AEC กับ Branding

โดย...ชาลอต โทณวณิก

สำหรับนักการตลาดแล้ว เรื่องแบรนดิ้งเป็นเรื่องที่สำคัญและมีมูลค่ามาก และไม่ใช่แค่เรื่องตราสินค้าเท่านั้น แต่มันคือประสบการณ์ของผู้บริโภคที่มีต่อสินค้าหรือเรื่องนั้นๆ

สิ่งหนึ่งที่ไม่อยากให้มองข้ามในการเปิดเออีซี (ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน) ก็คือ เรื่องแบรนดิ้งนี่เอง ต้องยอมรับว่าในประเทศที่มีอาณาเขตติดต่อกันอย่างซีแอลเอ็มวี (กัมพูชา ลาว เมียนมา เวียดนาม) โดยก่อนเปิดประตูการค้าแบบเป็นทางการได้มีการขนส่งสินค้าข้ามเขตแดนตามแนวชายแดน และประเทศที่เป็นแหล่งผลิตและส่งออก ก็คือ ประเทศไทย

ดังนั้น ประชาชนในซีแอลเอ็มวีจะรู้จักประเทศไทยเป็นอย่างดี และความนิยมสินค้าไทยจะมีสูง คือถือเป็น “ของนอก” และของพรีเมียม โดยที่เกรดสินค้าจะสูงกว่าจีนแน่นอน แม้สินค้าจีนจะถูกกว่า

ดังนั้น สินค้าที่ Made in Thailand จะได้รับความนิยม

สำหรับสินค้าที่จะส่งออกไปประเทศเพื่อนบ้านอย่าได้หวังดีไปทำฉลากภาษาท้องถิ่นเพราะผู้บริโภคจะรู้สึกว่าคนละเกรดกับสินค้าในไทย

คำว่า แบรนดิ้งนั้น ในกรณีสินค้าไทยที่ส่งไปขายประเทศเพื่อนบ้านนั้น แบ่งได้ 2 ระดับคือ ระดับของสินค้าเอง กับระดับความเป็นสินค้าไทย

เหตุที่กล่าวเช่นนั้น เพราะถ้าในระดับสินค้าเอง โดยมากก็คือสินค้าที่คนไทยบริโภคกันอยู่และถ้าเป็นที่นิยมมากๆ ก็คือสินค้าที่มีงบประมาณในการโฆษณา โดยเฉพาะในโทรทัศน์ ใน สปป.ลาว ที่ไม่มีปัญหาด้านภาษานั้น จะนิยมบริโภคสินค้าโดยมีไทยเป็นต้นแบบ ทั้งอุปโภค บริโภค และไลฟ์สไตล์ ส่วน เมียนมา กัมพูชา นั้น เนื่องจากมีอาณาเขตติดกับไทย ก็มีความนิยมในสินค้าไทยเช่นเดียวกัน สำหรับ เวียดนาม นั้น แม้จะมีอีกประเทศคั่นระหว่างไทยกับเวียดนาม แต่สินค้าไทยก็เป็นที่นิยมเช่นกัน

และทั้ง 4 ประเทศ จีดีพีผลผลิตมวลรวมในประเทศ เกินประมาณ 7% ขึ้น (ไทยเรา 3%) ดังนั้นในปี 2560 นี้ไทยยังสามารถขยายตัวในการส่งออกได้ หากไม่มองไกล คือมองใกล้ แค่ CLMV ก็เหลือเฟือ

อีกประการที่กล่าวไว้ คือ แบรนดิ้งความเป็น “สินค้าไทย” ที่กล่าวเช่นนี้ เพราะสินค้าที่มีแบรนด์ที่กล่าวมานั้น ยังถือเป็นสินค้าราคาค่อนข้างสูง หากเทียบกับรายได้ของประชากรของประเทศเหล่านั้น ดังนั้นจึงมีสินค้าที่ผลิตมาเพื่อส่งขาย โดยหากพูดชื่อในประเทศไทยแล้ว อาจจะไม่มีคนรู้จัก แต่สามารถขายได้

ดิฉันเคยไปโกดังสินค้าที่เมียวดี โดยแค่ข้ามสะพานไปก็ถึงแล้ว ไปพบเครื่องสำอางแบรนด์ที่ไม่รู้จักเลย แต่ก็ส่งไปเยอะอยู่ ได้ความว่าส่งไปขายถึงย่างกุ้ง

เมื่อเปิดเออีซีมาได้ 1 ปีเต็ม ประเทศไทย สินค้าไทย ยังกินบุญเก่า จากค่านิยมของผู้บริโภคในประเทศเพื่อนบ้าน ทำให้การเติบโตของจีดีพีปีนี้ ส่วนหนึ่งโตได้จากการส่งออกในเออีซี

แต่อย่าลืมว่า ณ ตอนนี้ ประเทศอื่นๆ ทั้งในเอเชีย ยุโรป อเมริกา ก็มองมายังกลุ่มอาเซียนทั้งนั้น เพราะประชากรมาก อัตราการเติบโตของประเทศสูง กำลังซื้อเพิ่มขึ้น และสินค้าไทยที่เคยถูกมองว่า พรีเมียม ก็จะเจอสินค้าที่เข้ามาโดยมีแบรนด์ของความเป็นสินค้าจากประเทศที่พยายามทำตัวพรีเมียมกว่า คือ เกาหลี เพราะเข้ามาเป็นแพ็กเกจ คือเอาละครซีรี่ส์นำ ขนาดสาวไทยยังคลั่งไคล้ทั้งบ้านทั้งเมือง ในเมียนมาความนิยมการดูทีวีไทยลดลงมาก ประชาชนนิยมซีรี่ส์เกาหลีไปแล้ว

เรื่องแบรนดิ้ง เขียนแล้วก็สนุก เพราะทุกวันนี้มีเครื่องมือมากมายที่จะทั้ง “สร้างแบรนด์” และ “ทำลาย” แบรนด์

คงนำมาเขียนต่ออีก...โปรดติดตาม