บันทึก"เนย์ปิดอว์"

โดย...มิวโกโตะ

ปิดฉากอย่างเป็นทางการไปแล้ววานนี้ สำหรับมหกรรมกีฬาซีเกมส์ ครั้งที่ 27 หรือ “เนย์ปิดอว์เกมส์” ที่พม่าปัดฝุ่นจัดได้น่าชื่มชม หลังห่างเหินไปนานถึง 44 ปี และตลอด 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา เมืองหลวงแห่งนี้ก็เต็มไปด้วยความทรงจำ

เสน่ห์เมืองไทย (ประทับใจ)

นอกจากการครองเจ้าเหรียญทองแล้ว สิ่งที่ประทับใจในพม่าหนนี้ขอยกให้กับความพยายามในการใช้ภาษาไทยของเจ้าบ้านที่นี่

หากคนพม่าเห็นสัญลักษณ์ธงไตรรงค์เมื่อไหร่ เรามักได้ยินประโยค “สวัสดีครุบ” พร้อมรอยยิ้มที่ดูจริงใจอยู่เสมอๆ

มอง มอง กุ๊ อาสาสมัครท้องถิ่นที่กำลังศึกษาในย่างกุ้งบอกกับเราว่า ชื่นชอบทุกอย่างในความเป็นไทย และชอบฝึกภาษาไทย เพราะอยากไปเยี่ยมแดนสยามสักครั้ง

“คนไทยน่ารัก ชอบยิ้มและเข้ามาทักทาย เพื่อนของฉันเคยไปที่นั่น ทุกคนประทับใจกันมากๆ ฉันอยากไปบ้างค่ะ” สตาฟฟ์ซีเกมส์ กล่าว

เรื่องของอากาศถือเป็นอีกสิ่งสุดประทับใจในเมืองหลวงใหม่นี้ เพราะทุกวันในพม่ารู้สึกเหมือนได้สูดอากาศบริสุทธิ์สดชื่นๆ ตลอดเวลา

หัวใจไร้สปิริต (ผิดหวัง)

สิ่งที่น่าผิดหวังที่สุดของทัวร์นาเมนต์นี้ คือเรื่องของความแล้งน้ำใจนักกีฬา หลายสนาม หลากกีฬา ไม่ยอมรับคำตัดสิน จนเกิดการกระทบกระทั่ง คำพูดเหน็บแนม (บางทีคนละภาษาด้วยซ้ำ) บวกกับท่าทางยียวน พาให้เกิดภาพที่ไม่น่าดูหลายครั้ง เช่น ลุกฮือท้าทายชี้หน้าลักษณะหาเรื่อง ซึ่งสิ่งเหล่านี้หาใช่จุดประสงค์ของการแข่งกีฬา

ขณะเดียวกัน ผู้ตัดสินเองก็ควรมีส่วนรับผิดเช่นกัน เพราะบางครั้งการทำหน้าที่ก็ดูค้านสายตามากเกินไป ดังนั้นก่อนจะเรียกร้องให้นักกีฬายอมรับคำตัดสิน กรรมการทุกคนต่างควรให้เกียรติสำหรับความมุ่งมั่นในการฝึกซ้อมของผู้เข้าแข่งขันด้วย อย่าให้ลงเอยเหมือนที่ “แฝดน้อง” ภานุพันธ์ ตั้นจัด นักชกรุ่น 67 กก. ต้องเจ็บปวด

“ผมไม่รู้จะพูดอย่างไร ก่อนชกบอกกับตัวเองว่าถ้าชกสูสีแล้วแพ้คงไม่เสียใจ ผมกับพี่ อายุ 29 แล้ว ตั้งใจชกทิ้งทวนทีมชาติ เพื่อเอาเหรียญทองไปฝากพ่อแม่ ทั้งพี่ทั้งน้อง แต่ทำไม่ได้ สุดท้ายต้องผิดหวัง” ภานุพันธ์ กล่าวหลังประเคนหมัดเท้าเข่าศอกใส่ เมียงตู นักชกเจ้าภาพจนเดินคอตกกลับมุม แต่สุดท้ายกรรมการกลับชูมือให้พม่าชนะ

แปลกต่างแดน (เรื่องแปลก)

ตลอดการมาทำงานในเนย์ปิดอว์ มีเรื่องหนึ่งที่สะกิดต่อมสงสัยทุกครั้ง นั่นคือ ผู้คนในเมืองหายไปไหนหมด ไม่น่าเชื่อว่าระยะทางหลายสิบกิโลเมตรในการเดินทางไปสนามกีฬาจะเจอรถยนต์เพียงไม่กี่สิบคัน หรือบ้านหลังใหญ่ไซส์บิ๊กเบิ้มที่พบเห็นตลอด 2 ข้างทาง กลับไม่เห็นรถจอดสักคันหรือคนอยู่ในบ้านสักคน

รวมถึงถนนเลี่ยงเมืองบางสายที่ไม่มีบ้านคนตั้งอาศัยอยู่เลย กลับมีคนเดินอยู่บนท้องถนนได้อย่างไร ทั้งหมดนี้ยังไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจนอยู่ดี

วินาทีแห่งชัย (สะใจ)

ความรู้สึกสะใจที่สุดคงเป็นวินาทีที่ขุนพลช้างเฉือน อินโดนีเซีย 10 ทวงเจ้าลูกหนังซีเกมส์ได้สำเร็จ สาเหตุคงมาจากตลอดทั้งเกมกองเชียร์และสื่อมวลชนอิเหนาต่างโห่ร้องและหันมาเย้ยหยันฝั่งไทยอยู่ตลอด แต่สิ้นเสียงนกหวีดยาว สุภาษิตหัวเราะทีหลังดังกว่าก็ถูกหยิบยกมาใช้อีกครั้ง

อีกหนึ่งความสะใจเกิดขึ้น ณ สนามกรีฑาวันนา ตึ๊กกี้ ในวันที่ ร.ท.หญิง วาสนา วินาโท สปีดแซง ธิ เลียน คัว (เวียดนาม) ช่วง 10 เมตรสุดท้าย ก่อนทิ้งตัวล้มลงจนทีมแพทย์ต้องช่วยพยุงออกจากสนามท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังก้องสนาม

“เจ็บแต่ก็ต้องสู้ ก่อนหน้านี้เคยผ่าตัดกับกีฬามา 7 ครั้ง ทุกครั้งก็ผ่านมาได้ วินาทีนั้นไม่ได้คิดถึงเวียดนามเลย ก่อนเข้าเส้นชัยนึกถึงแต่หน้าแม่และคนไทยที่รอเชียร์อยู่” ร.ท.หญิง วาสนา กล่าวหลังคว้าทองวิ่งข้ามรั้ว 400 เมตรหญิง

หลากอารมณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นที่นี่ “เนย์ปิดอว์เกมส์ 2013” ณ ประเทศพม่า แล้วพบกันใหม่ในภารกิจต่อไปครับ...