สงฆ์ใดเสื่อม

โดย...ขำ เคืองใจ [email protected]

เมื่อวานนี้ได้มีโอกาสไปทำบุญฟังธรรมในวันสำคัญทางพุทธศาสนาที่วัดแห่งหนึ่งใน จ.พระนครศรีอยุธยา มาครับ

แม้อยู่ในจังหวัดที่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ จนหลายท่านอาจนึกภาพ คงเป็นศาสนสถานพร้อมสรรพ มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย แต่ทว่าหาเป็นเช่นนั้นไม่

วัดแห่งนี้ แน่นอนประการหนึ่ง ไม่มีพิพิธภัณฑ์รถเบนซ์หรูคอยอวดโชว์ เห็นจะมีแต่พระพุทธรูปเก่าๆ ซากเรือโบราณ ผ้าแพรหลากสีนำมาพันรอบต้นไม้ตะเคียนตามความเชื่อศรัทธาเท่านั้นเอง 

หลังถวายภัตตาหารเช้า เจ้าอาวาสได้เทศนาธรรม ก่อนเชิญชวนญาติโยมเวียนเทียน ใครไม่ได้เตรียมดอกไม้ ธูปเทียน ท่านบอกไม่ต้องไปซื้อหา ให้พนมมือเดินเวียนเทียนรอบพระอุโบสถนั่นแหละ ซึ่งเป็นไปตามวิถีบ้านๆ ไม่ต้องรอถึงช่วงพลบค่ำ

ความสุข สงบ เย็น ไม่ใช่ก่อเกิดต่อตัวเรา เมื่อได้สังเกตสาธุชนคนรอบข้างตั้งแต่เดินทางมาทำบุญในช่วงเช้า เต็มแน่นศาลาวัด ล้วนมีความอิ่มเอมใจได้รับกุศลจิตกลับไป

ยิ่งนึกถึงสถานการณ์ก่อนหน้านี้ มีข่าวคราวพระคุณเจ้าแสดงพฤติกรรมไม่ดีไม่งามก่อนถึงวันมาฆบูชา จนหลายต่อหลายท่านยกให้เป็น “วันมานะบูชา” ตั้งแต่เดินทางมาชุมนุมโดยนัดหมาย กระทำการขย่มรถฮัมวี่

ไม่ปฏิบัติธรรมแต่แสดงอิทธิฤทธิ์ล็อกคอเจ้าหน้าที่ทหาร กระทั่งสังคมโซเชียลมีเดียนำไปตัดต่อภาพล้อเลียน พุทธพาณิชย์รุ่นใหม่ เรียกว่า “รุ่นพระล็อก” ย่อมสะท้อนให้เห็นความเป็นไปของสังคมปัจจุบันกำลังมองสถาบันสงฆ์อย่างเสื่อมศรัทธา

แต่หากเราได้ไปสัมผัสจริยวัตรแห่งสงฆ์ อย่างที่... ขำ เคืองใจ...ประสบมา ท่านอยู่เรียบง่าย ไม่ยึดติดลาภ ยศ วัตถุ อีกทั้งไม่เน้นปลุกเสกอะไรต่อมิอะไรนำมาเป็นเครื่องรางของขลัง

ทำให้กลับมาเจริญสติได้อีกครั้งว่า สงฆ์มิได้เสื่อมไปเสียทั้งหมด หากแต่ความเสื่อมนั้นเกิดขึ้นจากพระบางรูป คนบางจำพวก ร่วมกันกระทำการอย่างไม่รู้บาปบุญคุณโทษ โดยเฉพาะบริวารเป็นพิษ ตัวดีนักแล

ขณะเดียวกัน องค์กรที่สมควรกำกับดูแลสงฆ์ตามหลักธรรมพระวินัย ก็มิได้อยู่ในฐานะทำอะไรได้เท่าที่ควร กลายเป็นองค์กรให้ถูกวิพากษ์วิจารณ์ในทางไม่ดีไม่งามอีกต่างหาก 

“สงฆ์ที่ควรอยู่ในโลกแห่งธรรมแสดงอีกสถานะ ราวกับผู้ไม่ได้บวชเรียนแต่อยากสวมจีวร คงเกลือกกลั้วต่อกิเลส ขาดสติไร้การควบคุม นับประสาอะไรจะเป็นผู้แทนทำนุบำรุงศาสนาต่อไปได้ 

ไม่แปลกที่สังคมเพลานี้ กลับตาลปัตร จากสงฆ์ผู้คอยสอนสั่งฆราวาสอยู่เป็นอาจิณ กลับกลายเป็นว่า ฆราวาสตั้งตนมาสอนสงฆ์ชี้แนะสงฆ์ให้กลับไปศึกษาธรรมวินัย   

ต้องกลับมาคิดพิจารณาเหมือนกัน สภาพการณ์สงฆ์และฆราวาสเดินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร

จริงอยู่อาจมีคนบอกว่าก็เป็นไปเช่นนี้นานแล้ว ดังเห็นจากเหตุการณ์ในอดีตกาล พระชั้นผู้ใหญ่นั่งรถหรูราคาแพง พระชื่อดังแสดงพฤติกรรมมั่วสีกา หลอกเงินญาติโยมฝากเข้าบัญชีธนาคารตนเองและครอบครัว

ซึ่งถ้าเป็นพระในต่างจังหวัด ไม่ใช่พระชั้นผู้ใหญ่ ดูจะได้รับอาบัติ ปาราชิกกันอย่างรวดเร็ว

แต่ถ้าเป็นพระระดับชั้นผู้ใหญ่ ทำไมการปาราชิกถึงยากเย็นแสนเข็ญ