โตเกียว เทรนดี้ 70

เสน่ห์ของถนนนาคะมิจิแห่งย่านคิชิโจจินั้นอยู่ที่ความแตกต่างอย่างกลมกลืน เช่นร้านทำผมรุ่นคุณป้าอยู่ติดกับร้านเสื้อผ้าแนวๆ

บวกกับความน่ารักของผู้คนที่ส่วนมากคือคนท้องถิ่นและใช้ชีวิตประจำวันกันอย่างนั้นจริงๆ ไม่มีการปรุงแต่งเพื่อเอาอกเอาใจนักท่องเที่ยว สิ่งเหล่านี้แหละครับที่ทำให้คำจำกัดความของประโยค “การท่องเที่ยว คือการไปแอบดูวิถีชีวิตของผู้คน” ที่คุณประเสริฐ เอี่ยมรุ่งโรจน์ ได้กรุณาเขียนไว้ในหนังสือ แกะดำทำธุรกิจ ชัดเจนขึ้น และทำให้ผมเข้าใจและใช้เวลาในการท่องเที่ยวให้มีคุณค่ามากขึ้นกว่าแค่ไป ช็อป ชิม และถ่ายรูป เหมือนที่นักท่องเที่ยวชาวเอเชียส่วนใหญ่กระทำกัน

ถนนเส้นนี้มีอะไรที่น่ารักมากมาย อย่างวันที่ผมไปเดินเล่นก็เจอรถเล็กๆ สีเหลืองสดคันนึงแล่นมาแต่ไกล ตอนแรกนึกว่าเป็นรถเด็กเล่นแต่ที่ไหนได้พอแล่นมาใกล้ๆ เป็นรถยนต์จริงๆ แต่คันเล็กเหมือนของเล่น ค่อยๆ แล่นช้าๆ แล้วเลี้ยวหายวับไปในซอยแห่งหนึ่ง ผมโชคดีที่ถ่ายรูปมาได้ทัน เดินไปเรื่อยๆ เจอร้านขายอาหารหลายร้านอยู่ แต่ละร้านก็แตกต่างกันไปมีทั้งร้านคุ้นตาอย่าง Shutters ที่เคยทานที่ย่านไดคัน

ยามะ ใครเบื่ออาหารญี่ปุ่นอยากทานอาหารฝรั่งแบบง่ายๆ อย่างสลัด พาสตา ซี่โครงย่างฯ ลองไปทานกันดู ราคาไม่สูงมากแค่พันกว่าเยนก็ทานได้แล้ว หรืออยากลองอะไรที่คุ้นลิ้นก็มีร้าน Ichien (อิจิเอน) ที่ผมไปด้อมๆ มองๆ ตอนเขากำลังนวดแป้งเกี๊ยวซ่าอยู่ดูน่ากินมาก นอกจากเกี๊ยวซ่าแล้วก็ยังมีซาลาเปาที่สามารถซื้อกลับได้ หรือจะทานอาหารชุดในร้านก็มีให้เลือกหลายเมนูอยู่แต่ถ้าสองจิตสองใจแนะนำให้ไปร้านนี้ Nakamuraya@West Park Cafe ที่มีทั้งเมนูฝรั่งอย่างเบอร์เกอร์และแซนด์วิช หรือราเมนให้เลือกทานกันอีกหลายเมนู ถ้าไปตอนกลางวันเขามี Lunch set ในราคา 1,000 เยนไว้บริการด้วย อีกร้านที่น่าสนใจคือร้าน Ken's Sandwishes ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าขายแซนด์วิชแน่ๆ แซนด์วิชของร้านนี้จะเน้นไส้เป็นของทอดมี 2 อย่างให้เลือก อย่างแรก Yasaimenchikatsusando คือแซนด์วิชไส้ผักและเนื้อบดชุบเกล็ดขนมปังทอด อย่างที่สอง Porkhirekatsusando ก็คือแซนด์วิชไส้ทงคัทสึหมูสันใน แต่ของเด็ดของเขาคือซอสครับ แซนด์วิชจะอร่อยไม่อร่อยก็อยู่ที่ซอสนี่แหละครับ คุณสามารถเลือกซอสชนิดต่างๆ ได้ด้วยตัวคุณเองหรือจะให้ทางร้านเขาแนะนำก็ได้ และถ้าถูกอกถูกใจทางร้านเขาก็มีซอสสารพัดรสชาติวางขายในร้านให้ซื้อกลับบ้านได้

