‘ความฝัน มิใช่เรื่องเล่นๆ’

โดย...เพียงออ วิไลย [email protected]

สีสันของบรรยากาศยามบ่ายวันนี้ใน “สวนมาโรนิเย-&*7560;&*7196;&*5768;&o0640; &*4277;&o0896;” บนถนน “แทฮักโน” ในปลายฤดูร้อนช่างน่าอบอุ่น เสียงตะโกนปนหัวเราะของเด็กนักเรียนมัธยมเกาหลีกลุ่มใหญ่ที่กำลังยืนถ่ายรูปเป็นที่ระลึกดังโหวกเหวกมาจากหน้าสวน... “เชกา” ละสายตาจากเด็กๆ แล้วพยายามมองหาเก้าอี้สนามสักตัวที่อยู่ใต้ร่มเงาของต้นมาโรนิเย... “เข้ากลางเดือน ต.ค.แล้ว ทำไมเกาหลีจึงยังร้อนได้ขนาดนี้นะ” เชกาคิด มือกระชับขวดน้ำมะนาวแช่เย็นที่เพิ่งซื้อมาจากซุ้มหน้าสวน หวังจะหาที่นั่งดื่มให้ชื่นใจ เก้าอี้ตัวที่ใกล้ที่สุดถูกครอบครองด้วยคุณป้าวัย 60 ปีเศษ นางกำลังนั่งเอนตัวโชว์พุงพลุ้ย มองดูโน่น-นี่อย่างสบายอารมณ์...ท่าทางของนางทำให้ “เชกา” ตกตะลึง แล้วสลัดความคิดที่จะนั่งบนเก้าอี้ใกล้ๆ กัน... “กรี๊ดดด...ชั้นจะไม่เป็นแบบนั้นๆๆ” – เชกา ร่ำร้องในใจ พลางเดินหนีมาอีกด้าน...

สวนตั้งชื่อตามต้นมาโรนิเย (Horse Chestnut) ที่ขึ้นอยู่มากในบริเวณนี้ เดิมทีเป็นที่ดินของ Seoul National University (SNU) แต่หลังจาก SNU ย้ายคณะส่วนใหญ่ไปอยู่ที่แคมปัส “ควานักซาน” ที่ตรงนี้จึงถูกปรับปรุงเป็นสวนสาธารณะ เส้นทางเดินไปด้านหลังสวนเป็นตึกหอพัก International House ซึ่งเป็นบ้านหลังแรกของนักเรียนทุนรัฐบาลเกาหลีที่เพิ่งเดินทางมาถึง... เชกาได้อาศัยอยู่ที่นี่ราว 1 ปี ก่อนที่จะปีกกล้าขาแข็ง บินออกไปหาที่พักใหม่ในย่านชุมชน... อนึ่ง นักเรียนทุนไม่ควรพักรวมกันเนื่องจากแทนที่จะได้ฝึกภาษาเกาหลีกลับเอาแต่ฟุดฟิดฟอไฟกันด้วยภาษาอังกฤษ

ในที่สุด เชกาได้ที่นั่งรอเพื่อนที่นัดกันไปเยี่ยมกองการศึกษานานาชาติเกาหลี ด้านหน้าที่นั่งเป็นเวทีกลางแจ้งที่เปิดโล่งให้ใครมาเปิดแสดงอะไร ได้ตามอัธยาศัย...สักพักก็มีศิลปินนิรนามแบกกีตาร์พร้อมแอมป์ขยายเสียงเดินดุ่มๆ มานั่งคนเดียวบนเวทีขั้นบันได ก่อนที่จะสร้างเซอร์ไพรส์ด้วยการร้องเพลงเกาหลีที่ไพเราะคลอเสียงกีต้าร์หวานซึ้งให้ฟัง... ช่วงเวลาเกือบ 1 ชั่วโมง ที่นั่งรอคุณเพื่อน ทำให้ได้มองเห็นภาพเกาหลีจากช่องว่างที่คู่ขนานของกาลเวลา ...

20 กว่าปีก่อน ตอนเลิกเรียนกลับหอ เราเคยได้วิ่งหลบระเบิดขวดและแก๊สน้ำตาบริเวณนี้อย่างเนืองๆ... บัดนี้ สังคมโดยรวมของเกาหลีดูผ่อนคลายและดื่มด่ำกับศิลปะและวัฒนธรรมมากขึ้น สำรวจดูโปรแกรมอีเวนต์ของกรุงโซลก็จัดกันทั้งปี สมกับเป็นเมือง Creative City ของ UNESCO กิจกรรมที่ไม่คิดว่าจะจัดเป็นเรื่องเป็นราวได้ ก็ยังกลายเป็นงานใหญ่จริงจัง เช่น งานแสดงทรง (และวิก) ผมนานาชาติ กางเต็นท์จัดกันกลางจัตุรัส City hall เลยค่ะ... ด้านริมคลองชองกเยชอนที่เลื่องชื่อ เป็นงานแสดงดนตรีเกาหลีดั้งเดิม อีกฝั่งเมืองก็มีการแสดงภาพวาดโบราณ ฯลฯ ...

การจัดการการท่องเที่ยวของเกาหลีมิได้จัดงานใหญ่โตในศูนย์ประชุมแล้วโหมประชาสัมพันธ์ขายตั๋วเครื่องบิน+โรงแรมราคาถูก 2-3 วัน ก็เลิกแบบบ้านเรา แต่เขาจัดเล็กๆ แต่
ต่อเนื่องให้ทั่วเมือง เป็นการบริหารบรรยากาศการท่องเที่ยวของเมืองในฝันที่มี Roadmap เป็นระบบ ซึ่งปัจจุบันนี้ นักเรียนเกาหลีส่วนใหญ่ได้รับการสอนให้รู้จักฝันอย่างมีวิสัยทัศน์และวางแผนชีวิตให้ไปให้ถึงฝั่งฝันนั้นเช่นกัน ...(ต่อฉบับหน้า)