รดที่ยอด

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาผมมีโอกาสเดินทางด้วยเครื่องบินหลายครั้ง ทั้งการบินในประเทศ และต่างประเทศผ่านสนามบินสุวรรณภูมิ

ปรากฏว่าเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจมากที่กระบวนการต่างๆ ในสนามบิน รวดเร็ว ทันใจ ไม่ว่าจะเป็นการออกตั๋วโดยสาร การตรวจคนเข้าเมือง การผ่านด่านรักษาความปลอดภัย ฯลฯ

ทั้งหมดไม่ใช่เพราะการทำงานมีประสิทธิภาพมากขึ้น แต่มันเกิดจากนักท่องเที่ยวหดหายไปจนน่าเป็นห่วง

อย่าลืมว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมา เงินจากการท่องเที่ยวเข้ามาหล่อเลี้ยงเศรษฐกิจ กระจายออกไปทั่ว ตั้งแต่สายการบิน สนามบิน รถแท็กซี่ โรงแรม ร้านอาหาร ร้านเสริมสวย ห้างสรรพสินค้า ฯลฯ เป็นเงินสดๆ เงินใหม่ หรือ  Fresh Money ที่ไม่ใช่เงินหมุนไปหมุนมาในประเทศ

แต่ระเบิดที่ราชประสงค์ทำให้เงินเหล่านี้ระเหยไปกับอากาศ

จากตัวเลขของกระทรวงการท่องเที่ยวฯ ช่วงก่อนเกิดเหตุระเบิดนักท่องเที่ยวมีประมาณ 8.5 หมื่นคน/วัน แต่หลังเกิดเหตุการณ์ 1 สัปดาห์ ก็ลดลงเหลือประมาณ 8 หมื่นคน/วัน และต้องติดตามกันไปเรื่อยๆ

หากนักท่องเที่ยวกลับมาอย่างที่หวังในไตรมาส 4 ทุกอย่างก็คงเบาใจ แต่ในทางตรงกันข้าม ถ้านักท่องเที่ยวไม่กลับมา ช่วงปลายปีที่เคยเป็นไฮซีซั่น  มันจะหัวทิ่มยิ่งกว่าช่วงโลว์ซีซั่น  กลายเป็นเลว ซีซั่น แน่ๆ

ผลกระทบที่จะตามมาจะยิ่งบานปลาย

ทีมเศรษฐกิจชุดใหม่พยายามจะสร้างความมั่นใจ สร้างกำลังซื้อ โดยทุ่มเงินลงไปสู่รากหญ้า ผ่านกลุ่มเกษตรกร กองทุนหมู่บ้าน ฯลฯ เพื่อให้เงินหมุนเวียนสะพัดขึ้นมา แต่ความพยายามทั้งหมดจะไม่บังเกิดผลอะไร หากการท่องเที่ยวมีปัญหา

เพราะเงินที่ใส่ลงไปสู่รากหญ้า เป็นเงินเก่าในประเทศที่หมุนไปหมุนมา โดยหากไม่มีเงินใหม่ๆ เช่น จากการท่องเที่ยว การส่งออกเติมเข้ามา ทุกอย่างก็เหมือนกับการกินน้ำที่หมุนเวียนขังอยู่ในโอ่งใบเก่าไปวันๆ ไม่มีน้ำฝน น้ำใหม่เติมเข้ามา

ความหวังในการกระตุ้นเศรษฐกิจช่วงสั้นๆ จึงไม่ใช่เฉพาะรดน้ำลงรากหญ้า แต่ต้องรดน้ำจากยอด ด้วยการดึงเงินท่องเที่ยวสดใหม่มาสร้างรายได้และกระจายกำลังซื้ออย่างรวดเร็ว

แต่ที่ทำมาและที่เห็นกับตา

ยังไม่น่าวางใจเลยจริงๆ