นอกจากร้านอาหารแล้วร้านค้าที่น่าสนใจก็มีหลายร้านเช่นกัน ร้านแรกเป็นร้านขายทุกสิ่งอย่างที่เกี่ยวกับการเย็บปักถักร้อยชื่อ AVRIL ผมชอบสัญลักษณ์ของร้านนี้มากเป็นรูปกลุ่มด้ายพันกัน 3 กลุ่ม 3 สี แดง น้ำเงิน เหลือง เดินเข้าไปในร้านกะจะเดินเล่นดูของ แต่ลูกค้าในร้านทั้งหมดเป็นสุภาพสตรี เลยไม่มีโอกาสสำรวจมากนักเพราะเขิน เลยออกมาเดินข้างนอก ฝั่งตรงข้ามเป็นร้านขายเสื้อผ้าปะยี่ห้อไว้ว่า Museum of Your History Kyoto แต่ของในร้านไม่ได้แก่หรือล้าสมัย เพราะป้ายข้างๆ เขาเขียนไว้อีกว่า Grand Mama Daughter คือมีสินค้าที่เหมาะให้รุ่นคุณป้าใส่ไปจนรุ่นคุณลูก เสื้อผ้าออกแนวเรียบหรูตามแบบฉบับผู้ดีเก่าอย่างชาวเกียวโต ร้านหัวมุมใกล้ๆ ขายลูกไม้ทั้งใหญ่น้อยชื่อร้าน Kasagi ฝั่งตรงข้ามมีร้านเครื่องแก้วชื่อ Venetian Bazaar คัดแก้วมูราโนชั้นดีจากอิตาลีมาให้เลือกกันทั้งร้าน ถัดไปเป็นร้านแนววินเทจชื่อ Covent Garden แต่งร้านเหมือนไปเดินอยู่ที่ลอนดอนเลย โดยเฉพาะหน้าร้านจัดเป็นสวนร่มรื่นเข้ากับบรรยากาศร้านได้อย่างกลมกลืน ใครชอบดื่มชาก็มีร้านชื่อ Ocharaka ที่ขายใบชาแต่แต่งร้านได้เหมือนขายของ Zakka ถ้าไม่สังเกตคงไม่ทราบ กระเถิบไปอีกหน่อยเป็นร้านเสื้อผ้ามือสองของคุณสุภาพสตรี FreeKu ที่ยังดูดีดูใหม่อยู่เกือบทุกชิ้น ส่วนคุณผู้ชายไม่ต้องน้อยใจให้ไปร้านที่อยู่เยื้องๆ กัน ของๆ คุณอยู่ที่นั่น ทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า ฯลฯ ผมพยายามมองหาป้ายไม่ยักเจอ มองไปมองมาเห็นป้ายเล็กๆ วางไว้เหมือนเป็นแผ่นหินประดับหน้าร้านเขียนว่า Toulouse เดาว่าคงใช่ชื่อร้าน ตรงข้ามกันอันนี้เป็นร้าน Zakka แน่นอนแต่เป็นของมือสองที่คุณภาพใกล้เคียงกับของใหม่มาก เหมาะกับคนที่ย้ายบ้านมาอยู่ใหม่ มีงบไม่มากแต่อยากแต่งบ้านแนววินเทจ ร้านนี้ตอบโจทย์ได้ลงตัว มองหาชื่อร้านไม่เจออีกแล้ว จะมีก็ถาดเหล็กขึ้นสนิมที่วางไว้หน้าร้าน แล้วสกรีนตัวอักษร Mist วางไว้ให้เดากันอีกแล้ว มาย่านนี้เจอร้านมือสองอยู่บ่อยๆ ลองถามชาวบ้านดูได้ความว่านอกจากคนแถวนี้แล้ว นักศึกษามหาวิทยาลัยวาเซดะที่อยู่ไม่ไกลก็ชอบมาเดินเล่น สินค้ายอดฮิตสำหรับนักศึกษาต้องมีเสื้อผ้ามือสองอยู่ในลิสต์ด้วยเสมอ

ผมเดินเพลินๆ มาจนสุดแนวร้านค้า ภาพที่ผมไม่คิดว่าจะได้เจอถนน ถนนสายช็อปปิ้งกลับปรากฏอยู่ตรงหน้า เป็นภาพที่ตอกย้ำความมีเสน่ห์ของถนนเส้นนี้อย่างที่สุด สัปดาห์หน้าผมจะมาเฉลยว่าผมเห็นอะไรครับ