โตเกียว เทรนดี้ ปี 3 ตอนที่ 15

กินขนมที่ร้าน Patissier Jun Honma เสร็จแล้ว ผมก็เดินเรื่อยเปื่อยตามถนน Inokashira

เพื่อกลับขึ้นมาแถวสถานีรถไฟ Kichijoji จะได้ข้ามไปสำรวจฝั่งสวน Inokashira ดูบ้าง ระหว่างทางก็ไปเจอป้ายร้านที่คุ้นเคย คือ Village Vanguard ซึ่งเป็นร้านขายหนังสือที่สนุกสุดยอดร้านหนึ่งของญี่ปุ่นครับ ที่ว่าสนุกเพราะปกติเวลาเราไปร้านหนังสือก็จะเจอะเจอแต่หนังสือเป็นส่วนใหญ่ แต่ที่นี่นอกจากหนังสือแล้ว ยังมีสินค้าในหมวดเดียวกับหนังสือวางปะปนอยู่ด้วย เช่น หนังสือหมวดดนตรีก็จะมีซีดีเพลงขายด้วย หมวดอาหารก็มีอุปกรณ์ทำครัวหรืออาหารสำเร็จรูปขายพ่วง หมวดกราฟฟิกดีไซน์ก็มีกล้องถ่ายรูปและเครื่องเขียนแซมอยู่อย่างจงใจ เป็นต้น ตั้งใจว่าจะเข้าไปเดินเล่นซะหน่อย พอถึงหน้าร้าน อ้าว! ไม่ใช่นี่หว่า ดันอ่านป้ายไม่ครบเอง เขาเขียนไว้ว่า Village Vanguard Diner แถมพ่วงท้ายว่า Hamburgers Coffee & World Beer สรุปคือ เป็นร้านอาหาร แต่ในเมื่อปะยี่ห้อ Village Vanguard แล้ว คงต้องไม่ธรรมดา ลองด้อมๆ มองๆ ดูเมนูที่เขาเขียนแปะไว้หน้าร้านก็น่าทานดี โดยเฉพาะ Homemade Hamburgers ที่โฆษณาตัวใหญ่เบึ้ม นี่ถ้าไม่ติดว่าซัดราเมนอิตาลีแล้วตามด้วยโดนัตเต้าหู้ของฮาระและชอร์ตเค้กของ Jun Homma ที่เพิ่งฟาดลงไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ผมคงต้องขอลองแฮมเบอร์เกอร์รสบ้านๆ ให้ได้ แต่รอบนี้มันไม่ไหวจริงๆ เลยได้แต่มองและฝากรอยแค้นไว้ ได้เจอกันแน่ นอกจากเบอร์เกอร์แล้ว ที่นี่ก็มีของทานเล่นอย่างไส้กรอก แฮม ชีส สลัด ฯลฯ ซึ่งล้วนแล้วแต่ชวนให้คิดได้ว่าน่าจะเป็นกับแกล้มเสียมากกว่า และเมื่อมองไปอีกด้านก็มั่นใจ เพราะรูปเบียร์สารพัดยี่ห้อแปะอยู่เต็มไปหมด แต่ส่วนมากเป็นเบียร์ต่างชาติ เน้นหนักไปทางอเมริกันเบียร์ ผมพยายามมองหาเบียร์สิงห์สุดยอดเบียร์ไทย ไม่เห็นมี มีแต่เบียร์ไทเกอร์ เลยแอบเคืองเล็กๆ เพราะเพื่อนญี่ปุ่นแทบทุกคนติดใจในรสชาติเข้มข้นของเบียร์ไทยกันทั้งนั้น เลยคิดในแง่ดีว่าลูกค้าของร้านนี้คงชอบเบียร์รสละมุน คิดเข้าข้างชาติไทยแบบนี้แล้วก็สบายใจ ใครจะหาว่าองุ่นเปรี้ยวก็ช่าง ไม่สนใจซะอย่างใครจะทำไม

