โรงเรียนแห่งอนาคต ตอนที่ 3

โดย...ภาววิทย์ กลิ่นประทุม ที่ปรึกษาการลงทุน บริษัทหลักทรัพย์ บัวหลวง จำกัด (มหาชน)

บทเรียนผ่านมาถึงบทที่สาม “การเข้าใจเงิน” ..วันนี้พูดเรื่องเงินหลายคนส่ายหน้าบอกว่าอย่าพูด !! เพราะเครียดอยู่ ลองมองไปรอบๆ ตัวซิครับ ทุกอย่างรอบตัวต้องใช้เงิน ..เราตื่นเช้ามาจนหมดวัน เราใช้เงินตลอดเวลา ..แต่ที่บ้าก็คือ เราไม่เคยมีใครสอนเราเรื่องเงินเลย ...ในโรงเรียนสอนเราเป็นลูกจ้าง คือ สอนให้เราฝึกจำบทเรียนและทำตาม ใครจำได้เก่ง ตอบคำตอบเป๊ะ ก็ได้เกรดดีไป ..แต่สุดท้ายเด็กเก่งเหล่านี้ ก็มาติดกับดักลูกจ้าง เพราะ สุดท้ายคนเก่งเป็นลูกจ้างหมด แล้วที่ตลกกว่านั้นคือ คนเก่งเหล่านี้ไปทำงานให้คนที่ไม่เก่งในโรงเรียน

ใช่!! คนเก่งในโรงเรียนคือ นักท่องจำที่ดี ..ผมน่ะ เป็นเคยเป็นเด็กเก่งในโรงเรียน เรียนเก่งระดับต้นๆ ของห้อง แต่พอไปทำงาน มันพังทันที ตั้งแต่เปิดธุรกิจส่วนตัวไปจนมาเป็นลูกจ้าง ผมคิดไม่ออกว่า จะคิดแตกต่างจากคนอื่นอย่างไร กลายเป็นเจ้าของธุรกิจที่ทำสินค้า Me-too คือ ทำเหมือนคนอื่น ..พอเป็นลูกจ้าง ผมก็ขยันทำงาน ก็เป็น Me-too Labor คือ ลูกจ้างดีเด่น ขายแต่แรงงาน แต่มันไม่ได้สร้างความเปลี่ยนแปลงให้ธุรกิจที่จ้างผม ..สรุปช่วงเริ่มต้นของชีวิตผมในฐานะ เด็กเรียนดี ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า เพราะ ผมคิดได้เหมือนกับลูกจ้างคนอื่นๆ

จริงๆ จะว่าไป การที่ผมล้มเหลวในช่วงเริ่มต้นชีวิตการทำงาน มันสอนให้ผมฉลาดขึ้น ..มันสอนให้ผมรู้ว่า บทเรียนบนโลกจริงๆ มันต่างจากการเรียนในห้องเรียนแบบตรงกันข้าม ..สิ่งแรกที่ผม Get หลังจากล้มเหลวครั้งแรก ก็คือ “เรื่องเงิน”

เดิมทีผมไม่ค่อยสนเรื่องเงิน คือ อยากใช้ตามใจปรารถนา ..บทสรุปก็คือ ผมจ่ายเกินรายรับ ..สุดท้ายก็เริ่มสร้างหนี้บัตรเครดิต ทั้งส่วนตัว และ ลามไปจนเอาเครดิตส่วนตัวไปใช้ในธุรกิจ แบบว่า มีบัตรเครดิตหลายๆใบ แล้วรูดให้เต็มวงเงิน เพื่อให้ได้เงินกู้ ..นั่นคือ นรก ของจริง ..บอกตรงๆ ว่าใครทำแบบนี้ คือ Max Out ผมว่า สุดท้าย คุณไม่ติดคุก ก็คงต้องฆ่าตัวตาย

ผมไม่รู้ว่าใครเคยเป็นหนี้เกินตัว แล้วหาเงินพอจ่ายแค่ขั้นต่ำของบัตรเครดิตแบบผมบ้าง แต่ผมบอกคุณเลยว่า มันไม่ตลกเหมือนหนังสือบางเล่มที่พยายามสอนให้คุณรวยเร็วโดยการสร้างหนี้

โคตรโบราณบอกเลย!! ..ยุคนี้ ธุรกิจหลายๆอย่าง สามารถสร้างโดยไม่ต้องกู้เลย เพียงแต่ว่า มันต้องเริ่มจากตัวเรา

