อย่าฉวยโอกาส

โดย...นิติพันธุ์ สุขอรุณ

ปัญหาคาราคาซังเรื่องของสายไฟระโยงระยางที่เห็นกันจนชินตาตามริมถนน นอกจากจะทำให้ประชาชนต้องมีความเสี่ยงต่อชีวิตและทรัพย์สินแล้ว ยังสร้างความน่ารำคาญไร้ระเบียบไม่รู้จบ

ภาพที่ประชาชนเห็นสายต่างๆ ตามเสาไฟฟ้ายุ่งเหยิงนั้น ประกอบด้วยสายไฟฟ้าแรงสูง จะอยู่ด้านบนสุดของเสา รองลงมาคือสายโทรศัพท์และสายเคเบิล เป็นของบริษัทเอกชนแต่ละแห่ง นำมาลักลอบพาดไปพร้อมกันโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นจำนวนมาก จึงทำให้เห็นเป็นภาพรกรุงรัง ม้วนเป็นก้อน หรือหย่อนท้องช้างเฉียดหัวชาวบ้านอย่างในปัจจุบัน

ส่วนหนึ่งของการแก้ปัญหานำสายไฟลงดินยากลำบาก เนื่องจากต้องใช้งบประมาณจำนวนมหาศาล จึงทำให้โครงการปรับภูมิทัศน์ของเมืองเดินหน้าไปอย่างช้าๆ แต่หัวใจหลักอยู่ที่ความไร้ระเบียบของสายโทรศัพท์และสายเคเบิลถูกโยงพาดม้วนเต็มไปหมดโดยไม่มีหน่วยงานใดเข้าไปจัดระเบียบเลยสักครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นบริษัทเอกชนเหล่านี้ยังมีการใช้อิทธิพลวิ่งเต้นกดดันไม่ให้การไฟฟ้าหักเสาไฟลงได้ รวมถึงปัญหาเกี่ยวกับการขุดดินลงไปพบกับท่อระบายน้ำขวางทางอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม ที่ผ่านมา กทม.ร่วมกับการไฟฟ้านครหลวง ดำเนินการนำสายไฟลงดินแล้วจำนวน 11 เส้นทาง รวมระยะทางกว่า 25.2 กิโลเมตร ทว่ายังเหลืออีกหลายแห่งที่รกรุงรัง แต่ความหวังยังไม่สิ้นสุด เมื่อมีการอนุมัติงบประมาณจากคณะรัฐมนตรีให้การไฟฟ้านครหลวงจำนวนเงิน 1.43 แสนล้านบาท นำไปปรับปรุง 39 เส้นทาง ระยะทาง 127.3 กิโลเมตร ในระยะที่ 1 ส่วนระยะที่ 2 จะสานต่ออีก 134.3 กิโลเมตร แต่ต้องขอความเห็นชอบกำหนดทางเส้นทางที่เหมาะสมต่อไปภายหลัง

เมื่อเบื้องลึกของปัญหาสายไฟลงดินเป็นเช่นนี้ ทุบโต๊ะได้เลยว่า แม้จะทุ่มเงินงบประมาณจัดทำในส่วนของการไฟฟ้าแล้ว แต่ปัญหาความไร้ระเบียบของสายโทรศัพท์ สายเคเบิลยังคงอยู่ เพราะไม่มีหน่วยงานใดเข้าไปควบคุมเอาผิดกับบริษัทเอกชนเหล่านี้ ลักลอบฉวยโอกาสสร้างความเดือดร้อนให้กับประชาชน เพียงเพราะต้องการลดค่าใช้จ่ายในการขอเช่าใช้เสาไฟฟ้าเท่านั้น