นิคมอุตสาหกรรมที่แปรสภาพแล้ว

โดย กริช อื้งวิฑูรย์สถิตย์

ผมฉั่วหัวเรื่องนี้ หลายท่านคงจะงงงวยว่าผมกำลังหมายถึงอะไร และทำไมนิคมอุตสาหกรรมถึงได้แปรสภาพแล้ว ในโลกนี้มีอย่างนี้จริงเหรอ จริงครับ ที่นครย่างกุ้งนี่แหละครับ ที่นี่ในอดีตนิคมอุตสาหกรรมเหล่านี้เคยเป็นนิคมอุตสาหกรรมที่มีการใช้งานอยู่

แต่ว่าปัจจุบันนี้ ไม่มีการดูแล และไม่ได้มีนิติบุคคลเข้ามาจัดการเหมือนประเทศอื่นๆกัน จึงได้แปรเปลี่ยนสภาพจากนิคมอุตสาหกรรมไปเป็นอย่างอื่นไปหมดแล้ว

นิคมฯแรกที่ผมจะกล่าวถึงคือที่นิคมอุตสาหกรรมต่าเกต้า ที่นี้ในอดีตจะอยู่ห่างไกลความเจริญพอควร แต่ปัจจุบันนี้เพียงแค่ห้า-หกปี เมืองได้ขยายตัวออกไปมาก ทำให้ที่นี่กลายเป็นอยู่ในเขตเมืองไปเสียแล้ว นิคมฯนี้ถ้าใครเคยเดินทางไปนครย่างกุ้งบ่อยๆ จะรู้จักดี

นิคมฯแห่งนี้ตั้งอยู่ที่บนถนนเอย่าวุ่นลัน ซึ่งเป็นถนนสายเดียวกับถนนวิสานายาลันที่สิ้นสุดที่หน้าสนามกีฬาตูวันน่า พอเลยมาก็จะเป็นถนนเอย่าวุ่นลันแล้วครับ ทางแยกที่ตัดกับถนนต่าเกต้า ถ้ามาจากในเมืองโดยข้ามสะพานมหาบันดูล่ามา ก่อนถึงสี่แยก ด้านซ้ายมือจะเป็นห้างสรรพสินค้า Capital ตั้งอยู่ตรงสี่แยก ด้านขวามือจะมีปั๊มน้ำมันตั้งอยู่ เลยสี่แยกหรือเลยห้างสรรพสินค้าไปสักยี่สิบเมตรด้านซ้ายมือจะมีร้านกาแฟที่ในยุคห้า-หกปีก่อนจะทันสมัยที่สุดในเขตนี้

ที่นี่มีขายอาหารเช้า ขนมเค็ก ชากาแฟขาย ชื่อร้าน “เชวปะสุ่น” ที่แปลว่า กุ้งทอง นั่นแหละครับ ให้ท่านมองไปฝั่งตรงข้าม จะเห็นป้ายเล็กๆ ที่ถ้าไม่สังเกตุดีๆก็จะมองไม่เห็น เป็นป้ายบอกว่า “นิคมอุตสาหกรรมต่าเกต้า” พอเข้าไปในซอย ทั้งพื้นที่ก็จะเห็นโรงงานบางส่วน บางส่วนจะเป็นออฟฟิต คอนโดมิเนียม บ้านคนทั่วไปแล้วครับ ซึ่งที่ผมได้เกริ่นใว้ว่าไม่มีสภาพของนิคมอุตสาหกรรมแล้วละครับ

เหตุเพราะว่าพื้นที่ภายในนิคมอุตสาหกรรมในอดีตนั้น ตัดแบ่งเป็นผืนเล็กเกินไป ทำให้ไม่เพียงพอที่จะสร้างโรงงานใหญ่ๆได้ อีกเหตุผลหนึ่ง คือ ไม่มีนิติบุคคลเข้ามาดูแล พอมีการเปลี่ยนมือ ก็กลายเป็นใครใคร่สร้างก็สร้าง ใครใคร่ปลูกก็ปลูก เลยกลายสภาพไปเรียบร้อยครับ