ก่อนจะไปตรงนั้น เรามาดูธุรกิจส่วนใหญ่ที่เริ่มจากคนอื่น คือ เรามองโอกาส แล้วพยายามสร้างโอกาสที่เราเห็นว่าดี แต่ปัญหามันอยู่ที่เราไม่มีความรู้ในเรื่องนั้นๆ เลย ..บทสรุปของการคิดแบบนี้ ก็คือ ต้องอาศัยคนอื่น ..และ การอาศัยคนอื่น ย่อมไม่มีอะไรที่ได้มาฟรี ..ก็เลยต้องใช้เงินมหาศาล

ครับ!! การคิดแบบมองข้างนอกตัว มันเป็นเรื่องธุรกิจของ “หลักการตลาด” ซึ่งเขาสอนเราหา “โอกาส” จากความต้องการของมนุษย์ ..แต่เชื่อไหมว่า การคิดแบบนี้ คุณมีคู่แข่งคือ บริษัทยักษ์ใหญ่ที่มองแบบนี้เหมือนกัน

คุณลองเทียบดูว่า บริษัทยักษ์ใหญ่ เขาก็ย่อมมีคนฉลาด ที่มองเห็นโอกาสคล้ายๆ กับที่เราเห็น แถมเขายังมีทรัพยากรและคนเก่งมากมาย ที่พร้อมจะเข้าไปลุยทำโอกาสให้เป็นจริงได้ทันที

..ยกตัวอย่าง วันนี้เราเห็นโอกาสการทำน้ำผลไม้สุขภาพ ..ถามหน่อยเถอะ คุณว่า บริษัท CP เขามองไม่เห็นหรือว่า วันนี้ Trend สุขภาพ มันกำลังมา ..แน่นอน !! เขาเห็นเพียงแต่ว่า เขารอจังหวะที่เหมาะสม

ดังนั้น การที่เรามองโอกาส ที่มันไม่ได้เริ่มจากตัวเรา ก็มักจะไปเจอคู่แข่งยักษ์ใหญ่ ..แล้วที่ห่วยกว่านั้นคือ คนเหล่านี้ที่นั่งคิดจนหัวจะแตกว่าจะหาช่องว่าง แล้วพอทำไม่สำเร็จ ก็มักจะโทษว่า “เขาดวงไม่ดี” ..จริงๆ ความคิดเขามันไม่ work ต่างหากล่ะ

ถ้าเรามาเข้าหลักการของเงินดีๆ จะพบว่า “เงิน” ที่จริงมันเป็นเครื่องมือ ที่เป็นตัวแทนของ “ความเชื่อ” ..คุณลองมองดีๆ จะพบเลยว่า คนที่รวย มักเป็นคนที่ได้ความเชื่อถือในสังคม

ใช่ !! Money = Trust ..แต่คนส่วนใหญ่มองเงินว่าเป็น วัตถุ จึงหาเงินแบบทาส หรือ แบบลูกจ้าง ที่มองเงินเป็นของหายากที่ต้องแย่งกันเพื่อครอบครอง

คุณรู้ไหมว่า คนรวยส่วนใหญ่ เขาไม่ได้วิ่งเข้าเงิน แต่เขาสร้าง Trust คือ สร้างความน่าเชื่อถือให้กับตัวเอง ในสิ่งที่เขาเลือกทำ ..คนรวยทุกอาชีพ จะเห็นได้ว่า เขาเป็น Top 10% ของคนในอาชีพเหล่านั้น ..เช่น เป็นนักออกแบบระดับแถวหน้า , เป็นผู้รับเหมาระดับแนวหน้า , เป็นผู้สื่อข่าวแถวหน้า , เป็นนักการเมืองชั้นนำ , เป็นครูยอดนิยม , เป็นนักธุรกิจชั้นนำ
คนที่เป็นสุดยอดของอาชีพ เราใช้คำว่า “ดีที่สุดในจุดที่ตัวเองยืน” เขาไม่ได้เริ่มที่วิ่งหาเงิน แต่เขาเริ่มที่สร้างความน่าเชื่อถือในงานที่ตัวทำ ..ถ้าเขาเป็นนักลงทุน เขาจะศึกษาทุกอย่างเกี่ยวกับการลงทุน จนสามารถตอบได้ทุกคำถาม จนกลายเป็น กูรู ผู้เชี่ยวชาญ ..และ หลังจากนั้น โอกาสและเงินจะวิ่งเข้าหาเขาเอง

ครับ!! เส้นผมบังภูเขานิดเดียว เรื่องเงิน ..ลองไปทบทวนซิครับว่า วันนี้เราทำงานแบบทาส หรือ ทำงานแบบผู้นำที่รวย ..น่าคิดจริงๆ