แล้งแล้วไง

โดย...ณ กาฬ เลาหะวิไลย

ภัยแล้งกลายเป็นมือที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้ถึงปัญหาใหญ่ที่มาถึง

ไม่ว่าจะเป็นเกษตรกรที่ต้องใช้น้ำในการปลูกพืชหน้าแล้ง โรงงานอุตสาหกรรมที่ต้องใช้น้ำในการผลิตสินค้า หรือประชาชนทั่วไปที่ต้องหาน้ำกินน้ำใช้ในครัวเรือนต่างเจอปัญหากันทั่วหน้า

และแล้งทำท่าจะยาวนานไปถึงหน้าฝนของปีหน้า

สิ่งที่เฝ้ารอมีเพียงอย่างเดียวก็คือให้เทวดาช่วยให้ฝนตกลงมา

ประเทศเข้าสู่ความเสี่ยงอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นมาก่อน

แต่ทว่าภัยแล้งในครั้งนี้ หากไม่ทำให้เกิดโอกาส ก็คงจะมีแต่ความเสียหายที่กลายเป็นประวัติศาสตร์เท่านั้น

ประเด็นสำคัญที่ต้องคิด ก็คือบ้านเมืองเราอุดมสมบูรณ์มานาน จนละเลยการบริหารการใช้น้ำ

ผมเองเพิ่งกลับมาจากคณะของบริษัท ปตท. ที่ไปดูงาน เวิลด์ เอ็กซ์โป จัดขึ้นที่เมืองมิลาน ประเทศอิตาลี โดยในครั้งนี้นำเสนอในประเด็นเกี่ยวกับอาหารเพื่อโลก พลังงานเพื่อชีวิต

หลายประเทศต่างมุ่งประเด็นสำคัญก็คือเรื่องน้ำโดยเฉพาะบรรดาประเทศที่มีปัญหาขาดแคลนแหล่งน้ำอย่างอิสราเอล หรือสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

ประเทศเหล่านี้ไม่เพียงแต่เน้นการหาแหล่งน้ำให้เพียงพอ แต่สิ่งสำคัญก็คือการบริหารจัดการน้ำ ใช้น้ำให้เกิดประสิทธิ ภาพมากที่สุด

ระบบบริหารจัดการน้ำจะกินความตั้งแต่การวางแผนการเกษตรโดยใช้น้ำอย่างมีประสิทธิภาพ อาทิ ระบบชลประทานแบบท่อ ไปจนถึงการใช้น้ำในอุตสาหกรรม การใช้น้ำในชีวิตประจำวัน ฯลฯ

บางประเทศที่ร่ำรวยจากน้ำมัน ถึงกับสะท้อนว่าน้ำคือชีวิต และสำคัญกว่าน้ำมัน

แน่นอนว่าการบริหารจัดการน้ำที่ว่าไม่ใช่เรื่องเร้นลับ บรรดาผู้บริหาร หน่วยงานต่างๆ ของบ้านเราได้เดินทางไปดูงานกันอย่างมากมาย

แต่ทุกอย่างก็ไม่เคยนำเอามาใช้อย่างมีประสิทธิภาพ

วิกฤตภัยแล้งที่จะมาถึง จึงน่าจะเป็นจุดเตือนสติให้เกิดการปฏิรูป เอาจริงเอาจัง กับการบริหารการใช้น้ำ

อนาคตอาจมีแล้งที่ยาวนานกว่านี้ก็เป็นได้