เมื่อเร็วๆนี้ ผมเองก็ได้ไปซื้อที่ดินที่เป็นโรงงานใว้แปลงหนึ่งที่นี่ เพื่อมาทำเป็นออฟฟิศแล้วครับ ที่กว้าง 30 เมตร ลึก 36 เมตร ราคาตกเกือบ 20 ล้านบาทเลยทีเดียวครับ แพงมากกกก

อีกนิคมอุตสาหกรรมหนึ่งที่กลายสภาพเช่นกัน คือที่ “นิคมอุตสาหกรรมต่องโอ๊กกะล่า” ที่ตั้งของออฟฟิศปัจจุบันของบริษัท EUI จำกัดของผมนี่แหละครับ ที่นี่ตั้งอยู่บนถนนวิสานายาลันเหมือนกัน แต่ไกลออกมาทางไปสนามบินและออกนอกเมือง แต่ยังไม่ถึงห้างกันดามาโฮลเซลส์ ห่างจากสนามกีฬาตูวันน่า ซึ่งเป็นสนามกีฬากลางของประเทศเมียนมา ประมาณ 2 สี่แยก

ที่นิคมฯนี้ในอดีตจะเป็นโกดังโรงไม้เป็นส่วนใหญ่ ที่ดินก็แบ่งออกเป็นแปลงเล็กๆ ไม่ใหญ่มาก แต่ละแปลงไม่ถึงหนึ่งเอเคอร์ อย่างที่โกดังที่ผมนำมาทำเป็นออฟฟิศ แค่ 24 เมตรคูณ 30 เมตรเท่านั้น ในอดีตราคาถูกมาก แต่ราคาปัจจุบันนี้มหาโหด แทบจะจับต้องไม่ได้เลย ทั้งๆที่อยู่นอกใจกลางเมือง

ถ้าจะเทียบกับกรุงเทพฯก็คงจะบอกว่าอยู่แถวๆดาวคะนองละครับ และที่ตั้งอยู่ในนิคมอุตสาหกรรมเก่า ซึ่งปัจจุบันนี้ได้แปรสภาพไปแล้ว เพราะในอดีตนิคมฯนี้เป็นที่ตั้งของโรงงานผลิตไม้แปรรูป ปัจจุบันนี้ภายในนิคมโรงงานไม้แปรรูปมีไม่ถึงสิบแห่งแล้ว ที่เหลือเปลี่ยนสภาพเป็นโกดังเก็บของ ออฟฟิต ไนท์คลับ อู่ซ่อมรถ เป็นต้น

ยังมีนิคมอุตสาหกรรมอื่นๆอีก 4-5 แห่ง ที่แปรสภาพไปแล้ว เช่นนิคมอุตสาหกรรมตงตะโก่ง นิคมอุตสาหกรรมเมียวตะโก่ง นิคมอุตสาหกรรมเมียวอ๊อกกะล่าเป็นต้น นิคมเหล่านี้ปัจจุบันนี้ไม่ได้ดำเนินการด้านอุตสาหกรรมแล้ว บางที่อาจจะมีเป็นโกดังมากกว่าที่พักอาศัย แต่บางที่ก็เป็นที่พักอาศัยและออฟฟิตมากกว่าโกดังไปแล้วครับ

และนิคมอุตสาหกรรมเก่าๆเหล่านี้ นับวันจะถูกความเจริญกลืนแปรสภาพไปหมด และนิคมอุตสาหกรรมใหม่ๆที่มีการจัดการที่ดี และสิ่งอำนวยความสะดวกที่ทันสมัย ก็จะเกิดขึ้นมาแทนที่ไป เป็นไปตามกาลเวลาครับ เกิดขึ้นและดับสูญเป็นไปตามธรรมชาติครับ