ดอกไม้บานข้างบ้านเรา

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

หากใครมีโอกาสเดินทางไปประเทศเพื่อนบ้าน แถบสุวรรณภูมินี้ จะเห็นความเปลี่ยนแปลงได้ชัด ในแง่การพัฒนาเศรษฐกิจ

เรียกว่า ในยามนี้มีดอกไม้นานาพรรณบานอยู่รอบตัวเราทั้งสิ้น

แต่ถ้ามองให้ดี จะเห็นสิ่งที่เหมือนกับของแต่ละประเทศ

นั่นคือทุกแห่งผ่านสงครามกลางเมืองไปแล้ว และหลังสิ้นสุดสงครามถึงเข้าสู่จุดการพัฒนาประเทศ เป็นการสร้างบ้านแปงเมืองขึ้นมาใหม่

ไล่ไปดูจากซีกขวามือก่อน

เวียดนาม เกิดสงครามเวียดนาม หรือสงครามอินโดจีนครั้งที่สอง เป็นสงครามตัวแทนยุคสงครามเย็น ฝ่ายหนึ่งมีเวียดนามเหนือได้รับการสนับสนุนจากจีน สหภาพโซเวียตและพันธมิตรคอมมิวนิสต์ กับอีกฝ่ายรัฐบาลเวียดนามใต้ ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกาและประเทศที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์

สงครามเกิดขึ้นตั้งแต่เดือน ธ.ค. 2498 กระทั่งกรุงไซ่ง่อนแตกเมื่อวันที่ 30 เม.ย. 2518 เวียดนามเหนือเป็นฝ่ายชนะ และสร้างประเทศ เริ่มต้นฟื้นฟูกันอีกครั้ง

ถัดมาลาว เกิดสงครามกลางเมือง เป็นการสู้รบระหว่างฝ่ายคอมมิวนิสต์ กับรัฐบาลราชอาณาจักรลาว โดยทั้งฝ่ายขวาและฝ่ายซ้ายต่างก็ได้รับการสนับสนุนจากมหาอำนาจช่วงสงครามเย็น

สงครามครั้งนี้สิ้นสุดในปี 2518 ฝ่ายคอมมิวนิสต์ได้รับชัยชนะ และก็เป็นการนับ 1 ของประเทศลาว

ขยับลงมาอีก คือกัมพูชา เกิดสงครามกลางเมือง เกิดสภาพเขมร 4 ฝ่าย สหประชาชาติ (ยูเอ็น) จัดการเลือกตั้งในปี พ.ศ. 2536 แต่ความขัดแย้งไม่ยุติ จากขั้วอำนาจของ 2 นายกรัฐมนตรี คือ เจ้ารณฤทธิ์เป็นนายกฯ คนที่ 1 และฮุนเซน นายกฯ คนที่ 2

ในปี พ.ศ. 2541 มีการเลือกตั้งอีกครั้ง ผลปรากฏว่า ฮุนเซน ชนะเลือกตั้ง เป็นนายกรัฐมนตรีคนเดียว ครองอำนาจทางการเมืองมาจนถึงทุกวันนี้ และพัฒนาเศรษฐกิจกัมพูชาอย่างน่าจับตามอง

ด้านซ้ายมือคือเมียนมา เผชิญกับปัญหาสงครามกลางเมืองที่ยืดเยื้อที่สุดท่ามกลางกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีอยู่มากมาย โดยคณะทหารครองอำนาจอย่างยาวนาน กระทั่งล่าสุดพรรคสันนิบาตแห่งชาติเพื่อประชาธิปไตย (เอ็นแอลดี) ชนะการเลือกตั้งเมื่อเดือน พ.ย. 2558

ระหว่างทหารยึดครองอำนาจ ก็มีการปรับปรุงนโยบายเศรษฐกิจหลายประการ โดยเฉพาะการเปิดกว้างรับทุนจากต่างประเทศ การตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษ ฯลฯ จนถึงรัฐบาลปัจจุบันก็ยังเดินหน้านโยบายพัฒนาเศรษฐกิจ

ดังนั้นจะเห็นได้ว่า บรรดาประเทศต่างๆ มีเงื่อนไขที่เหมือนกันก็คือ การเมืองต้องนิ่ง ต้องมีความสงบ ถึงจะมีความหวัง พัฒนาประเทศ

ย้อนกลับมาดูบ้านเรา ในช่วง 10 กว่าปีที่ผ่านมา นับตั้งแต่ปี 2549 เกิดปัญหาความไม่สงบ การเมืองไร้เสถียรภาพ จึงเป็นช่วงทศวรรษที่หายไปโดยแท้

การวางรากฐานทำให้บ้านเมืองสงบ มีเสถียรภาพ จึงน่าจะเป็นประเด็นสำคัญ มากกว่ามาเถียงกันว่าเลือกตั้งเมื่อใด

ก็เห็นกันชัดเจนแล้วทั้งเพื่อนบ้าน และในบ้านเราเองไม่ใช่หรือ