ภาษีที่ดินกับผลกระทบ (ตอนที่ 1 )

โดย กิติชัย  เตชะงามเลิศ นักลงทุนหุ้นและอสังหาริมทรัพย์

จากการที่สังคมไทยก็เฉกเช่นสังคมของประเทศอื่นๆ ซึ่งแม้แต่ประเทศที่อยู่ในระบบคอมมิวนิสต์ แบบจีน เวียดนาม ฯลฯ ก็ล้วนแล้วแต่มีความเหลื่อมล้ำของรายได้และทรัพย์สินของชนในชาติคล้ายๆกัน อาจจะต่างกันตรงที่สัดส่วนของประชากรที่มีรายได้สูงและหรือมีทรัพย์สินที่มีมูลค่าสูงเมื่อเทียบกับประชากรที่มีรายได้ต่ำและหรือมีทรัพย์สินที่มีมูลค่าต่ำ มีความแตกต่างกันมากหรือน้อย จากข้อมูลเว็บไซด์ www.infoplease.comพบว่า TOP 20 ของประเทศที่มีความเหลื่อมล้ำมากที่สุดในโลก อันดับแรกได้แก่LESOTHO และประเทศถัดมา ส่วนใหญ่ล้วนเป็นประเทศที่อยู่ในทวีป Africa แล้วตามมาด้วยประเทศในอเมริกากลาง และอเมริกาใต้ โดยมีประเทศเอเชียคั่นกลาง 2 ประเทศคือ ฮ่องกง ได้อันดับที่ 11 ตามมาติดๆด้วยประเทศไทยซึ่งได้อันดับที่ 12 (ดูภาพประกอบซ้าย)

ขณะที่ประเทศมีความเหลื่อมล้ำน้อยที่สุดในโลกคือ สวีเดนแล้วตามมาด้วยประเทศในยุโรปเสียเป็นส่วนใหญ่ (ดูภาพประกอบขวา)

สาเหตุสำคัญส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะคุณภาพของการศึกษา และอุปสรรคของการเข้าถึงระบบการศึกษาที่มีคุณภาพ ทำให้คุณภาพของประชากรแตกต่างกันมาก โดยเฉพาะประชากรที่อยู่ในสังคมเมืองกับสังคมชนบท

รัฐบาลไทยหลายๆคณะที่ผ่านมา มีความพยายามในการลดความเหลื่อมล้ำ แต่ยังไม่มากที่ควร สะท้อนได้จากอันดับที่ 12 ของโลกที่ประเทศไทยได้รับจากการจัดอันดับของเว็บไซด์ดังกล่าว จึงเป็นที่มาของรัฐบาลชุดปัจจุบันที่พยายามจัดการปัญหานี้อย่างเป็นรูปธรรม นั่นคือการริเริ่มให้มีการจัดการเก็บภาษีมรดก และภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ซึ่งมีหลายคนค่อนแคะภาษีตัวแรกว่าทำในเชิงสัญลักษณ์เท่านั้น แต่ผมคิดว่า มีการริเริ่มและเริ่มใช้ยังดีกว่าไม่มี แล้วควรจะค่อยๆลดมูลค่ามรดกขั้นต่ำที่ต้องเข้าเกณฑ์เสียภาษีให้ต่ำลงทุก 2 ปี จนไปอยู่ที่จุดที่เหมาะสม เช่น มรดกที่ผู้รับมรดกแต่ละรายที่ได้รับต่ำกว่า 10 ล้านบาท ไม่ต้องเสียภาษี ถ้าเกินกว่านี้ต้องเสียภาษีเป็นต้น แล้วอาจจะคิดภาษีมรดกในส่วนที่ต้องเสียในอัตราก้าวหน้าคล้ายๆกับฐานรายได้ของผู้เสียภาษี แต่มูลค่าของมรดกในแต่ละขั้นบันได และอัตราภาษีของแต่ละขั้น ก็กำหนดให้ไม่เป็นภาระแก่ผู้รับมรดกมากเกินไป ในขณะเดียวกันก็ต้องอยู่ในเกณฑ์ที่สังคมยอมรับได้ด้วย เนื้อที่หมดแล้ว มาอ่านผลกระทบภาษีที่ดินที่มีต่อผู้ประกอบการ และประชาชนทั่วไปในบทความหน้ากันครับ