ต่อมจิตสำนึกไม่ทำงาน

 

ณ กาฬ เลาหะวิไลย

เพียงแค่วันแรกที่คณะกรรมการฝ่ายจัดการนิทรรศการงานพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร ทดสอบให้ประชาชนเข้าชมนิทรรศการพระเมรุมาศ เมื่อวันที่ 1 พ.ย.ที่ผ่านมา ปรากฏว่ามีเหตุเสียแล้ว

เหตุที่ว่าทำให้คณะกรรมการมีมติไม่อนุญาตให้ประชาชนขึ้นชมพระเมรุมาศบนบริเวณชั้น 1 และชั้น 2 และให้ชมความงดงามได้แค่รอบพระเมรุมาศ และอาคารประกอบต่างๆ เท่านั้น

สาเหตุก็เนื่องจากมีประชาชนบางส่วนกระทำพฤติกรรมไม่เหมาะสม ทั้งถ่ายภาพชูสองนิ้วกับพระเมรุมาศ หยิบเอาก้อนหิน ก้อนดิน ดอกไม้ ข้าวของในงานกลับบ้าน

ฟังแล้ว เศร้าหนอสำหรับคนไทยบางคนที่ไม่รู้ ไม่เข้าใจอะไรเสียเลย

ข้อมูลที่ปรากฏตามสื่อต่างๆ ก็คือวันแรกที่มีการทดลองเข้าชม ปรากฏการกระทำที่ไม่เหมาะสมมากมาย ทั้งการถ่ายรูปแบบเซลฟี่ไม่สำรวม ยืนถ่ายรูปเป็นแถบหลังพิงกำแพงจิตรกรรม บางคนนั่งกอดกระถางถ่ายรูปด้วย มีแม้กระทั่งหยิบเอาเม็ดดินที่ปั้นเป็นกระสุนเอากลับบ้าน

ยิ่งเฉพาะมีคนจำนวนมากหยิบเอาก้อนหิน ก้อนดิน ดอกไม้ สิ่งของต่างๆ กลับบ้าน และยังชักชวนให้คนอื่นทำอย่างเดียวกัน ยิ่งอ่านก็ยิ่งสลดใจ

การเปิดโอกาสให้ประชาชนเข้าชมพระเมรุมาศ ถือว่าเป็นพระบรมราชานุญาต เพื่อให้ประชาชนเข้ามาสัมผัสความรู้สึกที่สมพระเกียรติ เข้ามากราบไหว้ แต่กลับมีการกระทำไม่เหมาะสม

ถวายความรัก ความอาลัย น้ำตาไหลกันไม่กี่วัน บางพวก บางกลุ่มก็มาทำอย่างนี้เสียแล้ว

ความไม่บังควรเช่นนี้ จะมาอ้างว่ารู้เท่าไม่ถึงการณ์ไม่ได้ เพราะหลายหนเกิดเหตุซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากการไม่ตระหนัก ไม่ใส่ใจอะไรควรอะไรไม่ควร

ที่เป็นข่าวออกมา อาทิ เมื่อมีการประดับดอกไม้ที่ปากคลองตลาด เพื่อถวายพระเกียรติและแสดงความอาลัยเมื่อปลายเดือน ต.ค.ที่ผ่านมา ก็ยังมีคนเดินเข้าไปในดงดอกไม้ ไปถ่ายรูป ทั้งๆ ที่มีป้ายปักอย่างเด่นชัดว่า ห้ามเข้าไป ป้องกันไม่ให้ดอกไม้เสียหาย เพื่อให้คนอื่นได้รับชมความงามด้วย

แต่ก็ไม่สนใจ ไม่รับรู้ อยากจะถ่ายก็ถ่าย ทั้งที่รู้ว่าผิด และยังมีการหัวเราะต่อกระซิก จับมือดึงกันออกมาให้เห็น

นี่แหละ ไทยแท้ที่บางส่วนไม่มีระเบียบ ไม่มีวินัย ไม่เข้าใจ ทุกสิ่งทุกอย่าง

ยิ่งมองออกไปในแหล่งท่องเที่ยว สถานที่สาธารณะ ก็มีพฤติกรรมแบบเดียวกันนี้ มีป้ายประกาศห้ามเข้าก็จะเดินเข้าไป ห้ามจับก็จะจับ ห้ามหยิบก็จะหยิบ ใครเผลอถ้าอยากได้ก็หยิบกลับบ้านกันไปหน้าตาเฉย

ใครจะบอกว่าเป็นเรื่องเล็กเรื่องน้อยก็คงไม่ได้ เพราะเมื่อมีประชาชนบางส่วนยังเป็นอย่างนี้ บ้านเมืองเราก็เลยกระท่อนกระแท่นอย่างที่เห็น

ความมีระเบียบวินัย ความคำนึงถึงประโยชน์ส่วนรวม การรู้สิ่งใดควร สิ่งใดไม่ควร คือ รากฐานสำคัญของบ้านเมือง

หรือพูดง่ายๆ ก็คือจิตสำนึกนั่นแหละ ที่ทำไมสมัยนี้ดูเหมือนจะมีน้อย หรือต่อมจิตสำนึกไม่ทำงานเอาเสียเลย

อนาถใจหนอ อนาถใจ