
ประโยคบังคับ
เรียงความมักเป็นอะไรที่น่าเบื่อหน่ายไม่น้อยสำหรับเด็กที่ชอบเล่นมากกว่าเขียน รายงานของเราๆ ทั้งหลายในวัยประถมถึงมัธยมต้นจึงลงเอยด้วยข้อความซ้ำซาก หรือไม่ก็เขียนอะไรที่มันดูดีเข้าไว้เพื่ออ้อนคะแนนจากคุณครู
เด็กๆ ที่จีนก็มีอาการเดียวกันกับเด็กไทย และเพื่อนร่วมชั้นเรียนทั่วโลก
ประโยคหรือวลีสุดฮิตในเรียงความของเด็กๆ แดนมังกรมักมาแบบเดียวกันหมดอย่าง
“
ตอนที่เพื่อนร่วมห้องเห็นห้องเรียนสะอาด จึงยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อจากหน้าผาก แล้วยิ้ม”อันนี้สร้างภาพอย่างเห็นได้ชัด
“
ฉันรักบ้านของฉันแต่ฉันรักมาตุภูมิของฉันมากกว่า”อันนี้เป็นประโยคบังคับสำหรับแสดงความรักชาติ
“
วันหนึ่ง ... เดินไปโรงเรียน วันหนึ่งคุณครูขี่จักรยานกลับบ้าน อีกวันหนึ่ง ...”ประโยคบอกเล่ามาเป็นแบบฟอร์มอย่างนี้ แน่ล่ะคงต้องยืมมาใช้กันบ้างตอนที่นึกเขียนอะไรไม่ออก
แต่บางข้อความก็เลือดท่วมเสียจนเหมือนไม่ใช่เด็กเขียน
“
บรรพบุรุษนักปฏิวัติของเราต้องเสียหัว เสียเลือด เพื่อแลกกับชีวิตของเราที่มีความสุข เทียบกันแล้วฉันรู้สึกละอาย” หรือ “ธงห้าดาวแดง (ธงชาติจีน) ย้อมด้วยเลือดของผู้เสียสละ”ถึงจะเป็นประโยคซ้ำซากของเด็กจีน อ่านแล้วถ้าไม่ขำ แต่ก็คงอดเขินกับบางอย่างที่เราลืมไปในวัยเด็กไม่ได้







