อยู่ในอาจม

โดย...ขำ เคืองใจ [email protected]

อย่างที่...ขำ เคืองใจ...เล่าไว้เมื่อวันที่ 19 ม.ค. 2559 นักการเมือง แกนนำปลุกระดมป่วนบ้านป่วนเมืองมีวิธีคิดเรื่องของการร่างรัฐธรรมนูญได้เท่านี้จริงๆ

กล่าวคือ มักออกมาตีฆ้องร้องป่าวร่างรัฐธรรมนูญไม่ได้มาจากประชาชนบ้าง จ้องสืบทอดอำนาจบ้าง จากนั้นตบท้ายด้วยวาทกรรมตามสูตรสำเร็จ “ต้องคว่ำร่างรัฐธรรมนูญ”

เรื่องของการอ่านพฤติกรรมบุคคลเหล่านี้ไม่ยากเกินคาดเดา ขึ้นชื่อว่านักการเมืองไทยบางกลุ่มบางจำพวก ไม่อาจหลุดพ้นอาจม ไม่เคยก้าวข้ามผลประโยชน์พวกพ้อง ไม่เคยมองเห็นพฤติกรรมความผิดพลาดตนเองที่เคยกระทำย่ำยีประเทศไทย แล้วหันมาทบทวนปรับปรุงตน หาแนวทางปฏิรูปการเมืองไปด้วยกัน 

ยกตัวอย่างการให้สัมภาษณ์ของ คุณณัฐวุฒิ ใสยเกื้อ เลขาธิการแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ (นปช.) เมื่อวันที่ 18 ม.ค. กล่าวตอนหนึ่งว่า “...ไม่อาจยอมรับเนื้อหาร่างรัฐธรรมนูญฉบับนายมีชัย ฤชุพันธุ์ ประธานกรรมการร่างรัฐธรรมนูญ (กรธ.) ได้ ซึ่งจะต้องรณรงค์ไม่รับร่างรัฐธรรมนูญในชั้นประชามติ”

เช่นเดียวกับ คุณจตุพร พรหมพันธ์ุ ประธาน นปช. กล่าววันเดียวกัน “...รัฐธรรมนูญฉบับนายมีชัยไม่น่าจะได้ใช้ เพราะไม่มีความเป็นประชาธิปไตยอยู่เลย ไม่ควรที่จะให้ผ่าน เพราะจะส่งผลให้ประเทศเกิดวิกฤตขึ้นได้ในอนาคต”

เป็นยังไงครับ ไม่ผิดเพี้ยนไปจากทำนายไว้ก่อนหน้านี้ กี่ปีกี่สมัยแล้วที่เผ่าพันธุ์เหล่านี้เติบโตขึ้นมามีปากมีเสียงเคลื่อนไหวจนได้ดิบได้ดี แต่เมื่อหลุดพ้นอำนาจ เกิดกระบวนการร่างรัฐธรรมนูญกันใหม่ ก็จะเปิดบทสวดส่งความไม่เป็นประชาธิปไตยเสมอมา

ถึงได้บอก ไม่ว่า บวรศักดิ์ อุวรรณโณ และคณะมาร่างรัฐธรรมนูญ หรือต่อให้ “สิบมีชัย” “สิบวิษณุ” ยกร่างรัฐธรรมนูญขึ้นมาใหม่ ยังคงมีคนหน้าเดิมร้องแรกแหกกระเชอข่มขู่คว่ำร่างรัฐธรรมนูญตลอดศก 

แปลกกว่านั้น ร่างรัฐธรรมนูญไม่ทันเสร็จเรียบร้อย ยังไม่ได้เผยแพร่ออกสู่สายตาประชาชนเพื่อร่วมกันแสดงความคิดเห็นนำไปสู่การปรับปรุงแก้ไข แต่กลุ่มคนเหล่านี้กลับมีญาณวิเศษ นิมิตเห็นร่างรัฐธรรมนูญทุกมาตรา ทุกบรรทัด

ประหนึ่งว่าได้ศึกษาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนมาสรุปเป็นร่างรัฐธรรมนูญสืบทอดอำนาจ (อีกแล้ว) 

เหตุใดเผ่าพันธุ์เหล่านี้ไม่อาจตะเกียกตะกายขึ้นจากหลุมอาจม เพราะตกอยู่ในความเชื่อว่า พวกเขาเท่านั้นคือผู้กำหนดทิศทางบ้านเมืองทั้งที่เป็นต้นเหตุของการนำพาชาติสู่หุบเหวแห่งความวุ่นวาย

“แม้แต่เกมกีฬา หากปล่อยให้ผู้เล่นแข่งขันกันเองไม่อาจยอมรับกันได้ว่าใครคือผู้ชนะผู้แพ้ เว้นเสียแต่ต้องฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่งกระมัง ดังนั้นด้วยสมองมนุษย์ผู้คิดได้ จึงออกแบบคณะบุคคลเป็นกรรมการกำหนดกติกา”

เช่นเดียวกับการเมืองที่เห็นกันอยู่ขณะนี้ จำเป็นต้องให้ผู้ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียเข้ามากำหนดกติกาในการเข้าสู่อำนาจ 

แต่พวกเขาเหล่าท่านก็ไม่คิดยอมรับกฎกติกา ซ้ำร้ายยังจะหาทางสร้างกติกาอันสุดแสนวิบัติเสียเอง

นี่แหละถึงตกอยู่ในอาจม!!!