเป็นพลังงานสะอาดมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการใช้พลังงานสุริยะหรือพลังงานกังหันลม

ซึ่งประโยชน์ด้านหนึ่งของการพัฒนาเทคโนโลยีพลังงานหมุนเวียนของจีนนั้น ในด้านหนึ่งก็คือการพัฒนาเพื่อลดแรงปะทะจากสาธารณชนไปในตัวด้วย หลังจากที่กระแสต่อต้านนิวเคลียร์รุนแรงไปทั่วโลกภายหลังวิกฤตโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกุชิมา ไดอิชิ ในญี่ปุ่น

ส่วนไทยนอกเหนือจากการใช้พลังงานหมุนเวียนในบ้านเรายังไม่ชัดเจนแล้ว หนำซ้ำ การสร้างความเข้าใจกับสาธารณชนต่อการใช้พลังงานถ่านหินและนิวเคลียร์นั้นยังถือว่าสอบตกซ้ำชั้นครั้งแล้วครั้งเล่าเสียด้วย