ไปทำงานที่เกาหลี... (1)

โดย เพียงออ วิไลย

[email protected]

เห็นพาดหัวข่าวออกหนังสือพิมพ์ว่า ชาวเขาแห่สมัครขุดทอง ตปท.เพียบ ทั้ง “ญี่ปุ่น เกาหลี อิสราเอล” เลยต้องให้ความสนใจเสียหน่อยค่ะ ... เหตุเกิดที่ลานกาแฟดอยช้างคอฟฟี่ ต.วาวี อ.แม่สรวย จ.เชียงราย เมื่อวันที่ 30 ต.ค.ที่ผ่านมา ตาม “โครงการส่งเสริมการมีงานทำให้บุคคลบนพื้นที่สูงเพื่อห่างไกลยาเสพติด” ซึ่งกรมการจัดหางานร่วมกับจังหวัดเชียงราย จัดเป็นโครงการนำร่องเพื่อป้องกันไม่ให้ยาเสพติดทะลักเข้าเขตเมือง โดยรับสมัครชาวเขาเพื่อทำงานทั้งในประเทศและต่างประเทศ ซึ่งแจ้งว่ามีตำแหน่งงานว่างในญี่ปุ่น 500 อัตรา เกาหลี 7,000 อัตรา อิสราเอล 5,000 อัตรา... มีชาวเขาราว 500 คนแห่สมัครงานเกษตรกรในเกาหลีโดยหวังจะรับรายได้เดือนละ 3.5 หมื่น ... โอ้ ช่างเป็นความฝันอันหอมหวานเสียนี่กระไร

อธิบดีกรมการจัดหางาน กล่าวว่า กรณีของชาวเขาต้องมีบัตรประชาชนเพื่อทำพาสปอร์ตได้ จบชั้น ม.3 ขึ้นไป และผ่านการอบรมก่อน ส่วนจะไปได้เมื่อไหร่ต้องตรวจสอบ “คุณสมบัติและภาษา” เมื่อผ่านก็สามารถไปทำงานได้เลย ใช่แล้วค่ะ อ่านมาถึงตรงนี้คงต้องหยุดตั้งสติกันหน่อย รัฐบาลออกมาขายฝันอีกแล้ว แต่ความฝันของทุกคนจะเป็นจริงหรือไม่ รัฐบาลก็รับรองไม่ได้ค่ะ เพราะต้องมีคุณสมบัติและความรู้ทางภาษาตามข้อกำหนดในกระบวนการของ “ระบบอนุญาตการจ้างงานแรงงานต่างชาติของสาธารณรัฐเกาหลี” (Employment Permit System ใช้คำเรียกย่อว่า EPS) ...มิใช่ว่าสมัครแล้วจะได้ไปทำงานเลย ข้อเท็จจริงนี้พี่น้องชาวเขาจะเข้าใจไหมนี่...

อันว่าระบบ EPS... เป็นระบบที่ถูกจัดตั้งขึ้นมาเพื่อประโยชน์ของผู้ประกอบการเกาหลีขนาดเล็กที่มีลูกจ้างน้อยกว่า 300 คน ซึ่งโดยปกติจะไม่สามารถแข่งขันด้านค่าจ้างและสวัสดิการลูกจ้างกับผู้ประกอบการขนาดใหญ่ที่มีรายรับมากกว่าได้ สำหรับแรงงานเกาหลีไม่ต้องพูดถึงค่าจ้างขั้นต่ำตามกฎหมายหรอกค่ะ เพราะถ้าให้เท่ากฎหมายกำหนดไม่มีใครทำ อีกทั้งประเทศเกาหลียกระดับเศรษฐกิจครัวเรือนขึ้นมา คนที่จะมาทำงานเป็นผู้ใช้แรงงานระดับล่างน้อยลง ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เกิดการขาดแคลนแรงงานในกลุ่มผู้ประกอบการขนาดเล็กที่เป็นงานหนัก สกปรก และเสี่ยงอันตราย เช่น งานเกษตรและการเลี้ยงสัตว์ งานประมง งานก่อสร้าง และงานอุตสาหกรรม

รัฐบาลเกาหลีจึงหาทางแก้โดยการอนุญาตให้จ้างแรงงานจากต่างประเทศที่แน่นอนว่าต้องมีระดับเศรษฐกิจที่ต่ำกว่า ซึ่งจะทำให้แรงงานเหล่านี้สามารถรับค่าแรงขั้นต่ำตามที่กฎหมายเกาหลีกำหนดได้ เพราะอย่างไรก็ตาม ค่าจ้างที่ได้ก็ยังมากกว่าที่ตนเองได้รับในประเทศบ้านเกิด และเพื่อให้เกิดความโปร่งใสกับป้องกันการเอารัดเอาเปรียบจากบริษัทจัดหางานของทั้งสองประเทศ จึงได้ทำความตกลงกันระหว่างรัฐบาลต่อรัฐบาล ให้รัฐบาลเป็นผู้จัดส่งและรับ ... นี่คือที่มาของระบบ EPS

ดังนั้น จึงขอบอกกล่าวในที่นี้ค่ะ ว่าแรงงานที่จะไปทำงานในเกาหลีตามระบบนี้ ต้องทำความเข้าใจล่วงหน้าว่างานที่ทำคงไม่ใช่งานสบาย หากไม่ผ่านระบบนี้ก็กลายเป็นแรงงานผิดกฎหมาย และหากมีผู้อ้างว่าจะสามารถส่งคนไปทำงานที่เกาหลีได้โดยไม่ต้องผ่านระบบนี้ ทั้งเรียกร้องเงินทองเป็นค่าใช้จ่าย เชื่อได้ว่าถูกหลอกลวงและผิดกฎหมายค่ะ

ทั้งนี้ รัฐบาลเกาหลีจะกำหนดโควตาของจำนวนคนงานและประเภทงานที่จะให้แต่ละประเทศที่มีความตกลงส่งแรงงานกัน หลังจากที่รัฐบาลทั้งสองลงนามในความร่วมมือระหว่างรัฐต่อรัฐแล้ว ประเทศส่งออกคนงาน (สำหรับไทย โดยผ่านกระทรวงแรงงาน) ก็จะเลือกคนงานตามผลการสอบภาษาเกาหลี ผลสอบทักษะการทำงาน และประสบการณ์ นำส่งให้แก่สถาบันพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เกาหลี อนุมัติจัดทำรายชื่อคนหางานขึ้นทะเบียนไว้... “ผลการสอบ” เป็นด่านแรกที่ต้องฝ่าไปให้ได้ค่ะ แล้วจะสอบอะไร ยังไงล่ะ... (ต่อสัปดาห์หน้า)