วันคุกคามทางเพศ

โดย...มะกะโรนี

ใกล้ช่วงเทศกาลสงกรานต์ หลายฝ่ายเริ่มออกมาตีปี๊บว่าเทศกาลนี้จะต้องปราศจากการคุกคามทางเพศไร้ลวนลาม ไร้รุนแรง ไร้แอลกอฮอล์ แน่นอนว่า ใครๆ ก็อยากให้เทศกาลอันดีงามนี้เปลี่ยนภาพลักษณ์ที่เห็นจากภาพข่าว จากสารพัดคลิปในโลกออนไลน์แล้วต้องร้องโอ้โห

กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ออกมายอมรับว่า ปัจจุบัน บางพื้นที่ได้เปลี่ยนเทศกาลอันดีงามให้กลายเป็นเทศกาลที่เน้นความสนุกสนาน ดื่มสุรา เกิดการคุกคามทางเพศต่อสตรี

มีการระบุผลการสำรวจจากเมื่อปี 2559 พบว่าหญิงสาวทั้งหลายที่เคยผ่านเข้าไปร่วมเทศกาลทั้งตั้งใจไปร่วมและผ่านไปโดยบังเอิญถึง 51.9 % เคยถูกฉวยโอกาสคุกคามทางเพศระหว่างเล่นน้ำสงกรานต์ จึงต้องมีการรณรงค์ให้สังคมเกิดการตระหนักถึงเรื่องนี้

แน่นอนการรณรงค์ดังกล่าวเป็นเรื่องที่ดี แต่ที่น่าตั้งคำถาม คือ ทำไมค่านิยมที่เชื่อกันว่าสงกรานต์ คือวันฉวยโอกาส ปลดปล่อยด้านมืด คุกคามทางเพศคนอื่น อย่างเหนียวแน่นและดูเหมือนจะไม่มีสิ่งใดลบล้างไปได้

หากว่ากันเฉพาะเรื่องนี้ ก็เห็นปัญหาชัดเจนว่ากลุ่มคนที่คิดไปเอง ว่าสงกรานต์เป็นวันแห่งการฉวยโอกาสนั้นน่าจะหมายถึง กลุ่มที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องนี้ ทั้งไม่ประสีประสา และรู้อยู่แก่ใจว่าการฉกฉวยทางเพศตอบสนองอะไรให้ตัวเอง ซึ่งก็คือเพศชายวัยกลัดมัน

ขณะเดียวกัน เพศหญิงที่มาร่วมเทศกาล ซึ่งอาจจะแต่งกายเข้ากับอากาศช่วงหน้าร้อนที่หฤโหด เน้นนุ่งสั้นก็กลายเป็นถูกมองว่าเป็นการเชื้อชวนให้ฉกฉวยทางเพศไปได้ในทันที

จึงเป็นที่แน่ชัดแล้วว่า สงกรานต์ คือความล้มเหลวในหลายเรื่อง โดนเฉพาะการสร้างความเข้าใจเรื่องความเคารพต่อเพศตรงข้าม เข้าใจเรื่องรุนแรงทางเพศที่ไม่พึงปฏิบัติต่อเพศหญิงในทุกกรณี

ความเข้าใจผิดในเรื่องนี้ที่เคยซุกซ่อนอยู่ในพฤติกรรม กลายเป็นได้โอกาสแสดงออกมาอย่างเต็มที่ในวันสงกรานต์ จึงไม่น่าจะเป็นสิ่งที่รณรงค์ให้หมดไปได้ง่ายๆ เพราะเป็นปัญหาที่เชื่อมโยงกับหลายองค์ประกอบ

พ้นไปจากเทศกาล เราทั้งหลายจะพบว่า ปัจจัยที่หนุนนำให้เรื่องนี้ถูกฟูมฟักเติบโตขึ้นนั้นมีอยู่ทั้งในทุกมิติ

หลายครอบครัวยังไม่รู้ว่าจะสร้างความเข้าใจในเรื่องเพศอย่างถูกต้องอย่างไร จึงใช้วิธีเข้มงวด ปิดบัง ห้ามปรามอย่างรุนแรงในเรื่องนี้ จนทำให้ลูกๆ เห็นว่าเรื่องเพศเป็นเรื่องสกปรก อนาจาร ลามก จนไม่สามารถพูดกับลูกได้ การพูดคุยเรื่องนี้จะยิ่งส่งเสริมความอยากรู้อยากเห็นของวัยเจริญพันธุ์ บางรายลงถูกลงโทษรุนแรงจนเห็นว่าเรื่องเพศเป็นเรื่องต้องห้าม และเรื่องต้องห้ามก็มักกลายเป็นเรื่องท้าทาย

ผลลัพธ์ก็คือ พวกเขาต้องไปเสาะแสวงหาความรู้จากแหล่งอื่น จากสื่อลามกที่เข้าถึงง่ายในโลกออนไลน์ และนับวัน ขอบเขตของความรุนแรงทางเพศสุดขั้วยิ่งเติบโตซับซ้อนขึ้น โดยที่ผมนึกไม่ออกเลยว่า การรณรงค์ด้วยการแจกสติ๊กเกอร์แจกแผ่นพับจะหยุดยั้งเรื่องนี้ได้อย่างไร

ในมิติทางวัฒนธรรม เราควรจะมีการรณรงค์อย่างจริงจังเช่นกันว่า วิถีที่ปราศจากการแปดเปื้อนจากวัฒนธรรมต่างถิ่น กระแสโลก นั้นไม่มีวันเป็นไปได้ คนรุ่นเก่าควรไว้ใจวัฒนธรรมร่วมสมัยหรือการเลือกผสมผสานสิ่งเก่ากับสิ่งใหม่ของคนรุ่นปัจจุบัน ไว้วางใจว่าพวกเขาก็สร้างสิ่งดีงามได้ในแบบของพวกเขาขึ้นได้ให้มากกว่านี้