สาบานเพื่อ...

โดย...ขำ เคืองใจ [email protected]

ในจังหวะที่ประชาชนชาวไทยต่างให้กำลังใจซึ่งกันและกันไม่ให้ตื่นตระหนกหวาดกลัวจากเหตุการณ์ระเบิด 7 จังหวัดภาคใต้

เป็นจังหวะที่ตำรวจ ทหาร สืบสวนสอบสวน วิเคราะห์ ถึงสถานการณ์ตลอดวันที่ 11-12 ส.ค.ที่ผ่านมา ว่าผู้ก่อเหตุมีความเชื่อมโยงกับเครือข่ายขบวนการใด 

ช่วงจังหวะที่ทุกฝ่ายร่วมแรงสรรค์สร้างบรรยากาศให้เป็นไปด้วยความสงบคืนมา กลับมีคนไม่กี่กลุ่มตั้งโต๊ะแถลงไขด้วยอาการตีตนไปก่อนไข้

แม้ถ้อยแถลงส่วนหนึ่งร่วมประณามการกระทำความรุนแรง ซึ่งถือเป็นเรื่องน่ายกย่องในการโหนกระแสห่วงใยชาติบ้านเมือง

แต่นั่นเป็นแค่เนื้อหาส่วนย่อยเท่านั้น เพราะหลักใหญ่ใจความต้องการใช้โอกาสนั้นสื่อสารไปถึงรัฐบาล คสช. ว่า “พวกเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุระเบิดที่เกิดขึ้น”

พร้อมกับส่งเสียงแข็งกร้าวว่า “หากยังใส่ร้ายกล่าวหากันอยู่อย่างนี้ไม่อาจทนยอมได้อีกต่อไป” ถึงขั้นยกวลีเด็ดของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช อดีตนายกรัฐมนตรี มาเป็นยันต์สู้ทหาร “กูไม่กลัวมึง”

“นับจากนี้ต่อไปถ้ามีการใส่ร้ายกันอีก พวกเราจะดำเนินคดีตามกฎหมายโดยไม่ละเว้น และผมไม่กลัวพวกท่าน ไม่ยอมให้ข่มเหงกันอีกแล้ว ซึ่งโดยส่วนตัวชอบคำของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช อดีตนายกฯ เคยพูดไว้ว่า กูไม่กลัวมึง ซึ่งอยากจะส่งสัญญาณไปยังผู้มีอำนาจให้ฟังเสียงนี้ว่ากูไม่กลัวมึง...” ถ้อยแถลงของจตุพร พรหมพันธ์ุ ประธานแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) เมื่อวันที่ 14 ส.ค. 2559  

“ผมอยากเชิญ พล.อ.ประยุทธ์ พล.อ.ประวิตร และนายสุเทพ เทือกสุบรรณ ประธานมูลนิธิมวลมหาประชาชนฯ ให้ไปวัดพระแก้วและสาบานสาปแช่งว่าใครเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ดังกล่าวขอให้มีอันเป็นไปภายใน 3 วัน 7 วัน” จตุพร แถลงท้าสาบานในวันเดียวกัน 

ดูจะสร้างความฉงนสงสัย ทำไมถึงรีบออกมาแถลงด้วยอาการฉุนเฉียวขนาดนั้น แถมยังแสดงท่าทีรวดเร็วกว่าองค์กรสิทธิมนุษยชนสากล ตามที่ พล.ต.อ.จักรทิพย์ ชัยจินดา ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบ.ตร.) แถลงวันแรกๆ หลังเกิดเหตุการณ์ว่า “องค์กรสิทธิฯ หายไปไหนฯ”

ทั้งๆ ที่ยังไม่มีใครกล่าวหาบรรดาแกนนำมีส่วนเกี่ยวข้อง เว้นเสียแต่ฝ่ายความมั่นคง ไม่ว่าเป็น พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ รองนายกรัฐมนตรี และ ผบ.ตร. เพียงให้น้ำหนักไปที่ประเด็นปัญหาภายในประเทศ แล้วบรรดาแกนนำ นปช.ร้อนตัวไปไย

เช่นเดียวกัน จำเป็นต้องให้คนในรัฐบาลไปร่วมสาบานกับแกนนำ นปช. เพื่ออะไร...

อยากให้จตุพรและคณะลองย้อนกลับไปสำรวจพฤติกรรมท้าสาบานหลายต่อหลายเรื่องในอดีตเสียก่อน

เท่าที่จำความได้เมื่อ มี.ค. 2556 แกนนำ นปช.ขึ้นปราศรัยช่วยสมาชิกพรรคชิงผู้ว่าฯ กทม.โค้งสุดท้ายด้วยการท้าสาบาน “ใครรู้เห็นเผาบ้านเผาเมือง ขอให้มีอันเป็นไป”

ในที่สุดผลของการสาบานมีอันเป็นไปอย่างไร ก็รู้อยู่แก่ใจกันแล้วนะครับ