ตรงข้ามกับ Village Vanguard เป็นร้านดัง Marimekko แสดงว่าแถวนี้ต้องมีลูกค้าและต้องเป็นลูกค้าที่ซื้อสินค้าของ Marimekko หรือ Cath Kidston มาใช้ได้มากจนร้านเขาต้องมาเปิดสาขา แสดงว่าย่านนี้ต้องมีดีแน่นอน ใกล้ๆ กับ Village Vanguard เป็นโรงเรียนสอนทำขนม Futaba คุณฟุทาบะเป็นแชมป์นักทำขนมเค้กของรายการทีวีชื่อดัง ทีวีแชมเปียน ตอนเดินผ่านเห็นมีนักเรียนมาเรียนทำขนมมากอยู่ ดูขะมักเขม้นและขยันขันแข็ง ที่น่าสนใจคือสวมชุดกันเต็มยศ ผมคิดว่านี่คือสิ่งที่ดีที่น่าเอาเยี่ยงอย่าง เพราะการได้สวมใส่ชุดคนทำขนมกันเต็มที่มันเป็นการสร้างวินัยและจิตวิญญาณกันตั้งแต่ขั้นตอนแรกเริ่ม ผมเห็นร้านอาหารบางแห่ง พ่อครัวใส่เครื่องแบบขาวสะอาดทำครัวแต่ไม่เลอะเทอะเลยแม้แต่น้อย เพียงเท่านี้ก็ทำให้เรามั่นใจได้ว่าอาหารทุกจาน ขนมทุกชิ้นที่เราทาน อย่างน้อยก็สะอาดแน่นอน และอาจจะด้วยเหตุนี้อีกเช่นกันที่ทำไมในญี่ปุ่นถึงมีร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์มากเป็นอันดับต้นๆ ของโลก และมีร้านระดับ 3 ดาว มากกว่าใครๆ ในโลก นี่เป็นข้อพิสูจน์ให้เห็นว่าถ้ามุ่งมั่นและเอาจริงเอาจังแล้วละก็ อะไรก็พิชิตได้หมด

ผมเดินตามถนน Inokashira มาจนถึงทางแยกตัดกับถนนโตคิว (Tokyu Odori) ถ้าเลี้ยวซ้ายไปก็จะกลับไปเจอปากทางเข้าถนนนาคะมิจิ และถ้าเลยไปอีกหน่อยก็จะไปเจอห้างโตคิว ตัวห้างโตคิวที่นี่ใหญ่โตโอ่โถงสู้ที่ชิบุยะไม่ได้ แต่ที่น่าสนใจคือถนนด้านข้างทั้งสองข้างและถนนด้านหลังมีร้านค้าให้เดินชมกันอีกไม่น้อย ทั้งแบรนด์ข้ามชาติอย่าง GAP, ZARA, BANANA REPUBLIC, LACOSTE ฯลฯ และแบรนด์ท้องถิ่นอย่าง SHIPS, TOMORROWLAND ฯลฯ เลือกกันได้ตามใจชอบ หรือจะลองไปชมร้านหนังสือสนุกๆ อย่าง Village Vanguard ก็อยู่หลังห้างโตคิวนี่เอง ใครที่กำลังมองหาเครื่องดนตรีดีๆ ราคาย่อมเยาก็มีร้าน Sound Crew ที่อยู่ด้านหลังห้าง ให้เข้าไปเลือกค้นได้อย่างเมามัน เป็นอีกหนึ่งมุมของย่านคิชิโจจิที่ไม่ควรพลาดเป็นอย่างยิ่ง

กลับมาตรงทางแยก ถ้าเราตรงขึ้นไปเรื่อยๆ ตามถนน Inokashira ก็จะไปเจอห้าง Marui แต่ถ้าเลี้ยวขวาไปจะเป็นถนนคิชิโจจิ (Kichijoji Dori) ที่เมื่อเดินไปเรื่อยๆ จะไปเจอสวนสาธารณะอิโนะคะชิระและที่ท้ายสวนก็เป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์การ์ตูนที่มีชื่อเสียงมากที่สุดแห่งหนึ่งของญี่ปุ่น Ghibli Museum ผมยืนตัดสินใจอยู่ตรงทางแยก ไม่รู้ว่าควรจะไปทางไหนดี ถ้าไปข้างหน้าก็ว่าจะไปดูร้าน Yuzawa แหล่งรวมอุปกรณ์การฝีมือที่มีชื่อเสียงที่สุดของย่านนี้ ที่อยู่บนห้าง Marui แต่ Ghibli Museum ก็อยากไปเหมือนกัน เลยต้องงัดแผนที่ออกมาแกะเส้นทาง ปรากฏว่าผมสามารถเดินไปชมสวนแล้วตัดกลับมาที่ร้าน Yuzawa ได้โดยไม่ต้องย้อนกลับมาทางเดิม นี่แหละครับประโยชน์ของการพกแผนที่ติดตัว สมัยนี้ใครๆ หลายคนคงพึ่งพามือถือหรือไอแพด แต่คนยุค 70 อย่างผมก็ยังงมหาเส้นทางจากแผนที่อยู่ดี เพราะในขณะที่ข้อมูลจากเว็บไซต์หลายแห่งใช้ที่วิธีลอกกันมาบ้าง แปลกันเองบ้าง ไปแล้วหลงบ้าง หาพิกัดไม่เจอบ้าง แต่แผนที่เก่าๆ ดีๆ ที่ผมพกอยู่ มันไม่เคยโกหกใครเลยแม้แต่ครั้งเดียว

สัปดาห์หน้ามาเดากันว่าผมจะพาไปทางไหน ที่แน่ๆ เส้นทางที่จะพาไป มีของอร่อยๆ รออยู่ด้วยแน่นอนครับ