ความหวังที่ต้องเห็น

โดย...ดาบบุญ

ผลแห่งความอัปยศถูกตีแผ่ให้สังคมได้เห็น

ผลร้ายจากฝีมือของตำรวจสังกัดกองบังคับการตำรวจจราจร 4 นาย ที่ถูกคำสั่งให้ออกจากราชการ เพราะความผิดที่ก่อเอาไว้ คือการเบียดบังเงินค่าปรับจราจรเอาเข้าสู่กระเป๋าเงินของตัวเอง

ตอกหน้าเต็มๆ กับพฤติกรรมสีเทาของวงการตำรวจเมืองไทย ที่หลายคนรู้กันดีอยู่แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีการ “เชือด” ให้ได้เห็นกัน

ผิดทั้งนายผิดทั้งลูกน้อง ผู้บังคับบัญชาจึงไม่ปล่อยเอาไว้ และถือว่าเป็นการช่วยเก็บกวาดวงการตำรวจให้สะอาดขึ้นมาบ้าง

แต่ก็เท่านั้น...

เพราะเอาเข้าจริงๆ วงการตำรวจถือเป็นช่องทางของการทุจริตไม่น้อย ปัญหาอาจจะไม่เกิดจากระบบ ที่แน่ล่ะว่าระบบของตำรวจต้องขัดเกลา ปลุกจิตสำนึกให้ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์รับใช้ประชาชนให้สมกับภาษีที่ผู้คนได้จ่าย

แต่เพราะ “คน” ในเครื่องแบบนั่นเองที่กลายเป็นปัญหาหมักหมมมาช้านาน อย่าปฏิเสธกันเลยว่าตำรวจที่มีช่องทางจะกอบโกยเม็ดเงิน หรือทำทุจริตในหน้าที่ตัวเอง เมื่อสบจังหวะเหมาะก็พร้อมจะลงมือทำได้ทันที

และแน่นอนว่า ไม่ได้มีแค่ 4 นายตำรวจข้างต้นที่หากินอย่างไม่ถูกต้องแน่นอน เพราะกำลังพลกว่า 2 แสนนายทั่วประเทศ ...ดาบบุญ...ว่าต้องมีตำรวจที่คิดไม่ซื่ออีกมากโข

ปัญหาจากคนจึงเป็นเรื่องหลักที่ต้องมีการเปลี่ยนแปลง ผมเชื่อว่าคนใหญ่คนโตของวงการตำรวจอย่าง พล.ต.อ.จักรทิพย์ ชัยจินดา ผบ.ตร. นายใหญ่ของตำรวจ ต้องเห็นปัญหานี้เช่นกัน เพราะประสบการณ์บนเส้นทางตำรวจหลายสิบปี มีหรือจะมองไม่ออกว่าหากจะเปลี่ยนตำรวจ ต้องเปลี่ยนจากอะไร

แน่นอนว่าเก่งด้านสืบสวน ปราบปราม ปิดคดีสำคัญๆ หลายชิ้นมาตลอดชีวิตตำรวจ แต่เมื่อมาถึงจุดนี้ การบริหารเพื่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลงของวงการตำรวจก็สำคัญไม่ต่างจากการทำคดีของท่าน

อย่าลืมว่าในเมื่อประชาชนส่วนใหญ่ไม่สามารถฝากความหวังไว้กับตำรวจบางส่วนได้ ความหวังแห่งการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดจึงต้องมาลงไว้กับผู้เดียว คือ พล.ต.อ.จักรทิพย์ ที่ต้องหาญกล้าสังคายนาความโสมม

เพราะอายุราชการของท่านก็เหลืออีกกว่า 4 ปี หนำซ้ำยังอยู่ในที่สูงสุดของรั้วปทุมวัน การเปลี่ยนแปลงก็ต้องย่อมเกิดขึ้น หากแต่ว่าอุปสรรคปัญหาทางการเมืองจะต้องไม่เกิด จึงเป็นเงื่อนไขว่าตัว ผบ.ตร.จะต้องไม่เปลี่ยนด้วย เพื่อให้งานปฏิรูปที่ พล.ต.อ.จักรทิพย์ อาจจะเดินหน้าอยู่ได้เดินต่อไป

หลายคนมองว่าตำรวจ คือ ต้นน้ำของกระบวนการยุติธรรม จะสร้างความเที่ยงตรงให้กับทุกคนบนสังคมได้นั้น ก็ต้องอยู่ที่ตำรวจเป็นด่านแรก ทั้งเรื่องคดี การป้องกันอาชญากรรม การบริหารข้าราชการตำรวจให้ออกไปรับใช้สังคมได้อย่างถูกต้อง

ความหวังจึงอยู่ที่แนวทางของทั้งการเมืองและตัวของ ผบ.ตร.ที่ต้องจัดการ

แต่กระแสทุกวันนี้อยู่ที่การเปลี่ยนตัว ผบ.ตร.ที่หนาหู กระนั้นดาบบุญไม่ได้มายกมือหนุนใคร แต่หากการเปลี่ยนตัวเป็นเพราะเรื่อง “ก็คนของผม ผมจะเปลี่ยน” ไม่ได้ดูที่ฝีมือว่าเขาผู้นั้นจะก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำได้หรือไม่ วงการตำรวจก็จะเข้าอีหรอบเดิม

และเราก็จะเห็นการ “ให้ออกจากราชการ” อยู่ร่ำไป มันเป็นการแก้ไขที่ไม่ตรงจุดอย่างยิ่ง