รถเมล์ย่างกุ้ง (1)

โดย...กริช อึ๊งวิฑูรสถิตย์

การเดินทางในเมืองใหญ่ทั่วไป ย่อมต้องใช้รถสาธารณะเป็นหลัก ไม่ว่าท่านจะไปที่เมืองไหนมุมไหนในโลกนี้ รถเมล์ย่อมเป็นทางเลือกที่ง่ายที่สุด จากนั้นจึงเป็นรถแท็กซี่ รถราง รถไฟฟ้า หรือเรือโดยสาร เป็นต้น มีแต่ที่มหานครย่างกุ้งนี่แหละครับ ที่เพิ่งจะมามีรถเมล์ที่เป็นเรื่องเป็นราวใช้ได้ไม่เกิน 20 ปีมานี่เอง

ในอดีตที่ผมมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ รถสาธารณะที่ผมไม่อยากจะเรียกว่ารถเมล์นั้นมีน้อยมาก ที่ไม่เรียกว่ารถเมล์เพราะรถที่ใช้เป็นรถสาธารณะ เป็นรถหัวโตๆ คล้ายๆ รถรัสเซีย ประตูจะอยู่ท้ายรถ สูงมากๆ เวลาจะขึ้นทีต้องปีนป่ายกันน่าดู ซึ่งเด็กท้ายรถจะห้อยโหนอยู่ท้ายรถ ตะโกนโหวกเหวกตลอดทางเพื่อเรียกผู้โดยสาร ที่สำคัญรถมีน้อยมาก คนก็จะรอรถกันเป็นช่วงๆ ไม่มีป้ายหยุดรถ

ท่านอาจจะถามว่า อ้าว...แล้วรถโดยสารมีน้อย ประชาชนเขาทำไงล่ะ เขามีรถสามล้อไส้คา (ที่ผมจะเล่าให้ฟังในตอนต่อๆ ไปครับ) จะไปไหนมาไหนก็อาศัยรถไส้คานี่แหละครับ เป็นรถสาธารณะ แล้วก็ยังมีรถจักรยานของ ตัวเองไงครับ รถยนต์มีน้อยมาก บนถนนแทบจะมีรถยนต์ห่างๆ มากๆ เลยครับ

ส่วนรถแท็กซี่เขาจะไม่ใช้รถเก๋งมาทำรถแท็กซี่นะครับ เขาใช้รถมาสด้า สีน้ำเงินเล็กๆ คล้ายรถกะป๊อบ้านเราไงครับ เปิดด้านท้าย มีเบาะนั่งสองแถว คันหนึ่งจะบรรทุกคนนั่งได้ไม่เกิน 10 คนครับ แต่ที่โหนท้ายรถอีก 4-5 คนแล้วแต่ความสามารถเฉพาะตัวของ ผู้โดยสารครับ ก็สนุกดี จะไปไหนทีต้องเจรจาถามไถ่กันให้ดีว่ารถเขาไปทางไหน ไม่ใช่เราจะไปแมงกะลาด่อง รถเกิดไปตาเกต้า ก็สนุกล่ะครับ ขึ้นรถผิดเส้นทาง ต้องย้อนกลับมาอีกที สนุกสนานเลยครับ ส่วนพวกเราชาวต่างชาติ ก็ต้องใช้วิธีเหมาล่ะครับ โดยมากเขาเห็นเราเป็นต่างชาติ ก็มักจะให้เหมาเป็นวันหรือจะเหมาเป็นเส้นทางก็ได้

จะเล่าเรื่องรถเมล์ พอพูดถึงแท็กซี่เลยเถลไถลไปไกลเลย อ้าว...กลับมาที่รถเมล์กัน ต่อมาเมื่อสัก 15 ปีก่อน เริ่มมีพวกคนมีเงินบางส่วนซื้อรถ 6 ล้อ จากไทยมาดัดแปลงเป็นรถสองแถว นำมาวิ่งแทนรถเมล์หัวโตที่เริ่มจะหาอะไหล่รถยาก สองแถวพวกนี้จะเป็นพวกตีนผีมาก แซงซ้ายแซงขวาตลอดครับ เกิดอุบัติเหตุเป็นประจำ อีกทั้ง ไม่ค่อยจะมีวินัยในการขับรถ เรื่องบีบแตร เป็นเรื่องปกติ เสียงด่ากันทะเลาะกันของคนขับรถ กระเป๋ารถ จะมีให้เห็นตลอด ราคาค่าโดยสารก็เรียกกันเองไม่มีมาตรฐาน มีตั้งแต่ร้อยถึงห้าร้อยจ๊าด แล้วแต่ใกล้ไกล

เสียดายกำลังสนุก หน้ากระดาษหมดเสียแล้ว โปรดติดตามตอน ต่อไปนะครับ